நடுகல் இருக்கக் கூடும் சிகாகோ மண்ணில்
தீரர்களின் கழுத்தைச் சுற்றி இறுக்கிய
கயிறுகளின் நடுக்கம் நிழலாடக் கூடும்
சிறைச் சுவர்களில்
வெற்றி எக்காளமிட்ட வெறிநாய்களின்
புழுத்துப் போன கனவுகள் தட்டுப்படக் கூடும்
தூக்கு மேடையின் பாதாளக் குழியில்

வானொலிப் பெட்டியின் ஒலியளவைக் குறைப்பதுபோல்
பின் ஒரு போதும் பேச விடாதபடிக்குத்
திருகிப் போட்ட முதலாளித்துவத்தின் கைகள்
வீழ்ச்சி கண்ட தங்களது பொருளாதாரத்தின்
தோல்வியைக் கூட உழைப்பாளிகளின் கணக்கில்
எழுத அலைந்து கொண்டிருக்க 

உலகெங்கிலுமிருந்தும்
அடிமைச் சங்கிலியைத் தகர்த்தெறியும் வேகத்தோடு
ஒன்றிணைந்து ஒரே கரமாக நீண்டு செல்லும் பாட்டாளிகளின் கை,
அதே குரல் நாண்களை எதிர்த் திசையில் திருகிப்
பேச வைக்கும் ஒவ்வொரு மே தினத்திலும்
முழங்க வைக்கும் ஒவ்வொரு போராட்ட நாளிலும்

மவுனத்தின் இடி முழக்கமாய்

-எஸ்.வி.வேணுகோபாலன்

குபீரென்று சிரித்தான் என்று நமது எழுத்துக்களிலும், பேச்சுக்களிலும்  அடிக்கடி வரும். அதென்ன குபீர் சிரிப்பு என்று தோன்றும்.  எதிர்பாராமல் திடுமென வாய்விட்டு சிரிப்பு வருவதற்கு அப்படி ஒரு அர்த்தம் என்று தெளிவு ஏற்பட்டது.  அந்த  குபீர் சிரிப்பை இன்றைக்கு நானும் அனுபவித்தேன்.   கட்சியின்  உயர்மட்டக்குழுவில் தி.மு.க தலைவர் கருணாநிதியின் உருக்கமானப் பேச்சைப் படித்த பிறகு வேறென்ன செய்யச் சொல்கிறீர்கள்?

சமீப காலமாக தி.மு.க தலைவரின் பேச்சுக்கள் இப்படி சிரிப்பை வரவழைப்பதாக இருக்கின்றன. விரைவில்  காங்கிரஸ் தலைவர் தங்கபாலுவையும் மிஞ்சிவிடுவார். இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு, “கனிமொழியும், தயாளு அம்மாளும் கைது செய்யப்படுவார்கள் என்று சொல்கிறார்களே” என ஒரு நிருபர் கேட்டதற்கு. “இதயமற்றவர்களின் கேள்விகள் அவை” என்று தி.மு.க தலைவர் சொன்னபோதே சின்னதாய் ஒரு குபீர்ச் சிரிப்பு வந்தது.  தேசத்தின் நிதியைச் சுருட்டியவர்களுக்கும், ஊழல் செய்தவர்களுக்கும்தான் இங்கு இதயங்கள் இருக்கும் போலும். அதைச் சுட்டிக்காட்டுபவர்கள் இதயமற்றவர்கள் போலும். இதை நாம் கலைஞர் அகராதி என இனிக் கொள்வோமாக!

இப்போது  தலைவர், ‘என் சோகக் கதையை கேளு உடன் பிறப்பே’ ரேஞ்சுக்கு இறங்கிவிட்டார்.  கனிமொழி அவர் மகள் என்பதால் வளர்ச்சி பெற்றதாய் யாரும் கருத முடியாதாம். கட்சியின் தொண்டராக சேவையாற்றித்தான்  அவர் முன்னுக்கு வந்தாராம். கனிமொழியைக் காப்பாற்றுவது என்பது கட்சியின் செல்வாக்குக்கு ஊனம் வந்துவிடாமல் பாதுகாப்பதாம்.  கோபாலபுரத்திலேயே இருக்கிறாராம்.  மூன்று நாட்களாக அந்த வீட்டிற்கே அவர் செல்லவில்லையாம். இவ்வளவு அதிமுக்கிய விஷயங்களை கட்சியின் உயர்மட்டக்குழுவில் பேசியதெல்லாம் கூட  பரவாயில்லை. அதற்கெல்லாம் கூட எனக்கு குபீர் சிரிப்பு வரவில்லை. “என்னைப் பொறுத்த வரையில் நம்மை மக்களிடத்தில் காட்டிக் கொடுக்கிற சூழ்ச்சிக்கு நான் என்றும் அடி பணிந்தவனல்ல” என்ற வரிகளைப் பார்த்ததும்தான் குபீர் சிரிப்பு வந்தது.

