ஹபீபி

பார்வையாளர்களும் அந்த வீட்டின், தெருவின், சமூகத்தின் மனிதர்களாகி அவர்களின் சந்தோஷத்தை, வலியை, துக்கத்தை, காதலை, பயணத்தை, மரணத்தை அறியவும் உணரவும் வைத்த படம் ஹபீபி. ஒரு பெரும் வாழ்வின் அனுபவத்தைத் தந்திருக்கிறது. மிக இயல்பாக உள்வாங்கிக் கொள்ள முடிந்திருக்கிறது.  

எண்பதுகளிலிருந்து இன்று வரையிலான கதைவெளியின் நிலப்பரப்பில் நிகழும் மாற்றங்களை மேலிருந்தும், மனிதர்களிடம் நிகழும் மாற்றங்களை கீழிருந்தும் நல்ல கதையோடு சுவாரசியமாகவும், அழுத்தமாகவும் காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.

ரேடியோவில் பாடலைக் கேட்டுக்கொண்டே காதல் கொண்ட கண்களோடு புதிதாக கல்யாணமான ஷேக்கும் அவனது மனைவியும் தறி நெய்யும் காட்சி அவ்வளவு அழகானது. அப்படி நெய்யப்பட்ட இழைகளுக்கு இடையே நெருக்கமில்லாமல் போக, அந்தத் துணி சந்தையில் மதிப்பில்லாமல் போவது எவ்வளவு அவலமானது. உயிர்த்துடிப்பு மிக்க இந்த இழைகளால் அந்த மக்களின் வாழ்வை எல்லோருக்கும் நெருக்கமானதாக நெய்திருக்கிறார் இயக்குனர் மீரா கதிரவன்.  

தறியின் சத்தத்தோடு அந்த வீட்டில் பிறந்து வளர்ந்த யூசுப், தறிச்சத்தம் நின்று போன வீட்டில் பிறகொருநாள். இறந்து போகிறார். வீட்டில் அந்தத் தறியின் குழியை மூடும் தருணத்தை தாங்க முடியவில்லை. யூசிப்பின் ஆகிருதியை அப்படியே வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார் இயக்குனர் கஸ்தூரி ராஜா.  

சொல்வதற்கும் பகிர்வதற்கும் நிறைய இருக்கின்றன. முக்கியமாக மூன்று பெண்கள் கேட்கும் கேள்விகளைச் சொல்ல வேண்டும். அவைகளிலிருந்து காட்சிகளும், உரையாடல்களும் கோர்வையாகவோ, துண்டு துண்டாகவோ மீண்டும் மீண்டும் நினைவில் ஓடிக்கொண்டே இருக்கின்றன.  

“எனக்காக நீ பேசினாயா?’ என்று பர்வீன் கேட்கிறாள். வளர்ந்து பெரியவனான அபுதாஹிர், தன்னை மணக்க சம்மதித்த, முற்போக்கு சிந்தனை கொண்டவளான, பர்வீன் முன் அப்போது தலைகுனிந்து நிற்கிறான். அதே அபுதாஹிர்தான் இளம் வயதில், தான் நேசித்த நிலோபருக்காக யோசித்துப் பேசி, திருடனாகி அவமானப்பட்டவன். காலம் எளிய மனிதர்களை எப்படியெல்லாம் அலைக்கழிக்கிறது, மனதின் நுட்பங்களை இழக்கச் செய்கிறது என்பதை காட்டிச் செல்லும் இடம் அது.  

தனது நகைகளை எல்லாம் அபுதாஹிர் முன் கொட்டி அவனது சித்தி, “இதுதான் எனது சந்தோஷம் என நீ நினைக்கிறாயா?” என கேட்கிறாள். சம்பாத்தியத்துக்காக வெளிநாடு சென்றவர்களின் வாழ்க்கைத் துணைகளின் இழப்புகளைப் பேசும் இடம் அது. முன்பு வெளிநாட்டிலிருந்து வந்த தன் கணவன் ஷேக் கொண்டு வந்த செண்ட்டில் அவனது மணத்தை தேடியவள் அவள்.  

“உன் குரல் எவ்வளவு அழகாய் இருக்கிறது? “ என அபுதாஹிர் சிலிர்த்துப் போய் நிற்கும்போது, “நான்கு சுவர்கள் இருந்தால் வீடாகி விடுமா?” என்று நிலோபர் அவனிடம் கேட்கிறாள். அபுதாஹிர் வெறித்திருக்கிறான். நிலோபரின் குழந்தைகள் மிக இயல்பாக வெளியே விளையாடிக்கொண்டு இருக்கின்றனர். படம் அங்கே முடிவடைகிறது. மொத்தப் படத்தையும் இயல்பாக வந்து தோளில் தாங்கிக் கொள்கிற இடம் அது.  

சிரிக்க, ரசிக்க, நெகிழ, பகிர என படம் முழுக்க எவ்வளவோ காட்சிகளும், உரையாடல்களும், இசையும் காணக் கிடக்கின்றன.  

முப்பது ஆண்டுகளுக்கு மேலாக, பெரும்பாலும் முஸ்லீம் மக்களை, பிரித்து, எதிரே நிறுத்தி, மற்றவர்களாக சித்தரித்து வந்த சினிமாவில், எல்லோரோடும் நிறுத்தி, எல்லோரையும் போல அவர்களையும் சித்தரித்திருக்கிறார்கள். முக்கியமான படம்.

இயக்குனர் மீரா கதிரவனுக்கும், படக்குழுவினருக்கும் பாராட்டுகளும், நன்றிகளும்.  

தமிழ் சமூகத்தில் ஹபீபி போன்று முழுக்க இஸ்லாமிய மக்களின் வாழ்வியலை பேசுவதற்கு, தமிழ் சினிமாவுக்கு ஏறத்தாழ நூறு ஆண்டுகள் ஆகியிருக்கிறது.