க்ளிக் - 17 (தொடர்கதை)


காலை ஹாஸ்டலுக்கு பூங்குழலி வந்து சேர்ந்த போது மணி ஐந்து ஆகியிருந்தது. அங்கங்கு ரூம்களில் விளக்கு வெளிச்சங்களும், சின்னச் சின்னதாய் பேச்சுச் சத்தங்களும் இருந்தன. கரையத் துவங்கிய இருட்டோடு இளங்காற்று வராண்டாவில் நடமாடிக்கொண்டு இருந்தது.  ஒன்றிரண்டு பேர்கள் எதிரே தென்பட்டனர். இவளைப் பார்த்து ‘ஹாய்’ என்றனர். ரூம் வெளியே பூட்டியிருந்தது. ஸ்ரீஜா இன்னும் வரவில்லை. கதவைத் திறந்து நுழைந்தாள். வெக்கையாயிருந்தது. வெள்ளிக்கிழமை  இரவில் வாசமடித்த ஸ்ரீஜாவின் பர்ஃப்யூம் இன்னும் மீதமிருந்தது. லைட்டையும், ஃபேனையும் போட்டவள், பையை ஒரு ஓரமாக வைத்து விட்டு, கதவை சாத்திக் கொண்டு அப்படியே படுக்கையில் சாய்ந்தாள்.

 

இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் ஸ்ரீஜா வந்துவிடுவாள். அவளிடம் என்ன பேச?. மதுரையில் இருந்த இரண்டு நாட்களில் அவளைப் பற்றி நினைவு பெரிதாக வரவில்லை. ஒரே அறையில்  தங்கி இருந்ததால் நெருக்கமாகப் பழக முடிந்தது. நாளை அவளோ அல்லது இவளோ வேறு ஒரு அறைக்கு இடம்பெயரக் கூடும். அப்போது வேறு யாரோ அருகிலிருப்பார்கள். கல்லூரியில் இதுபோல் ஒரே அறையில் தங்கியிருந்த சிந்து அவ்வளவு நெருக்கமாயிருந்தாள். அந்த நாட்களில் அவள்தான் உயிரெனத் தோன்றியது. ஸ்ரீஜா வந்த பிறகு அவள் காணாமல் போய் விட்டாள். இழுத்துப் பிடித்துத்தான் நினைவுக்கு கொண்டு வர வேண்டி இருக்கிறது. எல்லா நாட்களும் யார் கூடவே வருகிறார்கள்? அப்பா இறந்த பிறகும் அவர் நினைவாக அலைந்து கொண்டிருக்கும் கல்யாணியின் பித்து மனநிலை அதற்கு வேண்டும் போல.

 

இன்று திங்கள்கிழமை என்று நினைக்கவே அலுப்பாயிருந்தது. அடுத்த ஐந்து நாட்களுக்கு தயாராக வேண்டும். இரவில் வந்து படுக்கையில் விழ, காலையில் எழுந்து புறப்பட மட்டுமே ஹாஸ்டலாகி விடும்.  மற்ற நேரமெல்லாம் சிஸ்டம், பிராஜக்ட், டீம், மீட்டிங், மெயில் என தலை தெறித்துப் போக வேண்டும். நெற்றி சுருங்க கம்ப்யூட்டர் திரையில் கண்கள் நிலைகுத்தியிருக்கும். சேரோடு முதுகுத் தண்டும், கழுத்தும் அசையாதிருக்கும். அணிச்சையாக கைகளை உயர்த்தி சோம்பல் முறிக்கச் சொல்லும் உடல். பத்திலிருந்து பனிரெண்டு மணி நேரம் அப்படி வேலை பார்த்துவிட்டு தங்கியிருக்கும் வீடுகளுக்கும், ஹாஸ்டல்களுக்கும் சோர்வடைந்து திரும்ப வேண்டும்.

