பொதுவெளியில் பேசுவதற்கு தயங்கும் ஆண் பெண் உறவு குறித்த ஒரு விஷயத்தை போகிற போக்கில் நாகரீகமாகவும், அழகாகவும், ஜனரஞ்சகமாகவும் காட்சிப்படுத்தி உரையாடி இருக்கிறார் இயக்குனர் சசி. அப்படியொரு ஆச்சரியம்தான் இந்த படம்.
கணவனை இழந்த - வளர்ந்த இரண்டு ஆண்களின் தாயாக இருக்கும் – ஒரு பெண் தனக்கென்று ஒரு ஆண் இணை தேவை என்பதை உணர்கிறாள். உள்ளுக்குள் புதைத்துக் கொள்ளாமல், அவளே வெளிப்படுத்தவும் செய்கிறாள்.
வளரிளம் பருவத்து மூத்த மகன் அதனை நினைத்துப் பார்க்கக் கூட முடியாமல் வெறுத்து ஒதுங்குகிறான். கல்லூரி முடித்து, சொந்தமாய் வேலை தொடங்கும் தருணத்தில் அம்மாவின் நியாயத்தைப் புரிந்து கொள்கிறான். தன் அம்மாவிடம் அதுகுறித்து மீண்டும் பேசுகிற காலத்தில் அவளோ எல்லாவற்றையும் உள்ளுக்குள் புதைத்துக் கொண்டவளாய் இருக்கிறாள்.
திருமண வயதில் இருக்கும் இரண்டு ஆண்களின் 43 வயது தாய்க்கு இன்னொரு திருமணம் என்பதை தாங்கிக் கொள்ள முடியாத சொந்தங்களையும், சுற்றங்களையும் கொண்ட ஊர் அது. அம்மாவை சம்மதிக்க வைப்பது, அவளுக்கு ஒரு இணையைத் தேடுவது, ஊரை எதிர்த்து திருமணத்தை நடத்துவது என துணிகிறார்கள் அவளது இரு மகன்களும். இதுதான் கதை.
இவையெல்லாவற்றையும் கொஞ்சம் கூட நெருடல் இல்லாமல் நிகழ்த்தியிருப்பதுதான் படத்தின் சுவாரசியமும், சிறப்பும். அவ்வளவு குறிப்புகளையும், புரிதல்களையும் உள்வைத்து வெளிப்படும் உரையாடல்கள்தாம் இந்த படத்தின் ஆதாரம்.
“மண்ணுக்குப் போற உடம்பு மனுஷங்கிட்ட வந்தா என்ன” இரவில் அவள் வீட்டைச் சுற்றி கேட்கும் குரல்களாகட்டும், “கண்னாடியில் உன் முகத்தை பார்” என்று தாயிடம் மூத்தவன் வெடிப்பதாகட்டும், பிறகு “பாத்துக்கலாம்” என்னும் ஒற்றை வரியில் சம்மதத்தைக் காட்டும் அழகாகட்டும், “ஐஸ் கிரிம் கீழே விழுந்தா என்ன, உங்க கூட பேசிட்டு நடக்குறதே சந்தோஷந்தான்” என்ற வெள்ளந்தியான வார்த்தையில் வெளிப்படும் நாற்பதுகளுக்கு பிறகான காதலாகட்டும், அர்த்தத்தோடு கதையை நகர்த்துகின்றன.
அந்த ஊரில் இருக்கும் மனிதர்களின் மனநிலைக்கு நேர் எதிராய் தியேட்டரில் இருக்கும் மனிதர்களுக்கு மனநிலையை ‘நூறு சாமி’ உருவாக்கி விடுவதுதான் படத்தின் வெற்றி. ரசித்து, ஆரவாரித்து, மௌனித்து, நெகிழ்ந்து தியேட்டரிலிருந்து ஒரு நிறைவான மனநிலையில் வெளியே வருகிறார்கள்.
இயக்குனர் சசியை மனமாரக் கொண்டாடலாம். அசாதாரணத்தை மிக சாதாரணமாக நிகழ்த்தியிருக்கிறார். தமிழ் சினிமா மீண்டும் அவரை ஆரத் தழுவிக் கொள்ளும். படத்தை தயாரித்த விஜய் அண்டனிக்கு பாராட்டுகள்.
‘லப்பர் பந்து’வில் கொஞ்சமே வந்தாலும் கவனிக்க வைத்த சுவாசிகா இந்தப் படத்தில் மேலும் உயரங்களுக்குச் சென்றிருக்கிறார். அற்புதமான திரைக் கலைஞராய் திகழ்வார். அனைவரும் சிறப்பாக தங்களை பங்களிப்பைச் செய்து இருக்கிறார்கள்.
தமிழில் ஒரு நல்ல சினிமா. மகிழ்ச்சி.
You can comment here!