தீராத பக்கங்கள்

எழுத்தாளர் ஜெயமோகனுக்கும் குமுதம் பத்திரிகைக்கும்….

2012-02-22T15:13:00.001+05:30

இந்த வாரம் 29.2.1012 தேதியிட்ட குமுதம் பத்திரிகையில், காவல் கோட்டம் நாவல் குறித்த சில செய்திகள் வெளியாகி இருக்கிறது. எழுத்தாளர்கள் ஜெயமோகன், எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் மற்றும் சு.வெங்கடேசன் ஆகியோரைத் தொடர்புகொண்டு கருத்துக்கள் கேட்டு இருக்கின்றர். அதில் தீராத பக்கங்களில், கடந்த ஒரு வார காலமாக காவல் கோட்டம் குறித்து எழுதியவைகளிலிருந்து குமுதம் பத்திரிகை கீழ்க்கண்டவாறு எடுத்துச் சொல்கிறது:

மாதவராஜ் என்ற தோழரும் அடுக்கடுக்காக பல தகவல்களை முன்வைத்து ‘காவல்கோட்டத்தை விமர்சித்து வருகிறார். ‘சாகித்திய அகாதமி விருது, ஞானபீட விருது போன்றவை இந்திய அரசின் விருதுகளே. ஒரு முதலாளித்து அரசின் கைகளில் இருந்து நீட்டப்படும் விருதை தனக்கும், தன் எழுத்துக்கும் கிடைத்த உயர்ந்தபட்ச அங்கீகாரம் என இடதுசாரிக் கலைஞர்களும், எழுத்தாளர்களும் பெருமிதம் கொள்ள மாட்டர்கள். பிரமைகளிலும் மயக்கங்களிலும் மூழ்கிட மாட்டார்கள். அப்படி ஆகிறவர்கள் நிச்சயம் இடதுசாரி எழுத்தாளர்களாக இருக்க மாட்டார்கள்’ என்கிறார் மாதவராஜ்.

‘தன் கட்டுரையில் ஜெயகாந்தன் பற்றி உயர்வு நவிற்சியிலேயே அணுகும் மாதவராஜ், வெங்கடேசனை சாமானியனைப் போல பேசியிருப்பது நல்லதாகப்படவில்லை. மாதவராஜ், ஜெயகாந்தனின் மருமகன் என்பதால் இந்தப் பாச உணர்ச்சி மேலிடுகிறது’ என்கிறார் இன்னொரு மார்க்சிஸ்ட் ஊழியர்.

காவல்கோட்டம் நாவல் பற்றிய அடுக்கடுக்கான பல தகவல்களில், குமுதம் பத்திரிகைக்கு எது முக்கியமானதாகப் பட்டிருக்கிறது என்பது தெளிவாகிறது. காவல்கோட்டம் என்ற நாவலின் உருவம், அதன் எழுத்துநடை, எழுதப்பட்ட விதம், எதைப் பேசுகிறது, எதைப் பேச மறுக்கிறது, அதற்குள் புதைந்திருக்கும் அரசியல் என விரிவாக எழுதப்பட்ட யாவும் குமுதத்திற்கு முக்கியமானதாகப் படவில்லை.

பொதுவாக விருதுகள் பற்றியும் இடதுசாரி எழுத்தாளர்கள் பற்றியும் சொல்லப்பட்ட ஒரு கருத்தை மட்டுமே (அதுவும் அரைகுறையாக) தெரிவிப்பது, குமுதம் இந்த மொத்த விவாதங்களையும் திசை திருப்பவுதாக மட்டுமல்ல, நோக்கத்தையே கொச்சைப்படுத்துவதாக இருக்கிறது. எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தனை முன்வைத்து சொன்ன விஷயம் ‘யாராயிருந்தாலும் உண்மை தெரியாமல் பேசவும் கூடாது, யாராயிருந்தாலும் அதற்கு தலையாட்டவும் கூடாது’ என்பதுதான் ஒழிய இதில் உயர்வுநவிற்சி என்ன இருக்கிறது? ஜெயகாந்தனின் மருமகன் என்று ஏன் சொல்லப்படவேண்டும்? மேலும் காவல் கோட்டம் நாவல் பற்றிய பிரதான விஷயமா அது? அதையும் எதோ கிசிகிசு பாணியில் எழுதியிருப்பதைப் படிக்கும் குமுதத்தின் வாசகர்கள் விஷயம் தெரியாமல் அவரவர்க்கேற்ப அர்த்தம் கொள்ளச் செய்வதாகவும் இருக்கிறது. இது தரமானது அல்ல. நேர்மையானதும் அல்ல. எனது கண்டனங்களைப் பதிவு செய்கிறேன்.

இச்சர்ச்சைகள் பற்றி எழுத்தாளர் ஜெயமோகன், “இன்றைக்கு விருது கிடைத்த பின்னால் இந்நாவலை விமர்சிக்கும் அவரது சக கட்சிக்காரர்கள் நாவல் வெளிவந்தபோது, மௌனமாயிருந்தார்களே. அது ஏன்? நாவல் வெளிவந்தபோது இந்த வசையை வெளியிட்டு இருந்தால் அதில் ஒரு நியாய உணர்ச்சி இருப்பதாக நான் நம்பியிருப்பேன்” என்று ஓரிடத்தில் சொல்வதாக வருகிறது. விருது கிடைத்த பிறகு எழுந்த சர்ச்சையையொட்டித்தான் நாவலைப் படித்தேன். படித்தபிறகுதான் விமர்சனம் செய்யத் துணிந்தேன். இதில் என்ன தவறு? ஒரு படைப்பைப் பற்றிய விமர்சனம் எப்போது வேண்டுமானாலும் யார் வேண்டுமானாலும் முன்வைக்கலாம். இந்த காலத்திற்குள் வந்து சொல்ல வேண்டுமென்பதற்கு, இங்கு என்ன ஏலமா நடக்கிறது? நீங்கள் நம்புங்கள் அல்லது நம்பாதிருங்கள். அது பிரச்சினையில்லை. ஆனால் ‘வசை’ என்று எப்படிச் சொல்கிறீர்கள். இதே ‘வசை’ என்ற சொல்லைத்தான் எழுத்தாளர் சு.வெங்கடேசனும் பயன்படுத்துகிறார்.

மேலும் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன், “எழுத்தாளர்களுக்கென்று கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் 1770 உறுப்பினர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களில் யாராவது இதுவரை காவல்கோட்டத்தைப் போல ஒரு உருப்படியான வேலையைச் செய்திருக்கிறர்களா?” என கேள்வி எழுப்பி இருக்கிறார். சு.வெங்கடேசனையும், காவல்கோட்டத்தையும் முன்வைத்து ஒட்டுமொத்த எழுத்தாளர் சங்க அமைப்பையே ஜெயமோகன் கேலி செய்திருப்பதாகவும், இழிவுபடுத்தியிருப்பதாகவுமே உணர்கிறேன். எழுத்தாளர் கு.அழகிரிசாமி எங்கள் பிதாமகனாக இன்னும் தன் எழுத்துக்களில் வாழ்கிறார். தமிழ் இலக்கியத்தில் முற்போக்கு எழுத்தாளர்களின் பங்கு ஒரு மகத்தான அத்தியாயம். மலரும் சருகும் எழுதிய எழுத்தாளர்.டி.செல்வராஜிலிருந்து, தாகம், சங்கம் போன்ற நாவல்களைப் படைத்த எழுத்தாளர் கு.சின்னப்பாரதியிலிருந்து அது ஆரம்பிக்கிறது. சாகித்திய அகாதமி விருது பெற்ற எழுத்தாளர் மேலாண்மை பொன்னுச்சாமியின் வழியே பயணிக்கிறது. எழுத்தாளர்கள் தமிழ்ச்செல்வன், உதயசங்கர், ஆதவன் தீட்சண்யா, பவா.செல்லத்துரை, ஷாஜஹான் என , இன்னும் பல எழுத்தாளர்களாய் அது தன் எல்லைகளை அழகாக விரித்திருக்கிறது. இவர்களின் படைப்பு யாவும் உருப்படாதவை என ஒற்றை வார்த்தையில் நிராகரிக்கிறீர்கள். முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் குறித்த உங்கள் அபிப்பிராயம் இதுவே எனில், கோணலான உங்கள் இலக்கியப் பார்வையை சொல்லும் அளவுகோலும் அதுவேயாகட்டும். இப்பேர்ப்பட்ட நீங்கள் பாராட்டுவதாலும் நாங்கள் காவல்கோட்டத்தை சந்தேகிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் கருத்தை விலாவாரியாகச் சொல்லி, எழுத்தாளர் சு.வெங்கடேசன் அதுகுறித்து மட்டுமே பேசுவதாக முடிப்பதில் குமுதத்தின் பார்வையும் சார்பும் மிகத் தெளிவாக இருக்கிறது. நாவலைப் பற்றி எழுகிற ஆரோக்கியமான, தீவிரமான உரையாடல்களையெல்லாம் குமுதமும் சேர்ந்து சிதைக்கப் பார்க்கிறது. இதற்கு ‘இலக்கிய சர்ச்சை’ என்று தலைப்பு வேறு. இலக்கியமும் இல்லை. சர்ச்சையுமில்லை. எழுதியவர் இணையத்தில் நன்கு அறிமுகமான ‘கடற்கரய்’. கஷ்டம்தான்.

வம்சி சிறுகதைப் போட்டி நூல் வெளியிடும், பரிசளிப்பும்!

2012-02-21T18:57:00.001+05:30

வம்சி சிறுகதைப் போட்டி சிறுகதைத் தொகுப்பு வெளியீடும், பரிசளிப்பு விழாவும் நடத்துவது என பிப்ரவரி 25ம் தேதி முதலில் முடிவு செய்யப்பட்டு இருந்தது. அது இப்போது மார்ச் 3 ம்தேதி நடத்துவதாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டு இருக்கிறது. வம்சி சார்பாக மேலும் சில நூல்கள் அன்று வெளியிடப்பட்டு இருக்கின்றன. எல்லாவற்றையும் சேர்த்து, ஒரு முக்கிய இலக்கிய நிகழ்வாக இந்த விழா அமையும். அதற்கான நிகழ்ச்சி நிரல்:

மார்ச் 03 சனிக்கிழமை மாலை 6.00 மணி
சுப்ரீம் ஹோட்டல், மதுரை

வரவேற்புரை
கே.வி. ஷைலஜா
வம்சி புக்ஸ்.

விலகி ஓடிய கேமிரா - மின்னல்
வெளியிடுபவர்
கலாப்ரியா
பெற்றுக் கொள்பவர்
டாக்டர். ஆமானுல்லா
உரை
சுபகுணராஜன்

வேல ராமமூர்த்தி கதைகள் - வேலராமமூர்த்தி

வெளியிடுபவர்

பிரபஞ்சன்

பெற்றுக் கொள்பவர்

ஏஸ்.ஏ. பெருமாள்
உரை
பாரதி கிருஷ்ணகுமார்

முன்னொரு காலத்தில் கண்ணாடிச்சுவர்கள் - உதயசங்கர்
வெளியிடுபவர்
இரா. நாறும்பூநாதன்
பெற்றுக் கொள்பவர்
ஜே. ஷாஜகான்
உரை
கிருஷி, மணிமாறன்

ஆதி இசையின் அதிர்வுகள் - மம்மது
வெளியிடுபவர்
திரு. சீத்தாராமன்
பெற்றுக் கொள்பவர்
ஏம்.ஜே. வாசுதேவன்
ஐ.ஏம். கம்யூனிகேஷன், மதுரை.
உரை
பூர்ணகுமார்
அகில இந்திய வானொலி நிலையம், மதுரை.

காக்கைகள் துரத்திக் கொத்தும் தலைக்குரியவன்- ஜா. மாதவராஜ்
வெளியிடுபவர்
வேல ராமமூர்த்தி
பெற்றுக் கொள்பவர்
செ. சரவணகுமார்
உரை
ஜெ. ஷாஜகான்

பதிவர்களுக்கான வம்சி சிறுகதை போட்டியில்
வெற்றி பெற்றவர்களுக்கு பரிசளிப்பு

பரிசளிப்பவர்
ஏழுத்தாளர். பிரபஞ்சன்
முதல் பரிசு
காக்கைகள் துரத்திக் கொத்தும் தலைக்குரியவன் - ஏம். ரிஷான் ஷெரீப்

இரண்டாம் பரிசு - 1
இரைச்சலற்ற வீடு - ரா. கிரிதரன்
இரண்டாம் பரிசு 2
யுக புருஷன் – அப்பாதுரை
மற்றும் தொகுப்பில் இடம்பெற்ற கதைகள் எழுதியவர்களுக்கும்

நிகழ்வு ஓருங்கிணைப்பு
ஆ. முத்துகிருஷ்ணன் – பவாசெல்லதுரை

நண்பர்களே! பரிசு பெற்ற சிறுகதைகளின் தொகுப்பை எழுத்தாளர் வேல.ராமமூர்த்தி வெளியிட நமது பதிவர் செ.சரவணக்குமார் பெற்றுக்கொள்கிறார். எழுத்தாளர் ஷாஜஹான் தொகுப்பு குறித்து பேசுகிறார். பரிசு பெறும் அனைவருக்கும் வம்சியிலிருந்து இ-மெயில் மூலம் அனுப்பபடும். பரிசுபெறும் படைப்பாளிகள் அவசியம் கலந்துகொள்ள வேண்டுமென அழைக்கிறோம். அருகில் இருக்கும் நமது பதிவர்கள் இதையே அழைப்பாய் ஏற்று வருகை வந்து ஆதரவு தாருங்கள். நேரில் சந்திப்போம்.