 

ஐ.டி துறையில் வேலை பார்ப்பவர்கள் கொட்டிக் கொழிப்பதாக வெளியே நினைத்துக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். நேற்று கல்யாணப் பத்திரிகை கொடுக்க வந்த தங்கள் தெருவைச் சேர்ந்தவரிடம் இவளை, “தங்கச்சி” என கலைச்செல்வன் அறிமுகப்படுத்தி ‘சென்னைல ஐ.டி கம்பெனில வேல பாக்குறா” என்று சொன்னான். விவஸ்தையே இல்லாமல், “அப்புறம் என்ன, மாசம் லட்சத்துக்கும் மேல இருக்குமே சம்பளம்” அவர் பாட்டுக்கு பேசிக்கொண்டு இருந்தார். என்ன கம்பெனி, என்ன வேலை, என்ன சம்பளம் என்பதை அறியாமலேயே  ‘சொர்க்க லோகமாய்’  தங்களுக்குள் சித்தரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கலைச்செல்வனிடம் பூங்குழலி சொல்லி சிரித்தாள்.

 

“அப்படித்தான் நினைக்குறாங்க. பேங்க் வேலன்னா அஞ்சு வருசத்துக்குன்னு பேச்சுவார்த்தை நடக்கும். என்ன சம்பளம் என முடிவு செய்வாங்க. அது எல்லாருக்கும் தெரியும். கவர்ன்மெண்ட்  எம்ப்ளாயிஸ்க்கு பே கமிஷன் அறிக்கை வரும். எல்லாருக்கும் தெரியும். ஆனா உங்க கம்பெனில உன் சம்பளம் பக்கத்து சீட்ல இருக்குறவங்களுக்குக் கூட தெரியாதே. உனக்கும் கம்பெனிக்காரனுக்கும் தெரியும். அதப் பத்தி நீயும், கம்பெனியும் மட்டுந்தான பேசி முடிவு செய்றீங்க. அது இன்டிவிஜுவல் பார்கெய்னிங். கலெக்டிவ் பார்கெய்னிங் கிடையாது. அதான் அவ்ளோ இருக்கும், இவ்ளோ இருக்கும்னு ஒவ்வொருத்தரும் கற்பனை செய்றாங்க” என்றான்.

 

“நாங்க படுற பாடு எங்களுக்குத்தான் தெரியும்”

 

“வெளியே தெரிற மாதிரியோ, உங்களுக்குள்ளேயேக் கூட நீங்க உங்க பிரச்சினைய பேச முடியாதே. பேசுனா வேலையில இருக்க முடியாது. அதனால் நீங்க படுற பாடு வெளியே தெரியாதுதான். மத்தவங்க பார்வையில  உங்களோட லைஃப் ஸ்டைல் சொகுசாத் தெரியுது.”

 

“உண்மைதான். டீம்ங்குறது செய்ற வேலைக்கு மட்டுந்தா. மத்தபடி சம்பளம், அலவன்சு, பிரமோஷன், வேலைல இருக்குறது, இல்லாமப் போறது எல்லாத்தயும்  அவங்க அவங்கதான் ஃபேஸ் பண்ணிக்கனும்.”

 

“ஆங்… அதுதான் பிரச்சினையே. ஒரு இன்செக்யூரிட்டி எல்லாருக்குள்ளயும் உக்காந்து மிரட்டிட்டே இருக்கும். எதுவும் நிலையானதா தெரியாது.”

 

“பேங்க் எக்ஸாம் நடந்தா சொல்லுண்ணா. நானும் எழுதிப் பாக்குறேன்.” என்றாள்.

 

“இப்போ பேங்க்கையும்  ஐ.டி மாதிரி மாத்துறதுக்கு ஏற்பாடு செஞ்சிட்டு இருக்காங்க” சொல்லி சிரித்தான். தொடர்ந்து “இந்த இன்செக்யூரிட்டி கூட கல்யாணம் பத்தி உன்ன யோசிக்க வச்சிருக்குமோன்னு நினைக்கிறேன்” என்றான்.

 

“நா ஏற்கனவே சொன்னேன்ல. இன்செக்யூரிட்டி, டென்ஷன் இருக்கு. அதுக்கும் கல்யாணத்துக்கும்  சம்பந்தப்படுத்தி நா பாக்கல. நரேன், அவங்க அம்மா, அந்த தொண தொணப்புல்லாம் பிடிக்கல. போரிங்காவும், இரிட்டேட்டிங்காவும் இருக்கு. கல்யாணமான பெறகு ரொம்ப டிஸ்டர்ப் பண்ணும், இருக்குற நிம்மதியும் தொலைஞ்சுரும்.” என்றாள்.