காட்டிக்கொடுத்தல் என்றால் துரோகம், உட்பகை என்ற அர்த்தங்கள் எல்லாம் உண்டு. குறளுக்கு உரை எழுதியவருக்கு அது தெரியாதா என்ன? அந்த  அர்த்தம்தான்  இங்கு அவரது திருவாயால் அனர்த்தமாகியிருக்கிறது.  ஏசுநாதரைக் காட்டிக் கொடுத்த யூதாஸை உலகம் பழிக்கிறது. கட்டபொம்மனைக் காட்டிக் கொடுத்த எட்டப்பனை வரலாறு தூற்றுகிறது.  காட்டிக்கொடுத்தல் இழிவானது. எல்லாம் சரி.  ஆனால் ஏசுவை யூதாஸ் காட்டிக்கொடுத்தது  ‘கொலையாளிகளிடம்’. கட்டபொம்மனை எட்டப்பன் காட்டிகொடுத்தது  ‘ஆங்கிலேயரிடம்’.  ஆனால் கருணாநிதியோ கட்சியைக் காட்டிக் கொடுக்க  மறுப்பது ‘மக்களிடம்’. ஆஹா!

இதைத்தான் நுணலும் தன் வாயால் கெடும் என்பார்கள் போலும்.  ஆக, மக்களிடம் மறைக்க கோடி கோடியாய் வைத்து இருக்கிறார் தமிழனத்தலைவர் & தமிழக முதல்வர்.

“ஆர்டர்.... ஆர்டர்...”

பரீட்சை பேப்பர் திருத்தச் செல்வதற்கு டீச்சர்கள் வேன் ஒன்று ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். நேற்று காலை அம்முவை அழைத்துச் சென்றேன். வேனில் அவள் ஏறியதும் வண்டியைத் திருப்பினேன்.  மெயின் ரோட்டின் எதிரே இருந்த டீக்கடையில் நண்பர்கள் இருவர் உட்கார்ந்து கைகாட்டினார்கள். என்னோடு வங்கியில் பணிபுரிபவர்கள். சட்டென்று அவர்களை நோக்கி நேராக வண்டியைச் செலுத்தவும்  அந்த விபரீதம் நிகழ்ந்தது.

மெயின் ரோட்டில் மனைவி குழந்தைகளோடு வேகமாக வந்துகொண்டு இருந்த அந்த பைக்கை ஓட்டியவர் நிச்சயம் என்னை எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்.  டீக்கடையில் உட்கார்ந்திருந்த நண்பர்களும் மற்றவர்களும் சத்தமாய் அலற ஆரம்பித்தார்கள். எதுவோ நிகழப் போகிறது  என நான் இடப்பக்கம் திரும்பியபோது  மிக அருகில்  அந்த பைக்கைப் பார்த்தேன். அடுத்தகணம் பெருஞ்சத்தத்தோடு மோதிக்கொண்டோம்.

எப்படி என்று தெரியவில்லை. எனது பைக் கொஞ்சம் தள்ளி விழுந்துகிடக்க நான் நின்று கொண்டு இருந்தேன். அவர்கள் மூவரும் ரோட்டின் இன்னொரு பக்கம் விழுந்து கிடந்தார்கள். அவர்கள் பைக்கின் வீல் சுற்றிக்கொண்டு இருந்தது.  எல்லோரும் ஓடி வந்தார்கள். அவர்களைத் தூக்கி விட்டார்கள். அவர், அவர் மனைவி, ஒரு சின்னப் பெண். எல்லோரும் எழுந்து நின்றார்கள். யாருக்கும் ஒன்றும் இல்லை. அவர் மனைவி அழ ஆரம்பித்தார்கள். அந்தச் சின்னப் பெண்ணும் அழுதாள். அங்கிருந்தவர்கள் சமாதானப்படுத்தினார்கள். ‘பாத்துப் போக வேண்டாமா?’ என ஒருவர் என்னைப் பார்த்தார்.

திரும்பிப் பார்த்தேன். ரோட்டின் மறுபக்கம் வேனிலிருந்து அம்மு இறங்கி நின்று, பதற்றத்துடன் என்னைப் பார்த்தாள். “ஒண்ணுமில்ல... ஒண்ணுமில்ல..” என அவளிடம் சொன்னேன். ரோட்டைக் கடந்து என்னை நோக்கி வர ஆரம்பித்தாள். “ஒண்ணுமில்லம்மா, நீ போய்ட்டு வா” என அவளைத் திருப்பி அனுப்பினேன்.