காவல் கோட்டம்: விருது, விழாக்கள், விவாதங்கள் - 4

2012-02-20T19:47:00.001+05:30

பிறமலைக் கள்ளர்கள் மீது குற்றப்பரம்பரைச் சட்டம் அமல்படுத்தப்பட்டது 1914ம் ஆண்டு. பெருங்காம நல்லூரில் கள்ளர்கள் மீது போலீஸார் துப்பாக்கிச்சூடு நடத்திகொடூரமாக தாக்கியது 1920 ஆண்டு. காவல்கோட்டம் இந்த இடத்தில்தான் முடிவுறுகிறது. 600 ஆண்டு கால வரலாறு சொல்லும் நாவலில் இந்த 6 ஆண்டுகள்தாம் கள்ளர்கள் கடுமையான சித்திரவதைகளுக்கும்,சொல்லமுடியாத துயரங்களுக்கும் ஆளாகிய காலமாக இருக்கிறது. கடைசி சில அத்தியாயங்கள் மட்டுமே இந்தப் பகுதிகளைப் பேசுகிறது. இந்தச் சட்டம் கொண்டு வருவதற்கான சூழல் எப்படி மதுரையில் உருவாகியது என்பதை நாவல் அதற்கு முந்தைய சில பகுதிகளில் பேசுகிறது. ஆங்கிலேய ஆதிக்கம் ஏற்பட்ட பிறகு, மதுரை நகரக்காவலில் ஈடுபட்டிருந்த கள்ளர்களை விலக்கிவைக்க செய்யும் முயற்சிகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அரங்கேறுகின்றன. சிவகாசிக் கொள்ளையும் பண்டு கலகமும் நிகழ்ந்தபிறகு அவை தீவிரமாகின்றன. காவல் கூலி கள்ளர்களுக்கு கிடைக்கவில்லையென்றாலும், களவுகள் நடக்கின்றன. துப்புக்கூலி கிடைக்கிறது. இறுதியாக யாவுக்கும் முற்றுப்புள்ளி வைக்க அரசு இரக்கமற்று முடிவெடுக்கிறது.

இதைச் சொல்வதற்கு, ஏன் நாயக்கர் காலத்திலிருந்து கதையை ஆரம்பிக்கவேண்டும் என நிச்சயம் தோன்றும். “எங்களுக்கு திருமல நாக்கரு கொடுத்த காவடா.... அத என்னடா நீங்க வரக்கூடாதுன்னு சொல்ரது” என போலீஸை நோக்கி தாதனூர் பெரியாம்பிள ஒச்சு சீறுவதன்மூலமாக நியாயம் கற்பிக்கிறார் நாவலாசிரியர். சரி, அந்த நாயக்கர் வரலாற்று நிகழ்வுகளிலும் மிகக் கொஞ்சமாகவே தாதனூரும், கள்ளர்களும் காட்டப்படுகின்றனர். விஜயநகரப் பேரரசு, அதன்எல்லைகளும், தஞ்சாவூர், கர்நாடகம், ஆந்திரா என அதன் மொத்த அரசியல் களங்களும், நிகழ்வுகளும் ஏன் இவ்வளவு விரிவாக சொல்லப்படுகின்றன என்பது கடைசிவரை விளங்கவேயில்லை. இந்த இருநூறு முன்னூறு பக்கங்களைத் தாண்டி படித்தாலும் வாசகனுக்குஎந்த பங்கமும் வந்துவிடப் போவதில்லை. மதுரையை ஆண்ட நாயக்கர் எப்படி தங்கள் அதிகாரத்தை இழந்தனர் என்பதும், மதுரையைக் காவல் செய்த கள்ளர்கள் எப்படி தங்கள் உரிமையை இழந்தனர் என்பதுமாக இரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தை முன்னிறுத்தி மதுரையின் வரலாற்றைப் பேசுவதுதான் நாவலின் நோக்கமா? அதற்காகத்தான் முடி அரசு,குடி மக்கள் என இரண்டு பாகமாக பிரிக்கப்பட்டு இருக்கிறதா? யாவும் நாவலைப் படைத்த சு.வெங்கடேசனுக்கே வெளிச்சம்.

நாவலின் தலைப்பு ‘காவல் கோட்டம்’ என வைத்திருப்பதால் ‘நாயக்கர்களை மறந்து’ காவல் தொழில் செய்த கள்ளர்களின் வாழ்வையே பிரதானமாகப் பேசும் நாவலாகவே அர்த்தப்படுத்திக் கொள்வோமாக. ஆனால் அதையும் முழுமையாகவும், நேர்மையாகவும் இந்தநாவல் பேசவில்லை. கள்ளர்களின் பூர்வீகம் குறித்து பல தரவுகள் இருக்க, அவர்கள் களப்பிரர்களின் போர் வீரர்கள் பிரிவாக இருக்கலாம் என போதகர் சாம்ராஜ் மூலம் போகிற போக்கில் ஒரு ஆய்வுத்தகவலாக சொல்லப்படுகிறது. முதலில் சமணமதத்தைச் சார்ந்தவர்களாயிருந்திருக்க வேண்டும் என கருத்தை முன்வைப்பதிலிருந்து, அமணமலை எதன் குறியீடாக நிற்கிறது என்பது புலப்படுகிறது. பின்னர் குற்றப்பரம்பரைச் சட்டத்தால் இவர்கள் தண்டிக்கப்படும்போது சமணர்களை கழுவேற்றிய காட்சிகளை நினைவுபடுத்துவதன்மூலம் வரலாற்றில் அவர்கள் தொடர்ந்து வேட்டையாடப்பட்ட மனிதர்களென ஒரு சித்திரத்தை நாவல்நிறுவ முயல்கிறது. ஆனால் நாவலின் ஆயிரம் பக்கங்களில், கடைசி சில பக்கங்களைத் தவிர வேறெங்குமே கள்ளர்களுக்கென்ற தனித்த துயரமான வாழ்க்கை மனதை அழுத்தவே இல்லை. சாகச வீரர்களாகவே இரவெல்லாம் வலம் வந்துகொண்டு இருக்கின்றனர்.

‘படைவீரர்களான இவர்கள் தொழில் அற்று நத்தம் மற்றும் அதற்குவடக்கிருந்த பிறமலைகளில் ஒதுங்கி வாழ நேர்ந்தது. பின்னர் பிறசமூகத்தினர் இவர்களுக்குச்சூட்டிய கள்ளர் என்பதே காலத்தில் நிலைத்துவிட்டது’ என்பவை நாவலில் வரும் வரிகள். அவர்கள்களவுத் தொழில் செய்ததால் கள்ளர் என்று அழைக்கப்பட்டனர் என்று சொல்வதற்குப் பதிலாக,அவர்களை அப்படி அழைத்தது பிறசமூகத்தினரே எனபழி கட்டுகிறது நாவல். களவை நியாயப்படுத்தும் விதமாக எழுத்துக்கள் மிகக் கவனமாக கையாளப்பட்டு இருக்கின்றன. கன்னம் வைத்து களவுக்கு நுழையும் வீட்டில் சுற்றி நடப்பது அறியாமல் குறட்டை விட்டுத் தூங்கிக் கொண்டு இருப்பவர்கள்தான் தனது வாசகர்கள் என எழுத்தாளர் நினைத்துவிட்டார் போலும். நாயக்கர் காலத்தில் பெரும்பாலும் போர்வீரர்களாயிருந்தவர் கொல்லவாருகள். ‘இது தவறு, கம்மவாருகள்தாம் போர்வீரர்களாயிருந்தனர்’ எனவும் நாவலைப் படித்த சிலர் சொல்கிறார்கள். எந்த வாருகளோ, ஆனால் அவர்கள் களவுத்தொழிலில் ஈடுபடவில்லை. சமூகத்திலிருந்து ஒதுங்கி வாழவும் இல்லை. இந்த முரண்பாட்டை ஆராய்ந்திருந்தால் நாவலின் திசை வழியும், களவு குறித்த பார்வைகளும், வரலாற்றுத் தெளிவும் சாத்தியமாகி இருக்கலாம்.

களவுக்கும், காவலுக்குமாகவே இரவுகள் வருகின்றன என்பதன் மூலம்களவுத் தொழிலை மிக இயல்பானதாகவே நாவல் முன்வைக்கிறது. கள்ளர்கள் குறித்து பிற சமூகங்கள்என்ன கருத்து கொண்டு இருந்தனர் என்பது நாவலில் தெளிவாகச் சொல்லப்படவேயில்லை. களவு செய்யும்பொருட்களை யார் வாங்குகிறார்கள், அவர்கள் கள்ளர்களை எப்படி பயன்படுத்தினார்கள், அவர்களுக்கும் கள்ளர்களுக்குமான உறவு எப்படி இருந்தது போன்ற விவரிப்புகள் இல்லை. மொட்டு போல் இருந்த மதுரையை ஆங்கிலேயன் விரித்துவைத்தாகச் சொல்கிற எழுத்தாளர், அங்கு அய்யர், பிள்ளைமார், நெசவாளர், செட்டியார்,கோனார், நாடார் என பிற சமூகங்கள் தங்களை நிலைநிறுத்திக் கொள்வதை அங்கங்கு சிறு சிறுகுறிப்புகளாய்த் தருகிறார். ஆனால் கள்ளர்கள் நகருக்குள் இருப்பிடங்கள் கொண்டதாகச் சொல்லப்படவில்லை. அது ஏன் என நாவல் ஆராயவுமில்லை. அடுத்தது, கள்ளர்களில் அனைவருமே களவுத்தொழிலில் ஈடுபட்டு இருக்கவுமில்லை. அவர்களிலும் சம்சாரிகள் இருக்கிறார்கள். வேறு தொழில் செய்கிறவர்களும்இருக்கிறார்கள். அதுகுறித்தெல்லாம் நாவல் பெரிதாய் கவலைப்படவுமில்ல. பக்கங்களை ஒதுக்கிகவனம் செலுத்தவுமில்லை. கள்ளர் சமூகங்களுக்கும், பிற சமூகங்களுக்கும் உள்ள உறவுகளைமிகக் கவனமாக தவிர்த்து, அல்லது முக்கியத்துவம் அளிக்காமல் நகர்கிறது நாவல். சிவகாசிக் கலவரம், மதுரையைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் பிற சமூகங்கள் சேர்ந்து கள்ளர்களுக்கு எதிராக நடத்திய பண்டு கலவரம் குறித்து நாவல் குறிப்பிட்டாலும்,அதன் பௌதீக காரணங்களை வேண்டுமென்றே தாண்டிச் செல்கிறது.

நாவல் என்பது விரிந்த எல்லைகளைக் கொண்டது. ஒரு பொருளின் பரிணாமங்களையும், சகல பரிமாணங்களையும் காட்டுவதற்கானவெளி கொண்டது. ஆனால் இந்த நாவல் முழுக்க முழுக்க களவுத் தொழில் செய்கிற கள்ளர்களின் வயப்பட்டு ஒற்றை நோக்கில் தட்டையாக இயங்குகிறது. களவை மொத்த சமூகம் சார்ந்த ஒரு பிரச்சினையாக பார்க்க வேண்டிய ஒரு பொறுப்புள்ள எழுத்தாளர் அதனையே பாடுபொருளாக்கி, மெய்மறந்து சிலாகித்துக்கொண்டு இருக்கிறார். அதற்காக பத்தாண்டுகளாக கடும்தவமும், உழைப்பும் செலுத்தியிருக்கிறார். அச்சமூகத்தின்மீது எந்தவித விமர்சனமுமின்றி ஒரு காவியத்தன்மையை பூசிக்கொண்டு இருக்கிறார். களவுகொண்ட ஒரு சமூகம் எப்படி உருவானது, அதற்கான புறக்காரணங்கள் என்ன , களவில் ஈடுபட்ட மனிதர்கள் மீட்க என்ன அரசு காரியங்கள் செய்தது, அதில் என்ன தவறுகள் இருந்தன,களவில் ஈடுபட்டவர்களை பொது சமூகத்தில் கலக்கவிடாமல் தடுத்தது எது என வரலாற்றை எந்தவித மீள்வாசிப்பும் செய்யாமல் இப்படியெல்லாம் கதைகள் அளப்பது வருங்காலத்துக்கு செய்கிற துரோகம். குருபூஜைகளுக்குச் செய்யும் ஒரு இலக்கியத்தொண்டு. முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் தூக்கிப் பிடிக்கிற சோஷலிச யதார்த்தவாதம் இந்த நாவலின் இருளில் புதையூண்டு போன எத்தனையோ விஷயங்களில் ஒன்று.