 

“ம்.. இருக்கலாம்.” என சிரித்துக்கொண்டு அமைதியாகி விட்டான் கலைச்செல்வன்.

 

தங்கையும், அண்ணனும் எவ்வளவோ பேசியிருந்தார்கள். ஒருவர் சொன்னதை ஒருவர் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் இருந்தபோதும் எரிச்சலோ, கோபமோ, வருத்தமோ யாரிடமும் தலையெட்டிப் பார்க்கவில்லை. இவள் சொன்னதையெல்லாம் கேட்டுவிட்டு உடனடியாக பதில் சொல்ல மாட்டான். அதுகுறித்து யோசிப்பதாகவும், பிறகு பேசுவதாகவும் அவன் பாவனைகளும் உடல்மொழியும் இருக்கும். சிறிது நேரம் கழித்து ஏற்கனவே இவள் பேசியதற்கு பதில் சொல்வதாக இல்லாமல் புதிதாக பேச ஆரம்பிப்பது போலிருக்கும். நிதானமாக பேசுவான். இவள் தர்க்கம் செய்ய ஆரம்பித்தால், “யோசிச்சுப் பாரேன். பிறகு பேசுவோம்” என சிரித்துக்கொண்டே அங்கிருந்து எழுந்து கொள்வான். இல்லையென்றால் யாழினியோடு ஒட்டிக்கொண்டு விடுவான். கொஞ்ச நேரம் கழித்து, “சொல்லு” என கேட்பான். கலைச்செல்வனிடம் பேசுவது சலிப்பூட்டுவதாக இல்லை. இந்த நிதானமும், பக்குவமும் அண்ணனுக்கு எப்படி வந்தது என்று இருந்தது.

 

அலையரசன் போன் செய்து, “அம்மா அழுறாங்க” எனச் சொன்னவுடன் அவள் வேகத்துடன் சித்ராவுக்கு போன் செய்து பேசியதில் கலைச்செல்வனுக்கு சம்மதமில்லை. கொஞ்சம் நிதானமாக யோசித்திருக்கலாம் என்று வருத்தப்பட்டான். சரண்யாவும் “எதுக்கு இவ்வளவு கோபம்?” என்றாள்.

 

“அம்மாவப் போட்டு ஆச்சியும், முருகேச மாமாவும் இஷ்டத்துக்குப் பேசுவாங்க. எதுவும் பேச முடியாம பாவம் போல அவங்க இருப்பாங்க. ஒங் கல்யாணத்தோட நீ வீட்டை விட்டு போனதும் அம்மா அழுதுட்டேதான்  இருந்தாங்க. பாக்கும் போதெல்லாம் அப்பாவையும், உன்னையும் பாட்டி எதாவது சொல்லிட்டே இருப்பாங்க.  எனக்கும் அழுகையா வரும்.”

 

அந்த இடம் கொஞ்சம் இறுக்கமானது. சரண்யாவும் கலைச்செல்வனும் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்து மௌனம் காத்தார்கள்.

 

“ஐயோ அண்ணா, நா உங்கள குத்தம் சொல்லல” பரிதவித்தாள்.

 

“புரியுது. என்ன செய்ய? அப்பா இறந்த பிறகு அவங்கதான நம்மளப் பாத்துக்கிட்டாங்க.  உன்ன படிக்க வச்சாங்க”

 

“அதுக்காக அம்மாவும், நானும் அவங்களுக்கு அடிமையா இருக்கணுமா, அவங்க சொல்றதத்தான் கேக்கணுமா. அம்மா மட்டும் படிச்சிருந்தாங்கன்னா, எதாவது வேலையப் பாத்துட்டு சொந்தக்கால்ல நின்னுருப்பாங்கதான?”

 

“நானுங்கூட இத யோசிக்கல. எனக்கு வேலைக் கிடைச்சதும் உன்னயும், அம்மாவையும் கூட்டிட்டு இங்க வந்துருக்கணும்.” ஜன்னல் வழியாக தூரத்தில் அவன் பார்வை இருந்தது. மூவருமே கடந்த காலத்திற்குள் நுழைந்திருந்தார்கள். யாழினி வந்து அவர்களை கலைத்தாள். கலையரசன் மடியில் போய் உட்கார்ந்துகொண்டு இவளைப் பார்த்து “பூத்த..! “ சிரித்தாள். எல்லோரும் சிரித்தார்கள்.