அந்தப் பெண்மணி இன்னும் விசும்பிக்கொண்டு என்னைப் பார்த்தார்கள்.தவறு என்னுடையது.  பெரும் குற்ற மனப்பான்மையோடு எனது பைக்கை தூக்கி நிறுத்தினேன்.  அந்த பைக்கை ஓட்டிவந்தவர், அவரது மனைவியிடம், அடி பட்டிருக்கிறதா என விசாரித்துக்கொண்டு இருந்தார். நான் அவர்களைப் பார்த்தபடி நின்றிருந்தேன். என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை.  நண்பர்கள் இருவரும், “நீங்க போங்க” என்றார்கள். நான் சென்றால்தான் அம்மு நிம்மதியாவாள் என்று தெரிந்தது. வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்தேன்.  அம்முவை பார்த்து புறப்படுவதாக கையசைத்துவிட்டுக்   கிளம்பினேன்.

வீட்டில் பைக்கை நிறுத்திய போதுதான், வண்டியின் முன்பாகம் இடது பக்கம் திரும்பியிருந்ததைப் பார்த்தேன்.  குழந்தைகள் இருவரும்  தூங்கிக்கொண்டு இருந்தார்கள். வீடு அமைதியாக இருந்தது. இடது கட்டை விரல், வாட்ச் கட்டியிருந்த பகுதி, முழங்காலில் லேசாய் வலி தெரிந்தது. சிராய்ப்புகள் இருந்தன. டிஞ்சர் போட்டுவிட்டு பேப்பர் படிக்க ஆரம்பித்தேன். அந்த மூவரும் கீழே விழுந்து கிடந்ததும், அந்தப் பெண்கள் அழுததும் ஞாபகமாய் இருந்தது.

நேரமாக  ஆக காலில் இடது கட்டைவிரல் வலியெடுக்க, லேசாய் வீங்கியிருந்தது. பாதத்தை கீழே வைக்க முடியவில்லை. அம்மு போன் செய்து விசாரித்தாள். அவளிடம் எதையும் காட்டிக்கொள்ளவில்லை.  மூத்த மகள்  பிரீத்து எழுந்து, “என்னப்பா” என்றாள்.  “ஒண்ணுமில்லம்மா. லேசா” என்று அரைகுறையாய்ச் சொல்லி வங்கிக்குச் சென்றுவிட்டேன். போகிற  வழியில்  அந்த டீக்கடை இருந்தது. கடைக்காரர் தெரிந்தவர்தான். “அண்ணாச்சி, அவங்களுக்கு ஒண்ணுமில்லய” என்றேன். என்னைப் பார்த்ததும் சிரித்துக்கொண்டே, “என்ன சார் அப்படி சட்டுன்னு திரும்பிட்டீங்க” என்றார். “ஆம்பிளையாளுக்கு ஒண்ணுமில்ல, பொம்பளயாளும் ஒண்ணுமில்லன்னுதான் சொன்னாங்க. வீட்டுக்குப் போனப்புறம்தான் தெரியும்” என்றார். கஷ்டமாக இருந்தது. “யார் அவங்க, தெரிமா” என்றேன். “தெரியல சார், பக்கத்து ஊராயிருக்கும்னு நெனைக்கேன்” என்றார்.  டீ ஆற்றிக்கொண்டு இருந்த மாஸ்டர், “நல்ல வேளை சார், நீங்க அப்படித் திரும்பவும் பைக் வந்துச்சு. ஒரு காரோ, லாரியோ வந்துருந்ததுன்னா. கவனமாயிருங்க” என்றார். தலையாட்டிவிட்டுக் கிளம்பினேன்.

நடக்க முடியவில்லை. ரொம்ப வலித்தது. பிரியா கார்த்திக்கு போன் செய்தேன். வந்தான். டாக்டரிடம் அழைத்துச் சென்றான். எழுத்தாளர் தனுஷ்கோடி ராமசாமி அவர்களின் புதல்வன் அறம்தான் டாக்டர். “என்ன, இப்படி?” என சிரித்துக்கொண்டே பரிசோதித்தார். எக்ஸ்ரே எடுக்கச் சொன்னார். இடது கட்டைவிரலில் ஒரு hairpoint  அளவுக்கு crack இருப்பது போலத் தெரிவதாகச் சொன்னார். சாயங்காலம்  “ஆர்த்தோ வருவார், பார்த்துக்கொள்ளலாம்” என  இரண்டு ஊசிகளிட்டு அனுப்பினார்.

ஆஸ்பத்திரிக்குள் ஒரு பெண்மணியும் அவளருகே ஒரு சின்னப் பெண்ணும் வந்து கொண்டிருந்தார்கள்.  அந்த இருவரும் இல்லை. ஆனால் அவர்களைப் போலவே இருந்தார்கள்.  ‘ச்சே,  ஏன் அப்படி சட்டுன்னு திருப்பினேன்?’. வதைக்கிறது.