மதுரையைச் சுற்றி பிறமலைக்கள்ளர்கள் வசிக்கும் பகுதிகளில்தான் பாப்பாப்பட்டி, கீரிப்பட்டி,நாட்டார்மங்கலம் போன்ற கிராமங்கள் இருக்கின்றன. பத்தாண்டுகளாக ஜனநாயக நெறிகளை மதிக்காமல், ஒரு தாழ்த்தப்பட்ட இனத்தைச் சேர்ந்தவர் தங்கள் பஞ்சாயத்துகளுக்குத் தலைவராவதா என கள்ளர் சமூகத்தைச் சார்ந்தவர்கள் தேர்தலே நடத்தவிடாமல் செய்த பராக்கிரமங்களை உலகம்அறியும். மேலவளவில் பஞ்சாயத்துத் தலைவர் பதவிக்குப் போட்டியிட்ட முருகேசனோடு இன்னும்பலரும் கொடூரமாக கொலை செய்யப்பட்டனர். இவையெல்லாம் வெளியில் தெரிந்தவை. இன்னும் சுற்றியுள்ள கிராமங்களில் தாழ்த்தப்பட்ட பகுதியினர் அனுபவிக்கும் கொடுமைகள் ஏராளம் என ஆய்வுகள்சொல்கின்றன. இவை குறித்து ‘இதுவேறு இதிகாசம்’ என நாங்கள் தயாரித்த ஆவணப்படத்திற்காக,அந்தப் பகுதிகளுக்கு எங்கள் குழுவினர் சென்றிருக்கிறோம். சு.வெங்கடேசன்தான் முதலில் அழைத்துச் சென்றார். அதுபற்றி தீராதபக்கங்களில் எழுதியுமிருக்கிறேன். அப்போதெல்லாம் ஆழமாய் எழுந்த கேள்வி ஒன்றுண்டு. குற்றப்பரம்பரைச் சட்டத்தால் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டு, சமூகத்தின் பெருங்குற்றவாளிகள் போல சித்தரிக்கப்பட்ட மனிதர்களுக்குள் எப்படி இந்த ஜாதீய பெருமிதமும்,இறுக்கமும் அடர்ந்திருக்கிறது, இவர்கள் எப்படிசகமனிதர்களை சமமாக மதிக்காமல் இப்படி வெறி கொண்டு இருக்கிறார்கள் என்பதுதான் அது.

பேரா.சிவசுப்பிரமணியன், பேரா.தொ.பரமசிவன் ஆகியோர் இதற்கான கருத்தியல் விளக்கங்கள் கொடுத்திருப்பார்கள். இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தலைவர் தா.பாண்டியன் மிக முக்கியமான ஒரு தகவலைச் சொன்னார். பிரிட்டிஷ்காரன் செய்த தந்திரம் இதில் உண்டு என்றும் ரேகைச் சட்டத்தால் பிடிக்கப்பட்ட கள்ளர்களின் முதுகு மீது மீது தாழ்த்தப்பட்ட மக்களை உட்கார வைப்பது போன்ற தண்டனைகள்கொடுத்து பகைமையை வளர்த்தான் என்றும் சொன்னார். சு.வெங்கடேசனின் ஆயிரம் பக்க நாவலில்இவையெல்லாம் எங்கும் காணோம். தாழ்த்தப்பட்ட மனிதர்களே காணோம். நாயக்கர் காலத்தில் முதலில் கள்ளர்களை ஒடுக்கிய சக்கிலியரான மதுரைவீரன்,பிறகு மன்னனால் குற்றம்சுத்தப்பட்டு மாறுகால் மாறு கை வாங்கப்பட்ட கதையைச் சொல்ல நமது எழுத்தாளரை எது தடுத்தது என்று தெரியவில்லை. நிச்சயம் தற்செயலானதாக இருக்க முடியாது.நாவலின் முக்கியமான அரசியல் இது. ‘தடித்த உங்கள் இதிகாசங்களில் எந்த பக்கம் எங்கள் வாழ்க்கை’ என கவிஞர்.ஆதவன் தீட்சண்யா பத்து வருடங்களுக்குமுன்னரே கவிதை எழுதி வைத்து விட்டார்.

முடித்துக்கொள்கிறேன்.

காவல் கோட்டம்: விருது, விழாக்கள், விவாதங்கள் - 1

காவல் கோட்டம்: விருது, விழாக்கள், விவாதங்கள் - 2

காவல் கோட்டம்: விருது, விழாக்கள், விவாதங்கள் - 3

2012-02-18T08:29:00.001+05:30

காவல் கோட்டம் என்னும் நாவல் குறித்த விமர்சனங்கள் மிகக் குறைவாகவே வந்திருக்கின்றன. அதுவே இங்கு பெரும் சர்ச்சைகளாய் ஊதப்படுகின்றன. சிலர் படிக்க ஆரம்பித்து நூறு பக்கங்களைத் தாண்ட முடியாமல் கைவிட்ட கதைகளை அறிவேன். நாவல் வெளிவந்தவுடன் வாங்கி, முக்கி முக்கிப் படித்துப் பார்த்து நானும் அப்படியே வைத்திருந்தேன். எழுத்தாளர் தமிழ்ச்செல்வனிடம் சொல்லிக்கொண்டு இருந்தபோது, “இருநூறு பக்கங்களை அப்படியேத் தாண்டி படிக்க ஆரம்பியுங்கள். அப்புறம் பிரமாதமா இருக்கும்” என்றார். மனம் வராமல் நாவல் பத்திரமாக இருக்கட்டும் என விட்டுவிட்டேன். இப்போது காவல் கோட்டம் விருது குறித்த என் கருத்துக்களை தீராத பக்கங்களில் தெரிவிக்க நினைத்ததும், முதல் வேலையாக நாவலை எடுத்து படிக்க ஆரம்பித்தேன். பெத்தானியாபுரம் முருகானந்தத்திற்கு நன்றி.

மதுரையை மையமாக வைத்து முகம்மதியர்கள், நாயக்கர்கள், ஆங்கிலேயர்கள் என மூன்று ஆட்சிமுறைகளின் ஊடே கள்ளர்களின் கதை நிகழ்கிறது. அதிகாரங்கள் ஒவ்வொன்றின் எழுச்சியிலும், சிதைவிலும் அவர்களது வாழ்க்கை எப்படியெல்லாம் அலைக்கழிக்கப்படுகிறது என்பதைச் சொல்கிறது. தொடங்கும் இடமும், முடியும் இடமும் அப்படியொரு முடிச்சைப் போட்டு வைத்திருக்கிறது. வேப்பங்குளத்தின் அழிவாக முதல் அத்தியாயமும், தாதனூரின் அழிவாக கடைசி அத்தியாயமும் இருக்கின்றன. பிள்ளைத்தாய்ச்சியாய் வேப்பங்குளத்திலிருந்து தன்னந்தனியாய் கிளம்பிச்சென்ற சடச்சி அமணமலை அடிவாரத்தில் தாதனூரின் குலமாக விரிகிறாள். விஜயநகரப் பேரரசு, மதுரையில் அவர்களது ராஜ்ஜியம், கோட்டை கட்டப்படுவது, தென்பகுதியில் பாளையங்கள் உருவாதல், அவர்களுக்கிடையேயான முரண்பாடுகள், கும்பினியாரின் தலையீடுகள், படையெடுப்புகள், கட்டபொம்மு, ஊமைத்துரை முதலானோர் அழிவில் பாளையங்கள் சிதைவு என மாறும் பக்கங்களில் தாதனூர் அவ்வப்போது வந்து செல்கிறது. சடச்சியின் பேரக்குழந்தைகளுக்கு கைவளையல்களைத் தருகிறாள் விஜயநகர மன்னன் குமார கம்பணின் அரசி கங்கா தேவி. சில தலைமுறைகளுக்குப் பிறகு விஸ்வநாதர் காலத்தில் மதுரையில் கோட்டை கட்டும்போது தாதனூர்க்காரர்கள் அதில் ஈடுபடுகிறார்கள். பிறகு அரியலூர் ஜல்லிக்கட்டில் காளையடக்கும் அவர்தம் வீரமும், மானமும் காட்டப்படுகிறது. திருமலையப்ப நாயக்கர் காலத்தில் அவர்களது களவு அதிசயம்போல போற்றப்பட்டு காவல் உரிமை பெறுகிறார்கள். சொக்கநாதர் காலத்தில் படையின் போர்க்களத்தில் தாதனூரைச் சேர்ந்தவர்கள் வளரி வீசுகிறார்கள். ஒருநாள் மன்னன் முத்து வீரப்பன் தாதனூர் வந்து ஆச்சரியம் தந்து அந்த எளிய மக்களின் வாழ்வுக்காக வாக்குறுதிகள் தந்து சிலகாலத்தில் இறந்து போகிறான். ராணி மங்கம்மா காலத்திலும் அந்த வாக்குறுதிகள் நிறைவேற்ற முடியாவிட்டாலும், காவல் உரிமை மட்டும் பெறுகிறார்கள். ஏறத்தாழ நானூறு ஆண்டுகால வரலாறாக இவையாவும் முதல் இருநூறு முன்னூறு பக்கங்களுக்குள் முடிந்துவிடுகின்றன.

வெள்ளைக்காரன் ராஜ்ஜியத்தில் பெரியாம்பிள மாயாண்டி சொல்லும் பேய்க்காலம் தாதனூருக்கு ஒவ்வொன்றாக ஆரம்பிக்கிறது. கோட்டை இடிக்கப்படுகிறது. கள்ளர்கள் முக்கியத்துவம் இழக்க ஆரம்பிக்கின்றனர். கச்சேரியில் காவல்நிலையம் அமைக்கப்படுகிறது. மதுரை நகரக் காவல் பறி போகிறது. தாதனூருக்கு கிராமக்காவலும், களவும் வழிகளாகின்றன. தாது வருஷப்பஞ்சம் வாழ்வை நிலைகுலைய வைக்கிறது. முல்லைப் பெரியாறு அணை கட்டப்படுகிறது. மிஷினரிகள், சீர்திருத்தப்பள்ளிகளின் வருகை வாழ்விற்கு வேறு அர்த்தம் கற்பிக்கின்றன. இந்த கால ஓட்டங்களுக்குள் நிகழ்த்தப்படும் களவுகள் வண்டி வண்டியாய் சொல்லப்படுகின்றன. கன்னம் வைப்பது, கருது கசக்குவது, மாடு ஒட்டுவது, ஆடு பிடிப்பது, சரக்கு ரயிலில் மூடை இறக்குவது என வகை வகையான களவுகளில் ஒருமுறை வரும் நகைக் களவு அவர்களின் வாழ்வையே பதம் பார்க்கிறது. ரோடுகள், சிறைச்சாலை என ஒவ்வொன்றாகத் தோன்றி தாதனூரின் குரல்வளையை நெறிக்கிறது. மலைக்குள் போய் ஓளிந்து கொள்கிறார்கள். குற்றப்பரம்பரைச் சட்டம் ஒருவர் விடாமல் ரேகை புரட்ட வைக்கிறது. வலி தாங்காமல் எழும் எதிர்ப்பை அரசு மூர்க்கத்தோடு துப்பாக்கிச்சூடு நடத்தி துடைத்தெறிகிறது. தாதனூர் நினைவுகளுக்குள்ளிருந்து வாழ்வை மீட்டெடுத்துக் கொண்டு இருக்கிறது. நாவல் இப்படியாக முடிகிறது. தாதனூரே முழுக்க நிறையும் எழுநூறுக்கும் மேலான பக்கங்களுக்கிடையே அவ்வப்போது பிரிட்டிஷ் அரசின் காரியங்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

கைகளில் எடுத்து வைத்துப் படிக்க முடியாதபடி தண்டியாக இருக்கும் காவல் கோட்டத்தின் பாரமும் பருமனும் மட்டும் இந்தச் சிரமங்களுக்கு காரணமாக இருக்க முடியாது. நாவல் எழுதப்பட்ட விதமும் முக்கியமானதாகத் தோன்றுகிறது. சரித்திர நாவல் படிப்பது எனக்கு எப்போதுமே பிடிக்கும். நமக்கு முன்னர் வாழ்ந்த மனிதர்களின் கதைகளை அறிவதில் யாருக்கும் ஒரு அலாதியான விருப்பம் உண்டு. சுற்றி இருப்பவை மறைந்து, வாசிப்பவர்களுக்கு பக்கங்களில் தங்களைக் கரைத்துக் கொள்ளும் மாயம் நிகழும். புதையுண்ட காலங்கள் மெல்ல மெல்ல புலப்பட, அந்த வெளிகளில் உயிர்கொண்டு திரியும் அற்புதம் கைகூடும். காவல் கோட்டத்தில் அது நேரவில்லை. நாவலின் உருவம் மற்றும் உள்ளடக்கம் இரண்டுமே அரைகுறையாய் இருக்கிறது. முதலில் உருவம் குறித்து பேசலாம்.

காவிரிக்கரையோரத்தில் வந்தியத்தேவன் குதிரையில் செல்வதில் இருந்து விரிகிற ‘பொன்னியின் செல்வன்’ நாவலின் காட்சிகள் முப்பது வருடங்களுக்குப் பின்னரும் மறையவில்லை. ’‘சிவகாமியின் சபதத்’தை நினைத்த மாத்திரத்தில் மாமல்லபுரத்தின் சிற்பக்கூடங்களில் இருந்து உளியின் சத்தம் கேட்க ஆரம்பித்து விடுகிறது. கதை சொல்கிறவர்கள், தங்கள் வார்த்தைகளின் மூலம் எல்லாவற்றுக்கும் உயிரூட்டி விடுகிறார்கள். நினைத்த மாத்திரத்தில் ‘கன்னிநிலத்தின்’ கஸாக்குகள் ஸ்தெப்பி புல்வெளிகளுக்குள்ளிருந்து எதிரே வருகிறார்கள். படித்து முடிக்கும்போது ‘ஏழு தலைமுறை’யைச் சொல்லிக்கொண்டு வந்தவனும், ஆப்பிரிக்கக் கிராமத்தின் அந்த கறுப்பு மனிதனும் மட்டுமா ஒரேயாளாகிப்போகிறார்கள்? வாசிக்கிறவர்களும்தானே. ஆனால் பார்த்துப் பழகிய மதுரையை மையமாகக் கொண்ட காவல்கோட்டம் இதுபோன்ற அனுபவத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. நாவலில் அடிக்கடி வரும் ராமாயணச்சாவடி, காவல்காரர்கள் கூடும் புதுமண்டபம், மந்தை, அந்த ஆல மரத்தடி, அமணமலை என எதுவும் ஒரு சித்திரமாய் நிலைக்கவில்ல. இது விநோதம்தான்.