 

“அவங்க சொல்றத நானும் கேக்கனுமான்னு சொல்றியே. அந்த கோவத்துலதான் நரேன் வேண்டாம்னு சொல்றியா” இவளை உற்றுப் பார்த்தான்.

 

“எங்க விட்டாலும் கடைசில கல்யாணத்துல வந்து நிக்குற.” என்றாள்.

 

“ஆமா பூவு. அதப் பத்தியே நினைச்சுட்டு இருக்கேன்.”

 

“என்ன நினைக்குற?”

 

யாழினி எதோ பேசிக்கொண்டு கலைச்செல்வனின் முகத்தைத் தன் பக்கம் திருப்பிக்கொண்டு இருந்தாள். சரண்யா எழுந்து யாழினியைத் தூக்கிக்கொண்டு வெளியே சென்றாள்.

 

“நரேன் பிடிக்கலன்னு நீ சொல்ற காரணத்த ஏத்துக்கிட முடியல. வேற காரணம் என்னன்னு யோசிக்கிறேன்.”

 

“உனக்கு ஏன் அப்படி தோனுது?’

 

“நரேனை ஒன்றிரண்டு தடவைதான் பாத்திருக்கேன். அதுக்குள்ள எப்படி அவனைப் பிடிக்கும்னு நீ கேக்குறது சரி. அப்போ, அதுக்குள்ள எப்படி பிடிக்காமப் போகும்னு கேக்குறதும் சரிதான?”

 

“அவன் பிஹேவ் பண்ணது அப்படி.?”

 

“பூவு, நா அதச் சரின்னு சொல்ல வரல்ல. ஒரு விஷயத்த புரிஞ்சுக்க. உனக்கும் அவனுக்கும் எங்கேஜ்மெண்ட்  ஆயாச்சு. அல்மோஸ்ட் கல்யாணம் நடந்த மாதிரி. கடற்கரையில எல்லோரும் பார்க்க  உன் தோள் மேலே கை போட்டு செல்பி எடுக்குறான். நீ கோபப்படல. ரொம்ப இயல்பா சிரிக்கிற. தியேட்டர்ல யாருக்கும் தெரியாம உன்னோட கை பிடிச்சு முத்தம் கொடுக்குறான். கோபம் வருது. உனக்கு சம்மதம் இல்லன்னு தெரிஞ்சதும் விலகிர்றான். அவமானப்படுறான். இதுல என்ன தப்பு. நீயே யோசிச்சுப் பாரு.”

 

“அவங்கம்மாவுக்கும், நம்ம பாட்டிக்கும் இதெல்லாம் தெரியாதுன்னு நினைக்குறியா? அது  அசிங்கமாயில்ல?”

 

“அப்படின்னா உன் கோபம் நரேனின் அம்மா மேலயும் நம்ம பாட்டி மேலயுந்தான இருக்கணும். ஏன் நரேன் மேல?”

 

“எனக்கும், நரேனுக்கும், நரேனோட அம்மாவுக்கும் போனில் ஒரு மனஸ்தாபம். ஒ.கேவா? அதை சரி செய்யணும்னு ஸாரி கேக்கச் சொல்றாங்க. எனக்குப் பிடிக்கல. சரி, அம்மாவுக்காக கேட்டேன். அதோட விடணும்தானே. என்ன செய்றாங்க. நானும் அவனும்  தனியா வெளியே போனா சரியாகும்னு திட்டம் போடுறாங்க. அவன் என்னத் தொட்டு முத்தம் கொடுக்குறான். அதுக்கு என்ன அர்த்தம். ஒரு ஆம்பளத் தொட்டுட்டா, பொம்பள காலாகாலத்துக்கும் அவனுக்கு அடிமை. அப்படித்தான? அதுக்கப்புறம் அவ வாயை மூடிட்டு இருப்பாங்குற நினைப்புதான? ஷிட். அசிங்கமாயில்ல. எவ்வளவு கேவலமா என்னப் பத்தி நினைச்சிருக்கணும். அதுதான் எனக்கு கோபமா இருக்கு.  அவங்களுக்கு சரியான டிரிட்மெண்ட் கொடுக்கணும்னு தோணுது. அவங்க அவமானப்படணும்னு தோனுது”

 

இவள் எவ்வளவு வளர்ந்திருக்கிறாள், சுயமரியாதை பற்றி எப்படி யோசிக்கிறாள் என சிறு புன்னகையோடு கலைச்செல்வன் பார்த்தான். ரசிக்க முடிந்தாலும், இவள் தரப்பில் நியாயமான காரணம் இல்லையென்றே அவனுக்குப் பட்டது.