சுற்றி நின்றிருந்தது கூட்டம். ஒருவனைப்  போட்டு அடித்துக்கொண்டு இருந்தார்கள். அருகில் சென்று விசாரித்த போது, “பிக்பாக்கெட் மாட்டிக்கிட்டான்” என்றான் ஒருவன்.

சட்டைக் கிழிந்திருக்க அந்த மனிதன் தரையில்  கிடந்தான். அவனது முதுகில் ஓங்கி ஓங்கி  அடித்துக்கொண்டே இருந்தான் ஒருவன்.  காலால் எட்டி மிதித்தான் ஒருவன். கிடைத்த இடைவெளியில் போய் நங்கு நங்கென்று குத்திவிட்டுப் போய்விட்டான் ஒருவன். அடிப்பதற்கு ஆசைப்பட்டும், கூச்சப்பட்டும் நின்றார்கள் ஒருசிலர். பாவம் என்று பரிதாபப்பட்டார்கள் வேறுசிலர்.

“போலீஸ்ல புடிச்சுக் குடுங்க “ என்றான் ஒருவன்.

“இதுக்கு மேலயும் அடிக்காதீங்க, செத்துக் கித்துப் போயிருவான் ” என்றான் ஒருவன்.

“வாயத் திறந்து பேசுறானாப் பாருங்க, கல்லுளி மங்கன்?” என்றான் ஒருவன்.

கை கால்களை மடக்கி, தாயின் வயிற்றுக்குள் சுருண்டிருப்பதைப் போல தரையில்  கிடந்தான் அந்த மனிதன். தொண்டைக்குழி, அடிவயிறு, நெஞ்சுக்கூடு எல்லாம் துடித்துக்கொண்டு இருந்தன. லேசாய் அசைந்து வாயைத் திறந்து, கட்டைவிரலைத் தூக்கி தண்ணீர் என்று சைகையில் கேட்டான். அப்போதும் அவன் கண்கள் மூடியே இருந்தன.

எலிகள் பெருகி விட்டன. பயிர்களை நாசம் செய்தன. கண்ணில் பட்ட  எலியொன்றை  விரட்டினார்கள்.  அது ஒடி ஓளிந்த பொந்தொன்றை வெட்டித் தேடினார்கள்.  மண்ணுக்குள் ஒன்றிலிருந்து ஒன்றாய்ப் பிரிந்து எல்லாப் பக்கங்களிலும்  பொந்து பொந்துகளாய் போய்க் கொண்டே இருந்தன.  தோட்டம் முழுவதும் எலிப்பொந்துகள்.  அடுத்த தோட்டம், பக்கத்துத் தோட்டம் எல்லாம் எலிப்பொந்துகள்.

ஒரு எலியை ஒருவழியாய் பிடித்தார்கள். வாலைப் பிடித்துத் தூக்கினார்கள். அந்தக் கதையை ஊருக்குள் சாகசமாய் சொல்லிக் கொண்டார்கள்.

வெறிபிடித்த வாட்களின் முன்னால் கண்களில் மரண பயம் தெறிக்க, கும்பிட்டு நிற்கும் அந்த இளைஞனின் முகம் கடந்தகாலத்திற்குள்ளிருந்து இன்னும் தலையெட்டிப் பார்த்துக்கொண்டு இருக்கிறது. கோத்ரா ரயில் எரிப்பும், 50 கரசேவகர்களும் கொலைசெய்யப்பட்டதைத் தொடர்ந்து குஜராத்தில் மூஸ்லிம் மக்களை நரவேட்டையாடிய சங்பரிவாரத்தின் கொலைவெறியும் தாண்டவமாடுகிறது. ஒன்பது வருடங்களுக்குப் பிறகும் அந்த  அதிர்வுகள் இன்னும் இந்த நிலத்தில் அடங்காமலிருக்கிறது. கோத்ரா ரயில் எரித்தவர்கள் என்று குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவர்களுக்கு பெரும் குறைபாடுகளோடும், குளறுபடிகளோடும் தண்டனை வழங்கப்பட்டு இருக்கிறது. ஆனால் சங்பரிவாரத்தினர் நடத்திய எல்லையற்ற வதைகளுக்கும், பெண்கள் மீதான  வன்முறைகளுக்கும் இங்கு பெரிதாய் எந்த தீர்ப்புகளும் இல்லை.