முழு இருளுக்குள் நடந்து செல்கிறவருக்கு முன்னும் பின்னும் இருளே அடைந்துகிடக்கும். கடக்கும் இடத்தில் தெரிவது கடந்தபின் தப்பிவிடும். அப்படித்தான் இருக்கிறது நாவல் குறித்த வாசிப்பனுபவமும். எவ்வளவோ சம்பவங்கள், பாத்திரங்கள் என நிறைந்திருந்தும் நினைவில் இருட்டு மட்டுமே நிலைத்த மாதிரியிருக்கிறது. ஆழ்ந்து பார்க்கிறபோது, நாவலின் கடைசி இரண்டு அத்தியாயங்கள் நமக்குள் அப்படியே தங்கிவிடுகின்றன. மற்றபடி, களவுக்கு இறங்கிய வீட்டில் தூக்கில் தொங்கிய பெண்ணின் பாதம் காணும் சின்னான், முதன் முதலாக போலீஸ் உடை உடுத்தி சங்கடப்படும் கோபால் ஐயர், குஸ்தி பயில்வான் வீட்டில் கன்னம் வைக்கிற விட்டிப் பெரியாம்பிள, குரங்குகளைப் பிடித்து வரும் களவு, பிளாக்பெர்ன் மதுரையைவிட்டு விடைபெறும் தருணம், அமணமலையில் உட்கார்ந்து சுடச்சுட ஆட்டுக்கறி சாப்பிடுவது என அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் ஒரு ஒழுங்கில்லாமல் வந்து போகின்றன. நாவலின் பெரும்பகுதி வரும் மாயாண்டிப் பெரியாம்பிள என்னும் பேர் மட்டுமே நினைவில் இருக்கிறது. அவர் காணாமல் போய்விடுகிறார். இப்படி செதில் செதிலாக நாவலின் பக்கங்கள் முழு உருவமற்று பிய்ந்து கிடக்கின்றன.

நாவல் எழுதும் கலை சு.வெங்கடேசனுக்கு கைவரவில்லை என்பது அப்பட்டமாகத் தெரிகிறது. ‘அது வந்து வெங்கடேசா.....” என மக்கள் சொன்ன கதைகளை காலநேரமில்லாமல் கேட்டு அலைந்தவர், அவைகளை செரித்து, திரும்ப மக்களிடம் சொல்ல சிரமப்பட்டு இருக்கிறார். மிஷனரியின் ஆவணங்கள், ஆவணக்காப்பகங்களின் தரவுகள், மக்களின் நினைவுகளில் கொட்டிக்கிடந்ததை எல்லாம் சேகரித்து அவைகளுக்குள்ளிருந்து ஒரு பெருங்கதையைச் சொல்ல வருகிறபோது திணறியிருக்கிறார். சு.வெங்கடேசன் சொல்கிற பத்து ஆண்டு உழைப்பின் சோதனையான இடம் இதுவாகத்தான் இருக்க வேண்டும். அதற்கென்ற மொழியும், தெளிவும் ஒன்றுபோல் அவருக்கு காவல் கோட்டத்தின் கடைசிப்பக்கம் வரை கிடைக்கவில்லை. அங்கங்கு கிடைக்கிற மாதிரி இருக்கிறது. சட்டென்று தொலைத்து விடுகிறார். கதை சொல்கிறவருக்கு என்று தனித்த ஒரு குரலும், தொனியும் இருப்பதை வாசிக்கிறவர்கள் தெரிந்து கொள்கிறார்கள். அவைதாம் கதைகளின் ருசியறிய வைக்கிறது. அதனைத் தொடர்ந்து போய்க்கொண்டே இருக்கிறார்கள். காவல்கோட்டத்தில் அது அறுந்து அறுந்து ஒலிக்கிறது. சரித்திர நிகழ்வுகள் ஒன்றாகவும், ஆவணங்கள் ஒன்றாகவும், புனைவுகள் ஒன்றாகவும், உரையாடல்கள் ஒன்றாகவும் துருத்திக்கொண்டு இருக்கின்றன. வாசிக்கிறவனை அவை தடுத்து நிறுத்தி நிறுத்தி உள்ளே அனுப்புகிறது. எனவே நாவலுக்குள் ஒரே மூச்சில் பயணம் செய்ய முடியவில்லை.

ஏனென்றால் நாவல் ஒரு புள்ளியிலிருந்து ஆரம்பித்து எழுதப்பட்டதாக இருக்கவில்லை. அவ்வப்போது தோன்றியவைகளை, முக்கியமானவை எனக் கருதியவற்றை, நினைவில் நிழலாடியவைகளை, புனைவாக உள்ளுக்குள் ஊறியவைகளை எழுதி வைத்து அவைகளோடு மொழி பெயர்க்கப்பட்ட ஆவணக்குறிப்புகளை சேர்த்து அங்கங்கு சொருகியது போலிருக்கிறது. அடுத்து, தனக்குத் தெரிந்த அனைத்தையும் சொல்லித் தீர்த்து விடவேண்டும் என்கிற வேகம் கதையின் அடர்த்தியை சிதைக்கிறது. ஆவணங்களின் அடிப்படையிலான வரலாற்று நாவலை எழுதும்போது, நிகழ்வுகளை வசப்படுத்தி, ஒழுங்கமைத்துச் சொல்கிற செறிவான மொழியொன்றை எழுத்தாளன் கொண்டு இருக்க வேண்டும். சு.வெங்கடேசன் மிக மோசமாக தோற்றுப்போன இடம் இதுதான் என்று தோன்றுகிறது.

மதுரை, கம்பம், நத்தம், இராமநாதபுரம், திருமங்கலம் என விரியும் இடங்கலெல்லாம் நிறைந்திருக்கும் பரப்பினை ஒட்டுமொத்தமாக விரித்துவைத்து அதில் மனிதர்களை நடமாடவிட முடியவில்லை. மதுரை வீதிகள், வைகையாறு, காடுகள், மலைகள் என கதை அற்புதமான வெளிகளில் கொண்டு போய் நிறுத்த முடியவில்லை. மிக முக்கியமாக குறிப்பிட வேண்டியது நாவல் முழுக்கவும் உணர்வற்று கடக்க வைக்கும் ஒரு எழுத்தாக இருக்கிறது. ஆந்தையின் கண்களை வாசகனுக்கும் கொடுத்து விடுகிறார் சு.வெங்கடேசன். சோகம், வலி, சிரிப்பு, கோபம் என எதுவும் நமக்குள் பரவவில்லை. அதற்கான தருணங்கள் எவ்வளவோ இருந்தும் எல்லாவற்றையும் வீணடித்திருக்கிறது சு.வெங்கடேசனின் எழுத்து நடை.

கதை எழுதுகிறவனுக்கு மாக்ஸிம் கார்க்கியினுடைய இந்த வார்த்தைகள் மிக முக்கியமானவை: “சொற்களினுடைய சாரம், தெளிவு கம்பீரம் ஆகியவற்றின் மூலம் மொழியுடைய உண்மையான அழகு உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. அது ஒரு புத்தகத்தினுடைய காட்சிகளையும், குணங்களையும் மற்றும் கருத்துக்களையும் வடிவுறச் செய்கிறது. எழுத்தாளர் ஒரு உண்மையான கலைஞராக இருக்கிறார். அவர் தம்முடைய மொழி ஞானத்தின் அகராதி ரீதியான ஆதாரங்கள் பற்றிய விரிவான அறிவை கண்டிப்பாக பெற்றிருக்க வேண்டும். மிகவும் திட்டமான, தெளிவான, சக்தி பொருந்திய சொற்களை தேர்ந்தெடுக்கும் ஆற்றலும் அவருக்கு கண்டிப்பாக இருக்க வேண்டும். ஒரு சேமாண்டிக் கண்ணோட்டத்திலிருந்து பார்த்தால், அத்தகைய சொற்களின் கலவைகளாக மட்டுமே, மற்றும் சொற்றொடர்களில் அவற்றினுடைய சரியான விநியோகமாகவும் அது இருக்கிறது. ஆசிரியருடைய கருத்துக்களுக்கு ஒரு உயர்ந்த ரீதியிலான வடிவத்தை அது வழங்க முடியும். மிகவும் தத்ரூபமான முறையிலான காட்சிகளை அது உருவாக்க முடியும். மேலும் ஆசிரியர் எதைப் படம் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதை வாசகர் தனக்குள் கற்பனை செய்து கண்டறிவதற்கு, மிகவும் திருப்திகரமான நினைவில் நிற்கக்கூடிய சொல்லாரங்களை அது வடித்தெடுக்க முடியும் வெறுமனே அவருடைய பேனாவை காகிதத்தில் செலுத்தவில்லை என்பதை எழுத்தாளர் கண்டிப்பாக உணர வேண்டும்”. சு.வெங்கடேசன் உணரவில்லை போலும்.

இருள், களவு, கோட்டை இடிப்பு, துயரங்கள், வெயில், கதைகள், எல்லாம் நாவலின் அடிநாதமெனக் கருதி அவைகளைக் கவித்துவமான மொழியில் சொல்ல எழுத்தாளர் கடும் பிரயத்தனம் செய்திருப்பது தெரிகிறது. வலிந்து வலிந்து எழுதியிருக்கிறார். சில இடங்களில் அற்புதமாகவும் வெளிப்பட்டு இருக்கிறது. ‘திரியிலிருந்து சிறுத்துச் சிந்திய ஒளி வாசனையைப் போல கண்ணுக்குத் தெரியாமல் அந்த அறையின் இருளுக்குள் மிதந்தது’, ‘பெண்கள் வீட்டின் சிறுவிளக்கை ஏற்றியபின் ஆண்கள் தீச்சுடரின் கரும்புகை போல் இருட்டுக்குள் ஊர்ந்து சென்றனர்’, ‘விடைத்த நாசிக்கு மிக அருகில் வேட்டை இருந்தும் அது பிடிபடாதபோது வெறி உச்சத்தில் ஏறிவிடுகிறது’, ‘பொழுது மறைவதற்கு முன்பு கடைசி வெளிச்சம் மஞ்சள் பொடி போல காட்டின் மீது பரவிக்கொண்டு இருந்தது’, ‘ஊரின் நாக்கு கிணற்றுக்குள்தான் இருக்கிறது’ ‘ஒவ்வொரு அதிகாலையிலும் சூரியனின் ஓளி கோட்டை அகற்றப்பட்ட இடத்தை ஆர்வத்தோடு பார்த்தது’ போன்றவற்றை ரசிப்பதற்கும், உள்வாங்கி காட்சிப்படுத்துவதற்கும் முடிகிறது. மாடங்களைப் பற்றிச் சொல்லும் இடமும், மாயாண்டியின் உடல் காயத்தை பூரானின் வடிவத்திற்கு ஒப்பிடுவதும், ‘காத்தாயி தாதனூர்க்காரியானாள்’ என்னும் இரண்டு வார்த்தைக்குள் விரியும் அர்த்தங்களும் சொற்களின் வசியமாக இருக்கின்றன.

இதுபோன்ற சில அழகுகளுக்காக ஏராளமான அபத்தங்களை நாவல் முழுக்க தாங்கிக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. ‘ஐயோ’ என யாருக்கும் தெரியாமல் தலையில் அடித்துக்கொள்ள நேர்கிறது.வெயிலை ‘உஷ்ணக்குஞ்சுகள்’ என அவர் ஒரு பத்தி முழுக்க விவரிப்பதை வாசிப்பது அந்த வெயிலை விடக் கடும் அவஸ்தையாய் இருக்கிறது. அது பரவாயில்லை. இரவுகளை சு.வெங்கடேசன் விவரிக்க ஆரம்பித்துவிட்டால், புத்தகத்தைத் தள்ளி வைத்து கொஞ்ச நேரம் ஆசுவாசப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. விவரணைகளும், காட்சிப்படுத்துதல்களும் அவ்வளவு எரிச்சலாக இருக்கின்றன. சு.வெங்கடேசனை எந்த லிஸ்ட்டில் வைக்க? எழுத்தாளர் கோணங்கியின் மொழியில் சம்பந்தமில்லாமல் சிலாவரிசை போட்டு ‘இரவுகள் ஆலமரத்து விழுதுகளின் வழியாக இறங்கின’ என்றும், ‘இரவு சொக்கநாதரின் தேர்சிற்பங்களில் இருந்து வருகிறது’, ‘இரவு பாம்புப் புற்றுக்குள் இருந்து வருகிறது’, ‘இரவுகளை பாயாய் சுருட்டிக்கொண்டு தாதனூர்க்காரர்கள் சென்றார்கள்’ என பக்கத்துக்கு பக்கம் எழுதும்போது ‘கவிதை’, ‘கவிதை’ எனவா ஆர்ப்பரிக்க முடியும்? இதுபோல ஆயிரம் இரவுகளையாவது இந்த நாவலை வாசிக்கிறவன் சந்தித்தே ஆக வேண்டும்.