 

“உன் கோபம் சரிதான். ஆனா இந்தக் காலத்துல ஒரு ஆண் தொட்டுட்டான்னா பெண் அதோட முடிஞ்சு போறாளா? காலத்துக்கும் அவனுக்குத்தான்னு நினைக்குறாங்களா? அதெல்லாம் எப்பமோ மாறியாச்சு. டேட்டிங் போய்ட்டு வந்து பிரேக் ஆயிடுறாங்க. கல்யாணம் பண்ண பிறகு டைவர்ஸ் செய்றாங்க. வேற லவ், வேற கல்யாணம். சாதாரணமா நடக்குது. இவ்வளவு யோசிக்கிற உனக்கு இது கண்ணுல படலியா?”

 

“நீ என்ன வேண்ணா சொல்லு. என்னால ஏத்துக்க முடிலண்ணா. இன்னும் நா என்ன ஃபீல் பண்றேங்கிறத சரியா உனக்கு சொல்ல முடிலன்னு நினைக்கிறேன்.”

 

“பரவாயில்ல. யோசி.” என்று கலைச்செல்வன் அதோடு முடித்துக் கொண்டான்.

 

நேற்று இரவில் பஸ் புறப்படும்போதும், ஜன்னல் அருகே வந்து, “யோசி. எதுன்னாலும் அண்ணங்கிட்ட பேசு. அண்ணன் உங்கூட இருப்பேன். சரியாம்மா. இப்படி அடிக்கடி வாம்மா” என  வழியனுப்பினான். கலைச்செல்வனோடு அவ்வப்போது பேசியது, சரண்யாவின் அன்பான உபசரிப்பு,  யாழினியோடு குழந்தையாகிப் போனது என இரண்டு நாட்களும் அமைதியைத் தந்திருந்தன. எப்போதும் வாகனங்களின் சத்தங்களுக்கும் வேகத்துக்கும் இடையே  பயணிக்கிறவளுக்கு, சாயங்கால நேரத்தில் பறவைகளின் கீச்சிடல்களோடு, அமைதியான வெளியில் காலாற நடந்து சென்றது போலிருந்தது.

 

மொபைலை எடுத்துப் பார்த்தாள். ஐந்தரை காட்டியது. கொஞ்சம் தூங்கலாம் என்றாலும்  ஏழு மணிக்கு எழுந்து புறப்பட வேண்டும் என்று மண்டைக்குள் அலாரம் ஓடியது. வாட்ஸப் போனாள். ‘உனக்கு கல்யாணமாமே, சொல்லவேயில்ல’  என்று வெள்ளிக்கிழமை மதியம் பிரகாஷ் அனுப்பிய மெஸேக்கு நேற்று “எனக்கே நீ சொல்லித்தான் தெரியுது” என்று பதில் அனுப்பி இருந்தாள். அதற்கு விழி பிதுங்கி நிற்கும் எமோஜி அனுப்பி இருந்தான். லேசாய் சிரித்துக் கொண்டே நகர்ந்தாள். “நேற்று நீயும் அலையும் வீட்டுக்கு வருவீர்கள் என நினைத்தேன். நீ மதுரையில் அண்ணன் வீட்டிற்கு திடீரென்று சென்று விட்டதாக அலை சொன்னான். எனி ப்ராப்ளம்?” என சோபியா கேட்டிருந்தாள்.