இப்போது, இவையெல்லாவற்றுக்கும் மூலமாகவும், மூளையாகவும் இருந்தவரைச் சுட்டிக்காட்டியபடி நீண்டிருக்கின்றன உண்மையின் விரல்கள். முஸ்லிம்களுக்குச் ‘‘சரியான பாடம்’’ கற்பித்திட வேண்டும் என்று கூறி, முஸ்லிம்கள் கொல்லப்பட்ட சம்பவங்கள் அனைத்திற்கும் குஜராத் முதலமைச்சர் நரேந்திரமோடி உடந்தையாக இருந்தார் என்பதற்கு போதுமான ஆதாரங்களுடன் உறுதிவாக்குமூலம் ஒன்றை மூத்த காவல்துறை அதிகாரி சஞ்சீவ்பட் உச்சநீதிமன் றத்தில் தாக்கல் செய்திருக்கிறார்.

குஜராத் மாநிலத்தில், 2002-ல் முஸ்லிம்கள் மீது ஆர்.எஸ்.எஸ். - பா.ஜ.க. மதவெறிப் பரிவாரம் இனப்படுகொலைகளை நடத்திய சமயத்தில் உயர் காவல்துறை அதிகாரியாக இருந்த சஞ்சீவ் பட், தற்போது உச்சநீதிமன்றத்தில் உறுதி வாக்குமூலம் (அபிடவிட்) தாக்கல் செய்திருக்கிறார். அதில் அவர், ‘‘கோத்ராவில் சபர்மதி எக்ஸ்பிரஸ் ரயில் தீக்கிரையாக்கப்பட்டு அதில் பயணம் செய்த 50 கரசேவகர்கள் கொல்லப்பட்டதை அடுத்து, 2002 பிப்ரவரி 27 அன்று பின்னிரவில் குஜராத் முதல்வர் நரேந்திர மோடி ஒரு கூட்டத்தைக் கூட்டினார். அப்போது அவர் காவல்துறை அதிகாரிகளிடம், இந்துக்கள் தங்கள் கோபத்தை வெளிப்படுத்த அனுமதித்திடுமாறு கேட்டுக்கொண்டார்’’ என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

முஸ்லிம்கள் மீதான இனப்படுகொலைகள் குறித்து விசாரிப்பதற்காக உச்சநீதிமன்றத்தால் அமைக்கப்பட்ட சிறப்புப் புலனாய்வுக் குழுவையும் சஞ்சீவ் பட் குறை கூறியிருக்கிறார். இக்குழுவானது தன் பணியை செய்யவில்லை என்றும், இனப்படுகொலைகள் தொடர்பாக சாட்சியம் அளிக்க முன்வந்த சாட்சிகளையும் கூட மிரட்டியது என்றும் குறிப்பிட்டுள்ள சஞ்சீவ் பட், அதன்காரணமாகத்தான் உச்சநீதிமன்றத்தில் உண்மைகளைக் கூறுவதற்காக, தானே உறுதி வாக்குமூலம் பதிவு செய்வதாகவும் தெரிவித்திருக்கிறார்.

‘‘கரசேவகர்கள் எரித்துக் கொல்லப்பட்டதை சகித்துக்கொள்ள முடியாது. இச்சம்பவத்தைக் கண்டித்து ஏற்கனவே பந்த்திற்கு அழைப்பு விடுக்கப்பட்டுள்ளது. இதுபோன்று இனியும் நடக்காத வகையில், முஸ்லீம்களுக்குச் சரியான பாடம் கற்பித்திட வேண்டும். இந்துக்கள் மத்தியில் கடும் கோபம் நிலவுகிறது. அவர்களது கோபம் வெளிப்பட அனுமதிக்க வேண்டியது அவசியம்’’ என்று முதல்வர் மோடி, காவல்துறை அதிகாரிகளிடையே பேசியதாக பட் தனது உறுதி வாக்குமூலத்தில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

மோடியின் இந்தப் பேச்சு, காவல் துறையினர் மத்தியிலும் மாநில நிர்வாகத்தின் மத்தியிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அது அடுத்தநாளே நடைபெற்ற வன்முறைச் சம்பவங்களில் வெளிப்பட்டது என்று சஞ்சீவ் பட் தன் உறுதிவாக்கு மூலத்தில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். இக்கூட்டம் நடைபெற்றபின் அதற்கு அடுத்த நாள் (2002 பிப்ரவரி 28) குல்பார்க் சொசைட்டி படுகொலை சம்பவம் நடந்தது. இச்சம்பவத்தில்தான் காங்கிரஸ் கட்சி நாடாளு மன்ற உறுப்பினராக இருந்த  ஜாப்ரி கொல்லப்பட்டார். அப்போது சஞ்சீவ் பட் மாநிலக் காவல்துறை உளவுப்பிரிவில் துணை ஆணையராக இருந்தார். மோடி நடத்திய கூட்டத்திலும் இவர் பங்கேற்றிருக்கிறார்.