சில வார்த்தைகளை கவிஞரான சு.வெங்கடேசன் தன் கைவசம் வைத்திருக்கிறார். அவைகளையே உருட்டி உருட்டி விதவிதமாய் ஆயிரம் பக்கங்களிலும் தந்துகொண்டே இருக்கிறார் . அவை யாவன: 1. வழியே. 2. குடித்து 3.ரகசியம் 4.சுருட்டி 5.உள்ளங்கை 6.தொப்புள்கொடி இன்னும் சில. ‘இரவுகளின் வழியே’, ‘வார்த்தைகளின் வழியே’, ‘ஆந்தைகளின் வழியே’. ‘கால்களின் வழியே’, ‘ஓசைகளின் வழியே’, ‘வேர்களின் வழியே’, ‘மூச்சுக்காற்றின் வழியே’, ‘மதுக்கோப்பைகளின் வழியே’, ‘ஓம்பெர்ட்டின் ரத்தத்தின் வழியே’ என வழிய வழிய வார்த்தைகளை ஒட விடுகிறார். ‘காற்றைக் குடித்து’, ‘ரத்தத்தைக் குடித்து’, ‘கதைகளைக் குடித்து’, ‘வெயிலைக் குடித்து’, ‘இருளைக் குடித்து’ என அதையும் இதையும் குடிக்கத் தந்துகொண்டே இருக்கிறார். இப்படி சில வார்த்தைகளைக் கொண்டு பல பக்கங்களை நிரப்பும்போது, வாசிக்கிறவனுக்கு அலுப்பும், அயற்சியும் ஏற்படுகிறது. எழுத்துக்களிலிருந்து கதைகள் வெளியேறி வெங்கடேசனே புரண்டு கொண்டு இருக்கிறார்.

மதுரைக் கோட்டை இடிக்கப்படுவதை சித்தரிக்க சு.வெங்கடேசன் கையாளும் புனைவு மொழி அதிர அதிர ஒலித்து கற்களை விழ வைத்து, புழுதியை வெளியெங்கும் நிரப்பி விடுகிறது. அந்த வீரியம் நாவலிலிருந்து தனித்தே ஒலிக்கிறது. புறாக்கள் மூலமும், பச்சை குத்துவது மூலமும் அதைச் சொல்லும் இடங்கள் ரசிக்க வைக்கின்றன. நாவலோடு சேர்ந்தே காட்சிப்படுத்துகின்றன. அதுதான் முக்கியம் என எனக்குத் தோன்றுகிறது.

நாவலின் உயிர்ப்புள்ள இடங்களென்றால், பிற்பகுதியில் வரும் உரையாடல்களே. அவ்வளவு இயல்பாக அந்த மண்ணையும் வாழ்வையும் கொண்டு வந்து நிறுத்துகின்றன. சிந்துகிற பழமொழிகளும், சொலவடைகளும் இந்த நாவலின் வசீகரமான பகுதிகள். எழுத்தாளனால் மனிதர்களுக்குள் இறங்கி அறிய முடிந்திருக்கிறது. பெண்கள் நம்முன் நடமாட ஆரம்பிக்கிறார்கள். அதிலும் உரலை இடித்துக்கொண்டு அவர்கள் பேசும் உரையாடல்கள்... அடேயப்பா! சு.வெங்கடேசனை மனமாரப் பாராட்டத் தோன்றியது இந்த இடங்களில்தான். நாவலில் மனிதர்கள் அவர்களது மொழியால்தான் அறியப்படுகிறார்கள், எழுத்தாளனின் மொழியால் அல்ல என்பதை உணர்த்துவதும் இந்த இடங்கள்தாம்.

பத்துப் பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒருமுறை தூத்துக்குடியில் எழுத்தாளர் சங்கம் சார்பில் கலை இலக்கிய இரவு நடந்தது. எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தன் சிறப்புரையாற்ற வந்திருந்தார். அன்று கவிதைகள் குறித்த அனுபவங்களை கவிஞர்.சு.வெங்கடேசன் பேசினார். நான் ஜெயகாந்தன் அருகில் உட்கார்ந்து எங்கள் இயக்கத்தின் கவிஞன் இவன் எனும் இறுமாப்பில் ரசித்துக்கொண்டு இருந்தேன். உணர்ச்சிகரமாக கவிதையின் வரிகளை விவரித்துக்கொண்டு இருந்த சு.வெங்கடேசன் காதல் கவிதைகளுக்குள் நுழைந்தார். கூட்டம் முழுவதும் அவரது விவரிப்பில் தன்னை மறந்து கைதட்டி பாராட்டிக்கொண்டு இருந்தது. ஒரு தருணத்தில், ‘தாஜ்மஹால் பற்றி கவிதைகளை எழுதாத இந்தியக் கவிஞன் யார்?’ எனக் கடும் வேகத்தில் கேள்வியெழுப்பி, தாஜ்மஹால் கவிதைகள் ஒவ்வொன்றாக சு.வெங்கடேசன் சொல்லச் சொல்ல எங்கும் ஆரவாரம் எழுந்தபடி இருந்தது. நானும் கைதட்டிக்கொண்டு இருந்தேன். ஜெயகாந்தன் எல்லாவற்றையும் சலனமில்லாமல் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தார். கொட்டித் தீர்த்து பெருமிதமாக இறங்கியவரை, “வெங்கடேசன்!” என ஜெயகாந்தன் அழைத்தார். இயக்கத் தோழர்களின் பாராட்டுக்களிலும், கைகுலுக்கல்களிலும் பூரித்துக்கொண்டு இருந்த சு.வெங்கடேசன் மெத்தப் பணிவோடு ஜெயகாந்தனின் அருகில் வந்தார். “வெங்கடேசன்! தாஜ்மஹாலைப் பற்றி பாரதி எழுதவில்லைத் தெரியுமா?” என்றார் அவர். சட்டென்று வலியையும், குற்ற உணர்வையும் சுமந்த சு.வெங்கடேசனின் முகத்தைப் பார்த்தேன். அவரைவிட நான் சிறுத்துப் போனேன். கைதட்டி மகிழ்ந்த என்னையும் ஜெயகாந்தன் பார்த்திருப்பார். யாராயிருந்தாலும் உண்மைகளை முழுவதும் அறியாமல் பாராட்டுவது அல்லது ஆமோதிப்பது சரியல்ல என்பது எனக்கான பாடம். எல்லாம் தெரிந்த மாதிரி அளந்துவிடுவது சரியல்ல என்பது சு.வெங்கடேசனுக்கான பாடம். ஆனால் அவர் அதை கற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பதை அவரது எழுத்துக்கள் சொல்கின்றன.

இனி நாவலின் உள்ளடக்கம் குறித்து.....

(இன்னும் சொல்வேன்)

காவல் கோட்டம்: விருது, விழாக்கள், விவாதங்கள் – 1

காவல் கோட்டம்: விருது, விழாக்கள், விவாதங்கள் - 2

சினிமா: தோனி

2012-02-15T10:48:00.001+05:30

எஸ்.வி.வேணுகோபாலன்

நேற்று இரவு எதிர்பாராமல் ஒரு திரைப்படத்திற்கு எனது குடும்பத்தோடு செல்ல நேர்ந்தது. பிரகாஷ் ராஜ் முதன்முதல் இயக்குநர் பொறுப்பேற்றுத் தாயரித்து வழங்கியிருக்கும் தோனி படம் அது. இன்றைய கல்வி முறையின் தொடர் பாதிப்புகளைக் காட்டமான விசாரணைக்கு உட்படுத்தும் அந்தப் படம் என்னை மேலும் உணர்ச்சிமயமான சிந்தனைக்குள் சுழல வைத்துவிட்டது.

அமீர்கானின் தாரே ஜமீன் பர், டிஸ்லெக்சியா என்ற கற்பதில் சிரமம் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனையை உருக்கமாகக் கையாண்டது. த்ரீ இடியட்ஸ், (இப்போது தமிழாக்கம் செய்யப்பட்டு மறு உருவாக்கமாக வந்திருக்கும் நண்பன்) நட்பின் மகோன்னத வலைப்பின்னலின் பின்புலத்தில் கல்வி முறையின் அபத்தங்கள் குறித்து நையாண்டி செய்திருக்கிறது. தோனி சமகாலத்தில் பெற்றோரையும், சமூகத்தையும் குழந்தைக்கு நேர் எதிராக நிற்க வைக்கும் கல்வி அணுகுமுறை குறித்துச் சாட்டையடியாக விவாதங்களை முன்வைக்கிறது.

பதினேழாம் வாய்ப்பாடு தெரியாது. இரண்டு பக்க அறிவியல் பாடத்தை எந்தக் காலத்திலும் மனப்பாடம் செய்ய முடியாது. ஒரு பாடத்திலும் பாஸ் மார்க் கூட அல்ல, ஒற்றை இலக்கத்திற்கு மேல் மார்க் வாங்க இயலாது. இப்படியான மாணவனை ஒன்பதாம் வகுப்பு வரை அரசு விதிகளின் படி தாங்கிவந்த பள்ளிக் கூடம் அதற்குமேல் படி ஏறாவிட்டால் பத்தாம் வகுப்பு பொதுத் தேர்வு பாஸ் சதவீதத்தைக் குறைத்து பள்ளியின் பெருமையைச் சிதைத்து அடுத்தடுத்து புதிய மாணவர் சேர்ப்பு விகிதத்திலும் கை வைத்து விடும் அபாயம் உண்டு என்பதால் பெற்றோர் அவர்களாகப் பையனை ஒன்பாதம் வகுப்பிலேயே பையனைத் தங்க வைத்துவிட விண்ணப்பம் கொடுக்க வேண்டும் அல்லது டி சி வாங்கிக் கொண்டு வேறு பள்ளிக்கு ஓடிவிட வேண்டும். ஏன் என்றால் அவன் மண்டு, மடையன், முட்டாள், படிப்பு ஏறாத ஜடம்....

அவனால் ஏன் இந்தக் கல்வித் திட்டத்தின் படிக்கட்டுகளை ஏறமுடியாது என்றால், படத்தின் தலைப்பிலேயே சொல்லி இருப்பது மாதிரி அவன் தோனியின் தீவிர பக்தன். கிரிக்கெட் அவனது உயிர். அபாரமான ஆட்ட நாயகனாக உருவெடுத்துக் கொண்டிருக்கும் அவனது விளையாட்டுத் திறமை பற்றி கிரிக்கெட் கோச் என்ன சத்தியம் செய்தாலும் அதைக் கேட்பதற்கான காதுகள் கல்வித் திட்டத்தில் இல்லை. அதன் வழி மூளையை வடிவமைத்து விட்ட பள்ளி முதல்வருக்கோ, வகுப்பு ஆசிரியருக்கோ இல்லை. மனைவியைப் பறிகொடுத்துவிட்டு இரண்டு குழந்தைகளின் எதிர்காலத்திற்காக அரசுப் பணியில் இருந்து கொண்டே ஓவர் டைம் வேலையும், வீட்டில் ஊறுகாய் தயாரித்து பாட்டில்களில் அடித்துத் தெருத்தெருவாய் அலைந்து விற்றபடி வருவாயையும், தனது உளவியல் விடுதலையையும் தேடியபடி அல்லும் பகலும் அலையும் தந்தைக்கும் பிடிபடுவதில்லை. டியூஷன் உலகமும் ஏற்கெனவே படிப்பில் மின்னுபவர்களுக்கே கை கொடுத்து தூக்கிவிடும் எந்திரபுரியாகவும், எழுந்து நடக்க முடியாதவர்களுக்குப் பழக்கித் தரும் சரணாலயம் இல்லை என்றும் ஆயிரக் கணக்கில் செலவு செய்து தெரிந்து கொள்ள வேண்டியாதாக இருக்கிறது.

மகனின் கல்வி வேட்டைக்கு ஒருபுறமும், தங்கை வீட்டு விசேஷம் போன்ற திடீர் செலவுகளுக்கு மறுபுறமும், இடையே வயதுக்கு வந்துவிடும் மகளின் சடங்குச் செலவுகளுக்காகவும்...நிரந்தரமாகவே கந்துவட்டிக்காரனின் தயவிற்கும், துரத்தலுக்கும் இடையே நிம்மதியற்றுத் துடிக்கும் நாள் ஒன்றில் நடந்துவிடும் அதிர்ச்சி நிகழ்வில் பெற்ற மகனையே தந்தை அடிக்கும் அடியில் தரையில் விழுந்து ஏற்படும் காயத்தில் கோமா நிலைக்குப் போய்விடும் மகன், அதுவரை கோமா நிலையில் இருக்கும் தந்தையையும் கல்வி உலகத்தையும் சமூகத்தையும் உலுக்கி எழுப்புவது தான் தோனி திரைப்படம்....

குழந்தைக்குப் பிடித்த துறையில் அவனுக்கு இருக்கும் திறமையை வெளிக்காட்ட இடம் தராது அவனை எதற்கும் உதவாதவனாகப் பட்டம் சுமத்த நாம் யார் என்பது தான் மையக் கேள்வி. தன்னை ஓரளவு புரிந்து கொண்டு தனக்கு உதவி செய்யும் தங்கையோடு கணிதம் கற்கும் முயற்சியில் பதினேழாம் வாய்ப்பாடு எத்தனை தடவை சொன்னாலும் புரியாதா என்று அவள் பொறுமை இழந்து கேட்பதும், தனக்கு கணக்கு தெரியாது கிரிகெட் தெரியும் என்று கோபமாகப் பேசத் தொடங்கும் அந்தச் சிறுவன் கிரிகெட் நாயகன் தோனியின் சாதனை மைல் கற்களின் துல்லியமான புள்ளிவிவரங்களையும், கிரிகெட் ஆட்டக் களம், பந்தின் சுற்றளவு, மட்டையின அதிகப்படி நீளம், இன்ன பிற அடிப்படை கணக்குகளையும் இமை மூடித் திறக்கும் நேரத்தில் சரமாரியாக மனத்திலிருந்து எடுத்துக் கொட்டுவதும், நான் ஒன்றும் முட்டாள் அல்ல என்று நிறுத்துவதும் அதிர வைத்துக் கண்ணீரைப் பெருக்கும் இடம்.