 

ஃபேஸ் புக்கில் மேய்ந்தாள். சுவாரசியம் இல்லாமல் தள்ளிக்கொண்டே வந்தவள் பிரகாஷ் என்று தெரிந்தவுடன் நிறுத்தினாள். “அழைக்கும் போதெல்லாம் குரலைக் கேட்கிறேன். நினைக்கும் போதெல்லாம் முகம் பார்க்கிறேன். ஒரு போதும் உன் கை தொட்ட ஸ்பரிசம் மட்டும் கிடைக்கவே இல்லை.” என கவிதை போல ஒன்றை எழுதி இருந்தான். நான்கு மணி நேரத்துக்கு முன்பு என காட்டியது. அப்போது இரவு ஒன்றரை மணி போல இருக்கும். அந்நேரத்துக்கு என்ன காதல் கவிதை? ஆறு பேர் லைக் செய்திருந்தார்கள். அதில் பெண்ணின் பெயர் இருக்கிறதா என பார்த்தாள். ஏன் அதையெல்லாம் ஆராயத்தோன்றுகிறது என்பதும் உறுத்தியது. சிரித்துக் கொண்டிருக்கும் அவனது ப்ரொஃபைல் படத்தையேப் பார்த்தாள். வேலை கிடைத்து  சென்னையை விட்டு பெங்களூர் சென்றதும் எழுதி இருக்கிறான். அந்தப் பெண் சென்னையில் இருக்கிறாளா? தான் இல்லை என்பது தெரிந்தது. இவள் அவனையே நினைத்துக் கொண்டிருக்கவில்லை. தன் வாழ்வில் அவனுக்கு இடமில்லை என்பதும் அறிந்தேயிருந்தாள். ஆனாலும் அவன் வேறு யாரையோ காதலிக்கிறான் என்பது கசப்பாய் இருந்தது.

 

மொபைலை தள்ளி வைத்து விட்டு கண்களை மூடிக் கொண்டாள். திடுமென எதுவும் சுவாரசியமில்லாமல் போயிருந்தது. முந்தாநாள் அம்மாவிடம் பேசிய பிறகு யாரிடமிருந்தும் இப்போது வரை ;போன் வரவில்லை. அவர்களும் யோசிக்கிறார்கள் போல. நல்லது என முணுமுணுத்துக் கொண்டாள். கண்கள் களைப்பாயிருந்தன.

 

அசந்து தூங்கியிருக்க வேண்டும். மொபைல் சத்தம் போட்டதும் பதறி எழுந்து பார்த்தாள். மணி ஆறரை. கலைச்செல்வன் அழைத்துக் கொண்டிருந்தான். “சொல்லுண்ணா” என்றாள்.

 

“எப்பம்மா சென்னைக்குப் போய்ச் சேந்தே?”

 

“அஞ்சு மணிக்குண்ணா” இவள் குரல் தளர்ந்திருந்தது.

 

“ம்… ஆபிஸ் கெளம்பணும் என்ன? சரிம்மா. அப்புறமா பேசுறேன்.”

 

“இல்லண்னா, எதோ சொல்ல வந்தே..”

 

“நேத்து உன்னை பஸ் ஏத்திட்டு வந்த பிறகு அம்மா போன்ல பேசினாங்க. ஆறர வருசத்துக்கப்புறம் அம்மாக் குரலைக் கேட்டேன்.” கலைச்செல்வன் குரல் தழுதழுத்தது.

 

பூங்குழலிக்கும் குரல் கம்மியது.

 

“உன்னப் பத்தித்தான் பேசினாங்க. உனக்கு புத்திமதி சொல்லி கல்யாணத்துக்கு சம்மதிக்க வச்சிருப்பான்னாங்க.”

 

பூங்குழலி எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தாள்.

 

“அன்னிக்கு நீ அம்மாக்கிட்ட போன்ல பேசுனத வீட்டுல எல்லோரும் ஸ்பீக்கர்ல கேட்டாங்களாம். ஆடிப் போய்ட்டாங்களாம்.  இனும இந்தக் கல்யாணத்துல தலையிட மாட்டோம்னு சொல்லிட்டாங்களாம். பத்திரிகை குடுக்கப் போறதில்லையாம். உன்னத்தான் நம்பியிருக்கேன். ஓம் பேச்சக் கேப்பா ஒந்தங்கச்சின்னு அழுதாங்க.”

 

“நீ என்னண்ணா சொன்ன?”

 

“நா உங்கிட்ட பேசியிருக்கேன். கொஞ்சம் பொறுமையா இருங்கன்னு சொல்லியிருக்கேன். நீயும் யோசி.”

 

“இல்லண்ணா. தெளிவா யோசிச்சிட்டேன். கல்யாணம் வேணாம். ஸாரி.”