முஸ்லிம்கள் மீதான இனப்படுகொலைகள் குறித்து விசாரிப்பதற்காக உச்சநீதிமன்றத்தால் அமைக்கப்பட்டுள்ள சிறப்புப் புலனாய்வுக் குழு (எஸ்ஐடி) தன் பணியை ஒழுங்காக செய்யவில்லை. இனப்படுகொலைகள் தொடர்பாக உண் மையைச் சொன்னவர்களையெல்லாம் சிறப்புப் புலனாய்வுக் குழுவினர் மிரட்டுகின்றனர். கே.டி. பந்த் என்பவர் 2002-ல் உளவுத்துறை உதவி அதிகாரியாக இருந்தவர். தன்னைக் குற்றம்புரிந்தவராகக் கருதி, தன்னைக் கைது செய்யப்போவதாக மேற்கண்ட சிறப்புப் புலனாய்வுக்குழு மிரட்டுவதாகத் தன்னிடம் கூறியதாக பட் தெரிவித்திருக்கிறார். சஞ்சீவ் பட், உறுதி வாக்குமூலத்துடன், மோடிக்கு எதிராக பல்வேறு சாட்சியங்களையும், ஆவணங்களையும் உச்சநீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்திருக்கிறார்.

பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியுள்ள சஞ்சீவ் பட்டின் இந்த வாக்குமூலத்தை மறுப்பதற்கு குஜராத் அரசும், சிறப்பு புலனாய்வுக்குழுவும் முயற்சி மேற்கொண்டுள்ளன. இந்நிலையில், மோடியின் பங்கு என்ன என்பது குறித்து முழுமையாக விசாரணை நடத்த அவர் மீது கிரிமினல் வழக்குத் தொடர வேண்டுமென்று மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி குரல் எழுப்பியுள்ளது.

இப்படிப்பட்டவர்  காலத்தில்தான் குஜராத் வளர்ச்சி கண்டிருப்பதாக சில பத்திரிகைகள் நெஞ்சு விம்ம பேசுகின்றன. ‘இவர் போல ஒரு முதல்வர் தமிழகத்துக்கு எப்போது கிடைப்பார்?’ என தினமலர் சில வாரங்களுக்கு முன்பு தனது ஏக்கத்தைத் தெரிவித்திருக்கிறது. இவர்தான் தனக்குப் பிடித்த தலைவராக  காந்தியவாதி அன்னா ஹசாரே அகமகிழ்ந்திருந்தார். கடந்தகாலத்தை இவர்கள் மறந்துவிட்டுப் பேசுகிறார்களா? அல்லது இதெல்லாம் பெரிய விஷயமில்லை என்று கருதுகிறார்களா?  அல்லது மனம் திருந்திய மனிதனாக ஏற்றுக்கொள்கிறார்களா? அல்லது அவரது இந்த கிரிமனல் செய்கைகளைத்தான் இவர்கள் கொண்டாடுகிறார்களா?

எப்படி இருந்தாலும்,  வரலாற்றில் ஹிட்லர்களின் வரிசையில்தான் மோடிக்கு இடமிருக்கிறது. அந்த தீர்ப்பை யாராலும் திருத்தவோ, அழிக்கவோ முடியாது.

(ஆதாரம்: தீக்கதிர்)

கறுப்புப் பண விவகாரத்தில் மத்திய அரசை உச்சநீதிமன்றம் கடுமையான வார்த்தைகளால் கண்டித்து வருகிறது. ஆட்சியாளர்களோ அவைகளை ஒரு பொருட்டாக மதிக்காமல் இருக்கிறார்கள். “கறுப்புப் பணம் குறித்து சில தகவல்கள் கிடைத்துள்ளன. அதை பொதுமக்களுக்குத் தெரிவிக்க இயலாது” என்று மத்திய நிதியமைச்சர் பிரணாப் முகர்ஜி கூறுகிறார்.

நமது வங்கிகளில் சில ஆயிரம் கடன் வைத்திருந்தால் கூட அவர்களது பெயர்கள் நாளேடுகளில் வருகின்றன. அவர்களின் சொத்துக்கள் முடக்கப்படுகின்றன. ஆனால் இந்திய மக்களின் உழைப்பைச் சுரண்டி, சேர்க்கப்பட்ட கறுப்புப் பணத்தை வெளிநாட்டு வங்கிகளில் முடக்கி வைத்துள்ள கனவான்களின் பெயர்களை வெளியிடுவது பாவம் என மன்மோகன்சிங் அரசு கருதுகிறது.