படம் கல்வியை மட்டுமல்ல, விலைவாசி உள்ளிட்ட வேறு சில பிரச்சனைகளையும், இது எது பற்றியும் வெறும் புலம்பல் மட்டும் செய்துவிட்டுப் பொது வெளியில் குரல் கொடுக்காது தனது அன்றாடத்தில் உழலும் நடுத்தர வர்க்கம் பற்றியும் அற்புதமாக விமர்சனம் செய்கிறது. எதிர்த்துக் குரல் கொடுக்க முன்வந்தால் சந்திக்க வேண்டிய தாக்குதலையும் ஒளிவு மறைவின்றி எடுத்து வைக்கிறது. ஆனால் தொடர் போராட்டத்திற்கான சாதகமான விளைவுகள் குறித்த நம்பிக்கையையும் முன்வைக்கிறது.

நில அபகரிப்பு முதற்கொண்டு கம்ப்யூட்டரையும் டி வி யையும் விலைகள் குறைத்து காய்கறி விலையை உயர்த்திக் கொண்டிருக்கும் மோசமான பொருளாதாரக் கொள்கை வரை நடப்பு கால விஷயங்கள் வசனங்களில் கூராகத் தெறிக்கிறது. இன்னிக்கு என்ன டிபன் என்று கேட்கும் மகனுக்கு FRIED இட்லி என்று சொல்லும் அப்பன், மிஞ்சி இருக்கும் இட்லியை வைத்து இட்லி உப்புமா செஞ்சுட்டு ஸ்டைலா பேரு வேறையா என்று மகன், ஆமா வித விதமா டிபன் சாப்பிடனும்னா அம்பானி வீட்டில் பிறந்திருக்கணும் - இது தந்தை, நீங்க அம்பானியா ஆனப்புறம் எங்களைப் பெத்திருக்கணும் என்று மகன் சொல்லும் இடமும், சின்ன ஸ்கூட்டி வாகனத்தில் இரண்டு வளர்ந்த குழந்தைகளை பள்ளிக்கு அழைத்துச் செல்லும் இடத்தில், உட்கார்ந்துட்டியா என்று தந்தை கேட்கும் கேள்விக்கு மகன் நின்னுட்டியா அப்படீனு கேளு, எங்கே உக்கார என்று சொல்வதும்....இப்படியாக நடுத்தர வாழ்க்கையின் அன்றாடத் தடுமாற்றங்களை ரசமாக சித்தரிக்கிறது படம்.

பிரகாஷ் ராஜ் (சுப்பிரமணி என்கிற சுப்பு பாத்திரம்) ஓர் உணர்ச்சி ஜீவி. கொஞ்சம் மிகைப்படுத்தப்பட்ட உணர்ச்சியை அவர் அபியும் நானும் படத்திலேயே வெளிப்படுத்தியவர். இதிலும் அதே தன்மைகள் உண்டு. ஆனால் தோனி படம் அதை மன்னித்து அவரது நடிப்பை மதிக்கவே தூண்டுகிறது. கிரிகெட் விளையாட்டில் உயிரை வைத்திருக்கும் மகன் வேடத்தில் ஆகாஷ் நம்பிக்கை அளிக்கிறார். ஆனால் தங்கையாக வரும் ஸ்ரீ ஜா நடிப்பு நிறைய எதிர்பார்புகளை வழங்குகிறது. ராதிகா ஆப்தே, வாழ்க்கையின் போக்கில் உடலை முன்வைத்துக் குடும்பத்தை நகர்த்த வேண்டிய துரதிருஷ்ட இளம் பெண் (நளினி) வேடத்தில் (அது அத்தனை காத்திரமாக நிறுவப்படவில்லை என்றாலும்..) மிக அருமையாக நடித்திருக்கிறார். சுப்பு-நளினி சந்திப்புகள் ஒவ்வொருமுறையும் ஒவ்வொரு பின்புலத்தில் வெவ்வேறு உணர்வுகளின் தளத்தில் படம் முழுக்க சிறப்பாகச் செதுக்கப் பட்டிருக்கின்றன. கிரிகெட் கோச் வேடத்தில் நாசருக்கு வாய்ப்பு குறைவு. அதற்கு நிறைவான பங்களிப்பு. நா முத்துக்குமார் எழுத்தில் 'வாங்கும் பணத்துக்கும் வாழ்க்கைக்கும் சம்பந்தமில்ல, பட்டப் படிப்புக்கும் பாக்குற வேலைக்கும் சம்பந்தமில்ல' என்கிற பாடல் எஸ் பி பி குரலில் பிரபுதேவா நடிப்பில் கவனம் ஈர்க்கிறது. இந்த இடத்தில் முத்துக்குமார் பற்றியும் சொல்லத் தூண்டுகிறது. தமிழ் ஆர்வத்தில் சிறுவயதில் இருந்தே கதையும் கவிதையும் எழுதி வளர்ந்தவரை அவரது விருப்பபடி எம் ஏ தமிழ் படிக்கும் வரை அனுமதிக்கும் அவரது தந்தை அதற்குப் பிறகு மூன்று லட்ச ரூபாய் சம்பளத்தில் அமெரிக்காவில் கிடைக்கும் வேலையையும் மறுத்துக் கொண்டு திரை உலகில் நுழையவே விரும்பும் அவரது வேட்கைக்கும் தடை போடாது ஏற்பது வரை அவரது வாழ்வில் அவருக்குத் திறக்கப்பட்ட வெளிச்ச வாசல் இந்தப் படத்தின் கதையோடு பொருத்திப் பார்க்கத் தக்கது. படம் நெடுக இளையராஜா பின்னணி இசை முக்கியமானது.

அதிக உணர்ச்சிமய கொந்தளிப்பு, ஊரை அடித்து உலையில் போடும் கந்துவட்டிக்காரன் மனசாட்சி உள்ளவனாகவும் காட்சி தருவது போன்ற சினிமாத் தனம், கிளைமாக்சில் வலிய ஓர் அதிரடி கிரிகெட் சாதனை போன்ற நெருடல்களைக் கழற்றி தூர வைத்துவிடலாம். படம் அதற்கு அப்பால் மிக அடிப்படையாகச் சில கேள்விகளைப் பார்வையாளர் முன் வைக்கிறது. சமூக கோபத்தை விசிறுகிறது. அதை உணர்ச்சிவயப் பின்புலத்தில் சொல்ல வேண்டிய கட்டாயத்தைக் கொண்டிருந்தாலும் சிந்தனைகளைத் தூண்டித்தான் விடை பெறுகிறது.

கல்வி முறை, ஆசிரியர்-மாணவர் உறவு, பெற்றோர் கடமை, சமூகத்தின் பொறுப்பு என அனைத்தையும் இன்று விவாதிக்க வைத்திருப்பது ஆசிரியை உமா மகேஸ்வரி அவர்களது குரூர மரணம். தனது பாதுகாவலனே தனக்கு எதிராகத் துப்பாக்கி தூக்குவான் என்று எந்தக் காலத்திலும் எதிர்பார்த்திராத மிரட்சியோடு க்யா கர் ரஹே ஹோ என்று கடைசி சொற்களை உதிர்த்தபடி மரணத்தைத் தழுவினார் பிரதமர் இந்திரா காந்தி. அதைவிடவும் அதிர்ச்சியாக தான் சொந்தப் பொறுப்பில் தவறு இழைக்காத ஆனால் சூழலின் வெப்பக் குவி மையமாக ஆக்கப்பட்டு நின்ற இடத்தில் தமது மரணத்தை சந்தித்திருக்கிறார் உமா. உமா மரணம் நிகழ்ந்த அதே தினத்தில் பல்லாவரம் மாணவி ஒருவர் தற்கொலை செய்து கொண்டார். அடுத்த நாளில் டான் பாஸ்கோ மாணவர் ஒருவர். நாலாம் நாள் மாணவி ஒருவர் இரண்டாம் மாடியில் இருந்து குதித்திருக்கிறார். தற்கொலைகள் தனி மனித, தனிக் குடும்ப சோகமாகவும், பரிதாபப் பார்வையைத் தாண்டி வேறு யாரும் அதற்குப் பொறுப்பில்லை போலவும் பழகிப் போகிற அளவு பொது புத்தி கட்டமைத்துக் கொள்ளப்படுகிறது. ஆனால் கொலை அதிர்ச்சியுற வைக்கிறது. கோணங்கள் தவறான மூலையில் இருந்தும் கூட வைக்கப் படுகின்றன.

ஒரு மாணவனின் தோல்வி அவனது தனிப்பட்ட விவகாரம் அல்ல என்றும், சமூகத்தின் பொறுப்பு என்ன என்பதையும் சொல்லும் இடித்ததில் தோனி திரைப்படம் இப்போதைய தமிழக கல்விச் சூழலில், மேற்படி அதிர்ச்சி நிகழ்வின் பின்புலத்தில் மிகப் பெரிய கவன ஈர்ப்பாக உருப்பெறுகிறது. பார்க்கவும், விவாதிக்கப்படவும் முக்கிய கருப்பொருளையும் நமது கையில் வைக்கிறது.

த செ ஞானவேல், பிரகாஷ் ராஜ் கூட்டு உழைப்பு கதை, வசனத்தில் முக்கிய பாராட்டுக்கு உரியது. விஜய் டி வி பிரபல நிகழ்ச்சியான நீயா நானா மேடையை திரைக்கதை அழகாக பயன்படுத்துகிறது. கோபிநாத் பாராட்டுக்குரியவர்.

மேடை நாடகம் போன்ற வசனக் கத்தல்கள், வழக்கமான முறையில் செல்லாத திரைக்கதை போன்றவற்றை பலவீனமாக நினைப்பவர்கள் மதிப்பெண்களைக் குறைத்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் படம் மதிப்பெண்களுக்கு எதிரானது.

காவல் கோட்டம்: விருது, விழாக்கள், விவாதங்கள் - 2

2012-02-12T23:13:00.001+05:30

"நான் ஏராளமான இலக்கியப் பரிசுகள் வாங்கிக் குவித்திருக்கிறேன். வண்ணத்துப்பூச்சியைப் போல அற்பாயுள் படைத்த பரிசுகள். ஆனால் நான் சம்பாத்தியம் செய்த பரிசு மகத்தானது. அந்தப் பரிசை பலர் ஏளனம் செய்கிறார்கள். எனினும் அதை அவர்களால் அடைய முடியாது. கலைப்பணி வேள்வியாலும் சொந்தத் தேடுதலாலும் எழுத்து மணிகளைக் கோர்த்து ஜீவ கீதமிசைப்பதாலும் நான் மக்களின் கவிஞனாக உருவானேன். அதுதான் நான் பெற்ற மிகச் சிறப்பான அரும்பெரும் பரிசாகும். பல்வேறு மொழிகளில் மொழி மாற்றம் செய்யப்பட்ட என்னுடைய வெவ்வேறு காவியப் படைப்புகளை விட, என்னுடைய கவிதைகளின் மறுசீரமைப்பும் விரிவுரைகளும் உட்கொண்ட அனைத்து நூல்களையும் விட மகத்தானதும் இந்தப் பரிசே ஆகும். ஆம், எனக்குரிய பரிசு வாழ்க்கையின் சில நிமிடங்கள்தாம். அதாவது, ‘லோட்டாவின்’ பாதாளத்திலிருந்து நைட்ரேட் சுரங்கத்திலிருந்து அல்லது செம்புக் கம்பிக்கிடையிலிருந்து, அதுவுமில்லாவிட்டால் அசல் நரகத்திலிருந்தே முழங்காலில் ஊர்ந்தவாறு மேலே வந்து, விகாரமான முகமும், கலங்கிச் சிவந்த கண்களும், பம்பாஸின் வாடையுடன் ஒவ்வொருவராக உலோகத்தண்டு போன்ற கரங்களை நீட்டி, உங்களை எங்களுக்கு முன்னரே தெரியும் உடன்பிறப்பே, என்று கூறும் அரிய நிமிடங்கள்!”

பாப்லோ நெருடாவின் ஓளிபொருந்திய இந்த வார்த்தைகள் காலவெளியில் இன்னமும் ரீங்காரமிட்டுக்கொண்டு இருக்கின்றன. முற்றிலுமாக மக்களிடம் தன்னை கரைத்துக்கொள்கிற ஒரு கலைஞனின், எழுத்தாளனின் குரலில் இருக்கும் வேட்கை அசாதாரணமானது. அவனுக்குரிய அங்கீகாரத்தையும் , அடையாளத்தையும் பூவுலகின் எப்பேர்ப்பட்ட சக்கரவர்த்திகளாலும் தந்துவிட முடியாது. அவன் அதையெல்லாம் ‘ஜஸ்ட் லைக் தட்’ தாண்டிப் போய்க்கொண்டே இருப்பான்.

இது ஒரு அடிப்படையான விஷயம். ஒரு கலைஞைனுக்கும், எழுத்தாளனுக்கும் இந்த நேர்மையும், துணிவும் எப்போதும் வேண்டும். படைப்பை மட்டுமே முன்வைத்து இயங்குகிறவர்களுக்கும், தன் படைப்பின் மீது நம்பிக்கை உள்ளவருக்கும் மட்டுமே இது சாத்தியமாகும். சு.வெங்கடேசன் நிச்சயமாய் பாப்லோ நெரூடா இல்லை. ஆனால் ஒரு இடதுசாரி எழுத்தாளனாக தன்னை அறிவித்துக்கொள்கிற அவரிடம் இந்த நம்பிக்கை இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் சாகித்திய அகாதமி விருது கிடைத்ததும், “இந்நாவலை ஆயிரம் பக்கம் அபத்தம் என்று சிலர் சொன்னார்கள். ஆனால் காலம் இப்போது அவர்களுக்கு பதில் சொல்லிவிட்டது” என்று எஸ்.ராமகிருஷ்ணனை ‘ஜஸ்ட் லைக்’ தாண்ட முடியாமல் பதில் சொல்லிக்கொண்டு இருந்தார். சாகித்திய அகாதமி விருதுதான் இறுதித் தீர்ப்பா?