 

“அண்ணன் உன்னக் கட்டாயப்படுத்தல. ஒன்னே ஒன்னு மட்டும் கேக்குறேன். இந்தக் கல்யாணத்த நிறுத்திருவோம். வேற ஒரு மாப்பிள்ள பாத்தா கல்யாணம் பண்ணுவியா? “

 

“இப்போ எனக்கு கல்யாணம் வேண்டாண்ணா. நாம் பாட்டுக்கு இருக்குறேன். வேலையில கான்சண்ட்ரேட் பண்ணனும்.”

 

“உனக்கு நரேன் பிடிக்கலையா? இல்ல, கல்யாணமே பிடிக்கலயா?”

 

“எனக்கு எதுவும் பிடிக்கலண்ணா.”  அவள் குரல் வேண்டா வெறுப்பாக இருந்தது.

 

“ஸாரி பூவும்மா.”

 

“ஊருக்குப் போய் அம்மாவக் கூட்டிட்டு வந்து இங்க ஒரு வீடு பாத்து நானும் அம்மாவும் இருந்துக்கலாம்னு தோணுது. அம்மாக்கிட்ட பேசணும்.”

 

கலைச்செல்வன் அமைதியாக இருந்தான்.

 

“நா அப்புறமா பேசுறேண்ணா”

 

“சரிம்மா” என்று போனை துண்டித்தான்.

 

அண்ணனும் கூட வெறுத்துப் போயிருப்பான். கவிழ்ந்து படுத்துக் கொண்டு அழ ஆரம்பித்தாள். நரேனுடனான கல்யாணத்தில் ஏன் ஆர்வமும், ஆசையும் கொஞ்சம் கூட இல்லையென்று அவளுக்கேத் தெரியவில்லை. எல்லோரும் சொல்கிறார்கள் என்று அவர்களுக்காக செய்து கொள்ளும் காரியமாக மட்டுமே  தெரிந்தது. தன்னைப் பற்றி யாரும் கவலைப்படவில்லை போலவும், தனித்து விடப்பட்டது போலவும் உணர்ந்தாள்.

 

அறையின் கதவு தட்டப்பட்டது. முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டு போய் திறந்தாள்.

 

“ஹேய் பேபி..” என சந்தோஷத்தோடு  பாய்ந்து அப்படியே இவளைக் கட்டிப்பிடித்து அழுத்தமாய் முத்தம் கொடுத்தாள் ஸ்ரீஜா. அவளைத் தள்ளிவிட்டு கேவலோடு போய் படுக்கையில் விழுந்தாள் பூங்குழலி.


“என்னாச்சு… இன்னும் கோபம் தீரலியா” என்றவள் கதவை சாத்திவிட்டு வந்து, இவள் தலையைத் தூக்கி  மடியில் வைத்துக் கொண்டு  முகத்தையேப் பார்த்தாள்.

 

எழுந்திருக்க வேண்டும், அவளிடம் கோபம் கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தாலும் முடியவில்லை. அவள் மடியில் இருக்க வேண்டும் போலிருந்தது. அந்த நேரத்தில் பெரும் ஆறுதலாய் இருந்தது.

 

“ஸ்ரீ, நீ எப்படி இவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்குற. எப்பவும் உன்ன உற்சாகமா வச்சுக்க முடியுது. எனக்கு அதுல கொஞ்சம் தாயேன்” என்றாள்.

 

(தொடரும்)

கருத்துகள்

2 கருத்துகள்
வருகைக்கும், வாசிப்புக்கும் நன்றி.!
  1. அன்பு அண்ண்ன் தங்கைக்கு கூறிய அறிவுரை அருமை... பூங்குழலி மனம் மாறுவாளா??? பார்க்கலாம்... அல்லது!!????

    பதிலளிநீக்கு
  2. The Casino Queen (Pragmatic Play) Slot Review & Demo Game
    This pragmatic slot has 5 reels and 20 paylines, it has a max win of x250. This game 서귀포 출장샵 is a classic 아산 출장안마 slot but 삼척 출장마사지 in our 김제 출장안마 opinion it 구리 출장안마 is one of the best on

    பதிலளிநீக்கு

உங்கள் கருத்துக்களை இங்கு தெரிவிக்கலாமே!