இந்த நிலையில் மீண்டும் உச்சநீதிமன்றம் இந்த விவகாரத்தில் தலையிட்டது.  கறுப்புபணம் கைப்பற்றுதல் தொடர்பாக அமலாக்கப் பிரிவினர் ஒரு அறிக்கையைத் தாக்கல் செய்தனர். அதில், சில பிரச்சினைகளில் உள்துறை அமைச்சகத்தையும், அயல்துறை அமைச்சகத்தையும் அணுக வேண்டியிருப்பதால், தாங்கள் கையறு நிலையில் இருப்பதாகக் குறிப்பிட்டு இருந்தனர். இதன் அடிப்படையில், “நாட்டிற்கு உள்ளேயும், வெளியேயும் முடக்கி வைக்கப்பட்டுள்ள கறுப்புப் பணத்தை கைப்பற்றுவது தொடர்பாக சிறப்புப் புலனாய்வுக்குழு (SIT- Special Investigation Team) அமைத்திடலாம் என்று மத்திய அரசுக்கு உச்சநீதிமன்றம் பரிந்துரை செய்தது.

அன்னா ஹசாரே உண்ணாவிரதம் இருந்தவுடன் ஊழலுக்கு எதிரான லோக்பால் மசோதாவை ஆய்வு செய்ய மத்திய அரசு குழு அமைத்தது. ஆனால் கறுப்புப் பணத்தைக் கைப்பற்ற உச்சநீதிமன்றம் ஒரு குழு அமைக்கச்  சொல்லியும், இதுவரையிலும் எந்த நடவடிக்கையும் மேற்கொள்ளாமல் கல்லாய் இருக்கிறது மத்திய அரசு.

எஸ்.ரா என்று அழைக்கப்படும் எழுத்தாளர் ராமகிருஷ்ணனுக்கு இந்தியாவின் முக்கிய விருதான தாகூர் இலக்கிய விருது கிடைத்திருக்கிறது. கொரிய அரசாங்கம் சார்பில் சாம்சங் நிறுவனத்தோடு சாகித்திய அகாடமி இணைந்து ஏற்படுத்தியுள்ள இவ்விருது முதன்முறையாக தமிழுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. அவர் எழுதிய யாமம் நாவல் இந்த பெருமையை அவருக்குத் தந்திருக்கிறது. மகிழ்ச்சியான செய்திதான் நமக்கும், தமிழ் இலக்கியத்துக்கும்.

அவர் எழுதிய கதையான ‘கபாடபுரம்’ சிறுகதையிலிருந்துதான் எஸ்.ராவோடு பழக்கம்.  அப்போது கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டு இருந்தார் என நினைக்கிறேன். இலக்கிய ஆர்வலரான டாக்டர் வல்லபாய் அவர்கள் கிளினிக்கில் அரட்டை அடித்துக்கொண்டு இருந்தபோது எழுத்தாளர் கோணங்கியோடு வந்து கைப்பிரதியில் இருந்த அந்தக் கதையைத் தந்தார். நான், காமராஜ்,  டாக்டர் வல்லபாய் எல்லோரும் படித்தோம். கோணங்கியின் எழுத்துக்களைப் போல இருந்ததாகப் பட்டது. வலிந்து ஏன் மொழியை இவ்வளவு முறுக்கி இறுக்கமாக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. புரியவில்லை என்றோம். எஸ்.ரா சிரித்துக்கொண்டார்.

ஆரம்பத்தில் செம்மலரில் தொடர்ச்சியாக அவரது சில கதைகள் வந்திருந்தன. அவை புரியும்படியாகவும், அற்புதமாகவும் இருந்தன. எழுத்தாளர் வண்ணதாசனின் பிரதேசங்கள் எஸ்.ராவிடம் தென்பட்டது. ஆனாலும் அவருக்கு கோணங்கியின் பாதிப்பும், கோணங்கி எழுத்துக்களின் மீதான ஈர்ப்பும் வேறொரு திசைக்கு இழுத்துக்கொண்டு இருந்ததாகவே நான் புரிந்துகொண்டேன். இது எங்கள் வட்டத்தில் பலருக்கும் இருந்தது. பிறகு சுபமங்களாவில் வெளிவந்த அவரது  ‘தாவரங்களின் உரையாடல்’ போன்ற கதைகளின் மொழி மீது வசீகரம் இருந்தாலும், ஒருவித அயற்சியை ஏற்படுத்தியது.

சாத்தூரில் எங்களுக்கு நெருங்கியத் தோழராகவும், இப்போது ஹோமியோபதி மருத்துவராகவும் இருக்கிற  ச.வெங்கடாச்சலத்தின் தம்பிதான் அவர். பிறகு  அவ்வப்போது சந்தித்துக்கொள்வோம்.  பல நேரங்களில் எழுத்தாளர் தனுஷ்கோடி ராமசாமி அவர்கள் வீட்டில். சில நேரங்களில் சி.பி.எம் விருதுநகர் மாவட்டச் செயலாளராகவும், பரந்த வாசிப்பும் கொண்டவருமான எஸ்.ஏ.பெருமாள் (எஸ்.ஏ.பி) அவர்களோடு.  எப்போதும் கோணங்கியோடுதான்.  விவாதங்கள்தான். அவருக்கும், கோணங்கிக்கும் இருக்கும் கிண்டல், விவாதங்களை ரசிக்கவும், தொடரவும் வைக்கும்.  , எஸ்.ராவின் வாசிப்பிலும், விவரிப்பிலும் எஸ்.ஏ.பிக்கு ஒரு மரியாதை உண்டு.