சாகித்திய அகாதமி விருது, ஞானபீட விருது போன்றவையெல்லாம் இந்திய அரசின் விருதுகளே. முதலாளித்துவ சித்தாந்தத்தை உயர்த்திப் பிடிக்கிற, அதிகாரவர்க்கத்தின் பார்வைகள் கொண்ட ஒரு அரசே இந்திய அரசு என்பதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை. உழைக்கும் மக்களுக்கு நிச்சயமாக எதிரான அரசு இது. லஞ்சத்திலும், ஊழலிலும் திளைக்கிற ஒரு அரசுதான் இது. இப்படிப்பட்ட ஒரு அரசின் கைகளில் இருந்து நீட்டப்படும் விருதுதான் தனக்கும், தன் எழுத்துக்கும் கிடைத்த உயர்ந்தபட்ச அங்கீகாரம் என இடதுசாரிக் கலைஞர்களும், எழுத்தாளர்களும் பெருமிதம் கொள்ள மாட்டார்கள், மார்தட்டிக்கொள்ள மாட்டார்கள். அவைகள் குறித்து பிரமைகளிலும், மயக்கங்களிலும் முழ்கிட மாட்டார்கள். அப்படி ஆகிறவர்கள் நிச்சயம் இடதுசாரி எழுத்தாளர்களாக இருக்க மாட்டார்கள்.

அதேவேளையில் இந்த விருதுகளை ஒரேயடியாக தட்டிக்கழிப்பதும், புறக்கணிப்பதும் சரியில்லை. இந்த அரசுகள் தங்கள் மீது மக்களுக்கு நம்பிக்கை அல்லது நல்ல அபிப்பிராயங்களை ஏற்படுத்தும் முகமாக தவிர்க்க இயலாதபடிக்கு எப்போதாவது தகுதிவாய்ந்த படைப்புகளுக்கு விருதுகள் கொடுத்து கண்துடைப்பு செய்கின்றன. இதனை நோபல் பரிசிலிருந்து ராஜராஜன் விருதுவரை சுட்டிக்காட்டலாம். இந்த அரசியலை இடதுசாரி இயக்கங்கங்களும், அமைப்புகளும் உணர்ந்தே இருக்கின்றன. ஆனாலும் இந்த அழுகிப்போன அமைப்புக்குள்ளே இருந்துகொண்டுதான் அமைப்புக்கு எதிராக போராடவும் வேண்டியிருக்கிறது. எனவே இந்த விருதுகளையும் முற்போக்கு இயக்கங்கள் தங்களுக்கு சாதகமாக்கி, தங்கள் படைப்புகளை அதிகமாக மக்களிடம் கொண்டு செல்ல எத்தனிக்கின்றன. விருதைக் காட்டிலும் படைப்புக்கும், அரசைக் காட்டிலும் மக்களுக்கும் முக்கியத்துவம் அளிப்பதே நோக்கமாகவும், நடைமுறை தந்திரமாகவும் இருக்கிறது. சாகித்திய அகாதமி விருது பெற்றதையொட்டி தொடர்ந்து விழாக்கள் நடத்தப்படுவதை நான் இப்படித்தான் அர்த்தப்படுத்திக்கொள்கிறேன். “ஆனால் எழுத்தாளர் மேலாண்மை பொன்னுச்சாமிக்கு சாகித்திய அகாதமி விருது கிடைத்த போது இப்படியெல்லாம் விழாக்கள் நடத்தவில்லையே ஏன்?” என்று பெத்தானியாபுரம் முருகானந்தம் கேட்கிற போது, ‘தவளையை விழுங்கிய பாம்பின் உப்பிய பகுதி தட்டுப்படுகிறதே எல்லோருக்குள்ளும்’ என்னும் சு.வெங்கடேசனின் கவிதை வரிகளே நினைவுக்கு வந்து பதில்சொல்ல முடியாமல் வழி மறிக்கின்றன.

சாகித்திய அகாதமி விருது வழங்கப்படும் போதெல்லாம் அதுகுறித்து சர்ச்சைகளும், சச்சரவுகளும் எழுந்துகொண்டே இருந்திருக்கின்றன. தமிழ் இலக்கிய உலகின் இன்னொரு பக்கம் அது. 1975ல் தண்டாயுதம் என்பவர் எழுதிய ‘தற்காலத் தமிழ் இலக்கியம்’ எனும் நூலுக்கு சாகித்திய அகாதமி விருது வழங்கப்பட்டது. எழுத்தாளர் கிருஷ்ணன்நம்பி அதுகுறித்து எழுதியதை இப்போது படித்தாலும் சிரிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. “தண்டாயுதபாணியின் த.த.இலக்கியம் படிக்க விரும்பி, ஒரு நண்பரிடம் இரவல் வாங்கி வந்தேன். (அடிக்கடி நான் எதாவது தவறுகள் செய்துகொண்டே இருக்கிறேன்) என் ஜாதகப்படி இப்போது டயம் சரியில்லை. டாக்டர் தண்டாயுதத்தின் ஜாதகம் ஜெகஜ்ஜோதி. சாகித்திய அகாதமி நடத்திய லாட்டரிக் குலுக்கலில் ஐயாயிரம் பரிசு பெற்றிருக்கும் அவருக்கு என் மனப்பூர்வ வாழ்த்துக்கள்”.

சாகித்திய அகாதமியின் விருது அறிவிப்பு இப்படி கடும் கிண்டலுக்கும், கேலிக்கும் அந்தக் காலத்தில் இருந்தே ஆளாகிக்கொண்டு இருக்கிறது. அதன் தேர்வுமுறையில் வெளிப்படைத் தன்மையும், தெளிவான வரையறைகளும் இல்லாததே இதற்கு காரணமாகிறது. அதன் உள்ளரசியல் குறித்து அவரவர்க்கான நிலைபாடுகளிலிருந்து கற்பிதங்கள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. ஆத்திரங்களும், பகைமையும் சுமந்து அவை கனத்துப் போகின்றன. விமர்சனங்களுக்கு ஒரு உள்நோக்கம் கற்பிக்கிற மனோநிலை உருவாகி விடுகிறது. அகாதமி விருதுக்கான போட்டியில் எந்த நாவல்கள் எல்லாம் தகுதி பெற்றிருக்கின்றன, ஒவ்வொரு சுற்றுக்கும் எவையெல்லாம் முன்னேறியிருக்கின்றன, இறுதியாக ஏன் இந்த நாவல் விருது பெறுகிறது என்கிற குறிப்புகளும் முறையாகத் தெரிவிக்கப்படுமானால் தேவையற்ற சர்ச்சைகள் குறைய வாய்ப்புண்டு. அதிர்ச்சிகளும், ஆச்சரியங்களும் அற்று திறந்த மனதோடு கருத்துக்கள் வெளிவரக்கூடும்.

இப்படியான பின்னணியில்தான் காவல்கோட்டத்திற்கான விருதும், விழாக்களும் விவாதங்களாக உருவெடுத்திருக்கின்றன. பெத்தனியாபுரம் முருகானந்தத்தை இப்படி இணையத்தில் பதிவிடவும் வைத்திருக்கிறது. படைப்பை முன்னிறுத்தி பேச ஆரம்பித்து கரசேவைக்கு செங்கல் பூஜை நடத்தியவர், தனக்குப் போட்டியாக கருதுபவர்களை இயக்கத்தில் இருந்து ஒரங்கட்டியவர், எம்.பியாக நிற்பதற்கு இப்போதே திட்டமிடுபவர் என படைப்பாளி மீது காரமாக கொட்டித்தீர்க்க வைத்திருக்கிறது. அவையெல்லாம் இங்கு தேவையற்ற விவாதப்பொருள்கள். அதனை ஆராய்வது நமக்கு வேலையுமில்லை. அதேவேளையில், காவல் கோட்டம் என்ற நாவல் குறித்து, அதன் உள்ளடக்கம் குறித்து, அதன் அரசியல் குறித்து பெத்தானியபுரம் முருகானந்தம் சில விஷயங்களை முன்வைத்திருக்கிறார். அந்த நாவல் எழுதப்பட்ட விதத்தில் அடுத்தவரின் உழைப்பை சு.வெங்கடேசன் திருடியிருக்கிறார் என்று குற்றமும் சுமத்தியிருக்கிறார். அவையெல்லாம் விவாதிக்க வேண்டியவையே.

எழுத்தாளர் பொன்னீலனுக்கு சாகித்திய அகாதமி விருது கிடைத்தபோது அப்போது எழுத்தாளர் சங்கத்தின் பொதுச்செயலாளராய் இருந்த அருணன் “சாகித்திய அகாதமி விருது பெற பொன்னீலன் தகுதியானவர்தான். அதனால்தான் அவர் விருது பெற்றதற்கு வாழ்த்து தெரிவித்தோம். ஆனால் விருதுக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அவரின் ‘புதிய தரிசனங்கள்’ நாவல்தான் பிரச்சினைக்குரியது. மார்க்சியத்தின் அடித்தளத்தையே கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.” என்று விமர்சனங்களை வைத்தார். அது ஒரு ஆரோக்கியமான உரையாடலாக இருந்தாலும், “கலை இலக்கியப் பெருமன்றத்தைச் சார்ந்த ஒருவருக்கு சாகித்திய அகாதமி விருது கிடைத்ததைத் தாங்க முடியாமல் முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத்தினர் பொருமுகின்றனர் ” என்று சொல்லியவர்களும் உண்டு. இது மேற்கொண்டு விவாதங்கள் செய்ய தயாரில்லாமல், அடுத்தவரின் வாயடைத்து விடுகிற ஒரு மோசமான வித்தை. அதையே இப்போது நாமும் கையாளக்கூடாது.

விருது பெற்றதாலேயே ஒரு நாவல் விவாதங்களுக்கு அப்பாற்பட்டதாகிவிடாது.

(இன்னும் சொல்வேன்)

காவல் கோட்டம்: விருது, விழாக்கள், விவாதங்கள் - 1

2012-02-11T10:09:00.001+05:30

ஏற்கனவே இந்த சுட்டி எனது இ-மெயிலுக்கு இரண்டு முறை பகிரப்பட்டு இருந்தது. ஃபேஸ்புக்கில் ஷேர் செய்யப்பட்டும் இருந்தது. இப்போது தீராத பக்கங்களிலும் “இது குறித்து நீங்கள் ஏன் பேசவோ, விவாதிக்கவோ மறுக்கிறீர்கள்?” என nellaiconspiracy கேட்டிருக்கிறார். பெத்தானியாபுரம் முருகானந்தம் என்பவரே ஒரு புனைவாகவும் அல்லது அந்த கேள்வி எழுப்பிய நண்பரே ஒரு போலியாகவும் இருக்கக்கூடும். அப்பதிவில் உள்ள விஷயங்கள் வெறும் புனைவாக மட்டும் இருக்கவில்லை. அதில் உண்மைகளும், தனிப்பட்ட அனுபவங்களும், அனுமானங்களும் கூடவே இயக்கத்தை காயப்படுத்தும் சில முயற்சிகளும் இருப்பதாக உணர்கிறேன். அவ்வகையில், எனக்குத் தெரிந்த சில விஷயங்களை முதலிலிருந்து இங்கே பகிரத் தோன்றுகிறது.

காவல்கோட்டம் நாவல் வெளிவருவதற்கு முன்பே அதுகுறித்த தகவல்களும், அந்நாவல் அடியெடுத்து வைத்திருக்கும் புதிய களங்கள் குறித்தும் செய்திகள் வந்துகொண்டு இருந்தன. முக்கியமாக எழுத்தாளர் தமிழ்ச்செல்வன் கொண்டாடி மகிழ்ந்தார். “இது சு.வெங்கடேசனின் வாழ்நாள் சாதனை” என்று பூரித்துப் போனார். தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் கலைஞர்கள் சங்கம் தங்கள் அமைப்பைச் சேர்ந்த ஒருவரின் நாவல் தமிழ் இலக்கிய உலகில் ஒரு முக்கிய படைப்பாக இருக்கப் போகிறது என எதிர்பார்த்தது. வெளிவந்ததும் ஆரவாரத்தோடு வரவேற்றது. சில நாட்களில் எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் அந்நாவலை“ஆயிரம் பக்க அபத்தம்’ என கடுமையாக விமர்சனம் செய்து அவரது இணையதளத்தில் எழுதினார். எதிர்ப்பு தெரிவித்தும், உடன்பாடு தெரிவித்தும் கருத்துக்கள் தமிழ் இணைய உலகில் கொட்டத் துவங்கின.