அறிவொளி காலத்தில், சாத்தூருக்கு பொறுப்பாளராக அவரது அண்ணன். ச.வெங்கடாசலம் இருந்தார். வங்கி, தொழிற்சங்கம் இல்லாத நேரங்களில் நானும் காமராஜும் பெரும்பாலும்  அறிவொளி அலுவலகத்தில்தான் இருப்போம். நாட்கணக்கில் எஸ்.ரா அங்கு வந்திருப்பார். பார்க்கிற நேரமெல்லாம் புத்தகத்தோடுதான். பேச்சு, பேச்சு, என பேசிக்கொண்டே இருப்பார். அவரோடு இருந்த பல பொழுதுகள் இரவுகள்தாம். அவர் எழுத்துக்களிலும் இரவின் ரசம் சொட்டிக்கொண்டே இருக்கும். காய்ச்சல் வந்த ஒரு பகலில், வாசிப்பவனுக்குள்ளும் மஞ்சள் நிறம் தகிக்க வைக்கும் அவரது சிறுகதை (பேர் தெரியவில்லை) என்னை பிரமிக்க வைத்த கதைகளில் ஒன்று.

அவருக்குத் திருமணமானது,  சன்.டிவிக்கு செய்தி அனுப்புகிறவராக இருந்தது, விருதுநகரில் டி.டி.பி செண்டர் வைத்து இருந்தது என அவரது நாட்களை அறிவேன்.  ஒருமுறை எங்கள் தொழிற்சங்கத்திற்கான சர்க்குலர் ஒன்றை கம்ப்யூட்டரில் டைப் அடித்து, அவர் பிரிண்ட் எடுத்து கொடுத்த போது ‘தமிழகத்தின் முக்கிய எழுத்தாளர் இவர்’ என்னும் நினைப்பு வந்து லௌகீக வாழ்வின் வதை உணர்ந்தேன்.  அவற்றையெல்லாம் புத்தக வாசிப்பின் மூலமே ஈடுசெய்துகொண்டவராக,  தன்னைப் புதுப்பித்துக் கொண்டவராகத் தெரிந்தார்.  கதைகளும், தொகுப்புகளுமாய் எழுதி முடித்து வளர்ந்து கொண்டே இருந்தார். அவர் சென்னை சென்ற பிறகு எப்போதாவதுதான்  சந்திக்க முடிந்தாலும், அவரை பற்றிய செய்திகள் எங்காவது இருந்து வந்துகொண்டேதான் இருந்தன. அவை எல்லோருக்கும் தெரிந்தவைகளாகவே இருந்தன. அந்த நிலைக்கு அவர் உயர்ந்து இருந்தார். 

அவருடைய  வாசிப்பும், பயணங்களும், பெரும் உழைப்பு கொண்ட எழுத்துக்களும் இதற்கெல்லாம் காரணம் என்ற போதிலும் எல்லோருக்கும் புரிகிற மாதிரி, ஆனந்த விகடனில்  அவர் எழுதியவையே பெரும் வாசகப் பரப்பை விரித்துக்கொண்டது. அடுத்தடுத்த தளங்களுக்குக் கொண்டு சென்றது.  எழுத்தாளர் கோணங்கி தொடர்ந்து எழுதிக்கொண்டும், தொகுப்புகளை வெளியிட்டுக்கொண்டும், கல்குதிரைகளை கொண்டு வந்துகொண்டும் அப்படியே இருக்கிறார். அவரைப் பார்க்கும்போது, அவர்  அருகிலேயே எஸ்.ரா இருப்பதாகவும் ஒருகணம் தோன்றி மறைவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.

அமைப்புகளின் மீது எஸ்.ராவுக்கு விமர்சனங்கள் இருந்தபோதும்,  தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் சங்கத்தின் தோழர்களோடு அவருக்கு எப்போதும் நெருக்கமும், நட்பும் உண்டு.  இந்த பரஸ்பரம் தொடர்ந்து இன்றுவரை நீடித்து வந்துகொண்டு இருக்கிறது. இது அவரது சிறப்பு.

விஷயம் அறிந்ததும் போன் செய்தேன்.  “வாழ்த்துக்கள்  ராமகிருஷ்ணன்!”