“என்ன இப்படி எழுதிவிட்டீர்கள் ?” என சிறு வருத்தத்துடன் தொலைபேசியில் எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணனிடம் கேட்டேன். “அந்த நாவல் அப்படித்தான் இருக்கிறது. நீங்களே படித்துப் பாருங்கள். பல ஆவணங்களை அப்படி அப்படியே தொகுத்துப் போட்டு இருக்கிறார்கள். களவு குறித்த பெருமிதங்களே மிஞ்சுகின்றன.” என்று ஆரம்பித்து நிறைய பேசினார். பரந்து விரிந்திருந்த அவரது வாசிப்பின் ஆழங்களை அப்போதும் உணர முடிந்தது. “சரி தோழர், இருக்கட்டும்.. ஆனால் உங்கள் விமர்சனத்தில் இப்படியொரு கடுமையான தொனி தேவையில்லையே” என்றேன். “இல்லை மாது, இப்படியொரு குறைபாடுகள் உள்ள நாவலை எழுதிவிட்டு அங்கங்கு பாராட்டுக்கூட்டங்கள் நடத்தி, இதுவரையிலான தமிழின் ஆகப்பெரும் எழுத்தாளர்களையெல்லாம் ‘ஜஸ்ட் லைக் தட்’ சு.வெங்கடேசன் தாண்டிச் சென்றுவிட்டார் என்று மேடையில் பாராட்டுவதும் அதை எந்தவித மறுப்புமின்றி பெருமிதத்தோடு ஏற்றுக்கொள்வதும் எப்படிச் சரி?” என்றார். எனக்கும் அது உறுத்தியது. ஆனாலும், “தோழர்! தமுஎகசவில் பல படைப்பாளிகள் இருந்தபோதிலும் நாவல்களை மிகச் சிலரே எழுதுகிறார்கள். அதிலொன்று மிகச் சிறப்பாக வெளிவந்திருப்பதைக் கொண்டாடுவதன் மூலம் மேலும் பல நாவல்கள் இப்படி வெளிவரும் என்பதுதானே இதன் நோக்கமாக இருக்க முடியும்?. அதில் கூட குறைய வார்த்தைகள் வெளிப்பட்டு இருக்கலாம்” என்றேன். அவர் சிரித்துக்கொண்டு, “அதற்கான தகுதி நாவலுக்கு இல்லையே..” என்றார்.

ஒருமுறை “வீரசுதந்திரம் வேண்டி....” எனும் இந்திய விடுதலைப் போராட்ட வரலாறு குறித்து சாத்தூர் தமுஎகச சார்பில் வெளியிட்ட புத்தக தயாரிப்பு வேலையில் நான் இருந்தேன். ஆவணங்கள், தகவல்களை எல்லாம் எழுத்தாளர்கள் தமிழ்ச்செல்வன், உதயசங்கர் போன்றோர் தர அவற்றைப் படித்து தொகுத்து எழுதிக்கொண்டு இருந்தேன். அதன் கையெழுத்துப் பிரதிகளை எடுத்து வாசித்துக்கொண்டு இருந்த எஸ்.ரா சில வாக்கியங்களை மாற்றி அமைத்தார். எழுத்துப் பிழைகளை சரிசெய்தார். பிறகு அந்த புத்தகம் வெளிவரும்போது, அந்த புத்தகத்திற்கு யார் யாரெல்லாம் பங்காற்றினார்களோ, அது மிகச் சிறியதாய் இருந்தால் கூட , அவர்களது பெயர்களைக் குறிப்பிட வேண்டும் என தமிழ்ச்செல்வன் சொன்னார். எஸ்.ராவிடம் கேட்க சிறு தயக்கம் இருந்தது. பிரபலமாகிவிட்ட அவர், அந்த நீண்ட லிஸ்ட்டில் அவர் பெயரைக் குறிப்பிட விரும்புவாரா என யோசித்தேன். ஆனால் அவர் எந்த ஈகோவும் இல்லாமல் சரியெனச் சொன்னார். அதுகுறித்து திருநெல்வேலியில் நடந்த கூட்டத்திலும் கலந்துகொண்டு பேசினார். அப்படியொரு எஸ்.ராவின் சித்திரம் என்னிடமிருந்தது. எனவே எஸ்.ராவின் வார்த்தைகளில் பொறாமையும், சிலர் சொல்வதுபோல் வயிற்றெரிச்சலும் எனக்குத் தெரியவில்லை. அவர் அப்போதே பல நாவல்கள், சிறுகதைகள் எழுதிவிட்டார். தமிழ் இலக்கிய உலகில் அதிகமான வாசகர்களைக் கொண்ட எழுத்தாளராகவும் உயர்ந்திருந்தார். அப்போதுதான் நாவலை எழுதி இருக்கிற சு.வெங்கடேசன் மீது என்ன காழ்ப்புணர்ச்சி வந்துவிடப் போகிறது.

எங்கோ தவறு நடந்திருக்கிறது என்பதும், இது ஆரோக்கியமானதில்லை எனவும் புரிந்தது. தமிழ் இலக்கிய உலகில் படைப்பாளிகளை அரவணைத்து, அவர்கள் படைப்புகளில் மனித சமுகத்திற்கான வெளிச்சங்களைக் காட்டும் மகத்தான் பணிக்கு இது உதவாது . ஆரவாரங்களும், கொண்டாட்டங்களும் நமக்கு வெளியே இருப்பவர்களையும், நம் பக்கம் கொண்டு வருவதாக இருக்க வேண்டும். அருகில் இருப்பவர்களையும் விலக வைத்துவிடக் கூடாது. காவல்கோட்டத்திற்கு பரிசு கிடைத்ததும் என் மனதில் இந்த விஷயங்களே உறுத்த ஆரம்பித்தது. நம் தோழர்கள் சந்தோஷத்திலும், அதிகப்படியான உற்சாகத்திலும் தனிமைப்பட்டுவிடக் கூடாது என்கிற ஆதங்கமே தலை தூக்கியது. தமுஎகசவின் அறிக்கை அப்படி இல்லை.

தமிழில் சாகித்திய அகாடமி விருது, ஞானபீட விருது எல்லாம் பெறுவதற்கான தகுதி பலருக்கு இருந்தும், தன் முதல் நாவலுக்கு நமது எழுத்தாளர் சு.வெங்கடேசனுக்கு கொடுக்கப்பட்டு இருக்கிறது என்கிற தொனி அந்த அறிக்கையில் இல்லை. மாறாக, “இவ்வளவு இளம் வயதில் சாகித்ய அகாதமி விருது பெறும் முதல் தமிழ்ப் படைப்பாளி என்கிற பெருமையையும் இதன்மூலம் அவர் பெறுகிறார்” என்றே குறிப்பிடப்பட்டு இருந்தது. இதனை சுட்டிக்காட்டுவதாகத்தான் சு.வெங்கடேசனுக்கு பாராட்டு தெரிவித்திருந்தேன். பிறகு தோழர்.தமிழ்ச்செல்வனிடம் தொலைபேசியிலும் இதனைத் தெரிவித்தேன். அவரும் என் வார்த்தைகளில் இருந்த நியாயத்தை ஒப்புக்கொண்டார். ஆனால் சில தோழர்களுக்கு இதில் வருத்தமும் இருந்தது. ‘பரிசு பெறுகிற வேளையில் வாழ்த்தோடு முடித்துக்கொள்ள வேண்டியதுதானே இதையெல்லாம் சொல்ல வேண்டுமா?’ என கேட்டார்கள். அதுதானே இங்கு பிரச்சினையே!

“இவ்வளவு இளம் வயதில் சாகித்ய அகாதமி விருது பெறும் முதல் தமிழ்ப் படைப்பாளி என்கிற பெருமையையும் இதன்மூலம் அவர் பெறுகிறார்” எனச் சொன்ன பிறகுதான் அதில் உள்ள தகவல் பிழை புரிந்தது. உடனே “எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தனுக்கு அடுத்தபடியாக இளைய எழுத்தாளர்” திருத்தப்பட்டது. இந்த வயது, இளையவர் என்பதில் ஏன் அதிக அக்கறையும் அழுத்தமும் கொடுக்க வேண்டும் என எனக்குத் தெரியவில்லை. ஜெயகாந்தன் சாகித்திய அகாதமி வாங்கும்போது, அவரது உயரம் எங்கே, சாதனைகள் எங்கே, படைப்புலகம் எங்கே? அவருக்கு அடுத்தபடியாக என ஒரு இடத்தைப் பிடிக்கும்போது இத்தனையும் நிழலாடியிருக்க வேண்டும். படைப்பை முன்னிறுத்துவதை விடவும் படைப்பாளியை முன்னிறுத்துவதால் வருகிற வினை இது. காவல்கோட்டம் குறித்த சர்ச்சைகளின் அடிநாதமே இதுதான் என எனக்குத் தோன்றுகிறது.

பெத்தானியாபுரம் முருகானந்தமும் அங்கிருந்துதான் ஆரம்பிக்கிறார். மதுரையில் நடந்த சாகித்திய அகாதமி விருது பெற்றதற்கான பாராட்டு விழாவில் நண்பர் சு.வெங்கடேசனுக்கு தலையில் மலர்க்கீரீடமும், கையில் வீரவாளும் சூடப்பட்டது என்பது உண்மைதான். எவ்வளவோ விருதுகள் பெற்ற எழுத்தாளர் மைக்கேல் ஷோலக்கேவுக்கும் கவிஞர் பாப்லோ நெரூடாவுக்கும் கூட இப்படியெல்லாம் அபூர்வமான கணங்கள் நிகழ்ந்திருக்காது. சு.வெங்கடேசனை விட வயதில் குறைந்த ஒரே ஒருவராக தமிழில் இதே விருது வாங்கிய எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தன் தலையில் மலர்க்கீரிடத்தையும் கையில் வீரவாளையும் கொடுக்கிற தைரியம் யாருக்கு வரும்? அப்படியொரு ஆளுமையும், ஆகிருதியும் அவர் கொண்டு இருந்தார். நாம் கற்றுக்கொள்ளவும், முன்மாதிரியாகக் கொள்ளவும் எவ்வளவு இருக்கின்றன!

முதலில் இந்த விருதுகள் குறித்த தெளிவான அபிப்பிராயங்களும், மதிப்பீடுகளும் நமக்கு வேண்டும். அதுவும் ஒரு இடதுசாரி அமைப்புக்கு தெள்ளத் தெளிவாய் வேண்டும்.

(இன்னும் சொல்வேன்...)

காவல் கோட்டம்: விருது, விழாக்கள், விவாதங்கள் - 2

அந்த மாணவனின் கையில் யார் கத்தியைக் கொடுத்தது?

2012-02-10T10:55:00.001+05:30

நேற்றைய தொலைக்காட்சிகளிலும், இன்றைய பத்திரிகைகளிலும் இதுவே முக்கிய செய்தி. தன்னை நோக்கி கத்தியுடன் வந்த மாணவன் இர்ஃபானைப் பார்த்து டீச்சர் உமாமகேஸ்வரிக்கு வந்த பயமும், பதற்றமும் ஒட்டு மொத்த சமூகத்திற்கும் இன்று வந்திருக்கிறது. அதனை எதிர்கொள்ள, தப்பிக்க அல்லது முறியடிக்க கூடவே சிந்தனைகளும் முளைக்கின்றன.

“அந்தச் சிறுவன் ஒரு மனநல நோயாளி”, “அவனைத் தூக்கில் போட வேண்டும்”, “வளர்ப்பு சரியில்லை எனவே பெற்றோரையும் தண்டிக்க வேண்டும்”, “சினிமாக்களும், தொலைக்காட்சிகளும்தான் இதுபோன்ற வன்செயல்களுக்கு வித்திடுகின்றன” இப்படியான கருத்துக்கள் அதிகமாக வெளிப்பட்டுக்கொண்டு இருக்கின்றன.

“யாரும் பெயில் கிடையாது என்னும் பெயரை சம்பாதிக்க பள்ளிகள் மாணவர்களுக்கு கொடுக்கும் நெருக்கடிகளே காரணம்”, “ மார்க்குகளை மட்டுமே முக்கியமாகக் கருதும் இந்தக் கல்விமுறையே காரணம்”, “தொடர்ந்த கட்டாயங்களால் ஏற்படும் மன அழுத்தம் இதுபோன்ற குற்றங்களுக்கு கொண்டு செல்கிறது” என நிதானமாக கருத்துக்களும் முன்வைக்கப்படுகின்றன.

இவைகள் வெறும் உணர்ச்சிகளின் தரப்பிலிருந்தும் அல்லது முற்றிலும் அறிவின் தரப்பிலிருந்தும் சமூகத்தின் முன்னே நடத்துகிற உரையாடல்களாகத் தெரிகின்றன. தற்காலிகமான ஆனால் உடனடியான தீர்வுகளுக்கான அல்லது நிரந்தரத்தீர்வுகளுக்கான வழிகளை ஆராய்வதாக இருக்கின்றன. இவைகள் யாவிலும் உண்மைகளின் கூறுகள் இருப்பினும், மனித மனங்கள் பற்றி நிறைய பேச வேண்டியிருகிறது நாம். ஒரு கொலை, அதன் பின்னணி, கொலை செய்யப்பட்டவர், கொலை செய்தவர், ஆயுதம், சாட்சிகள் என்ற ரீதியில் இதனை ஒரு கேஸ் கட்டுக்குள் அலசிடமுடியாது.

கொலைசெய்யப்பட்ட ஆசிரியையின் மகள் தொலைக்காட்சியில் பேசுவதைப் பார்க்க கஷ்டமாயிருந்தது. “எங்க அம்மா ரொம்ப நல்லவங்க. எல்லார்ட்டயும் அன்பா இருப்பாங்க” என்று குரல் தழுதழுக்கச் சொல்லும்போது நமக்கும் தொண்டை அடைக்கிறது. எப்பேர்ப்பட்ட இழப்பு அந்த குடும்பத்துக்கு. இனி அதை யாரால், எப்படி திரும்பக் கொண்டு வந்து சேர்த்துவிட முடியும்? அந்தக் கேவல்களை எப்படி நிறுத்த முடியும்?

“நான் தவறு செய்துவிட்டேன். என்ன தண்டனை வேண்டுமானாலும் கொடுங்கள். நான் என் பெற்றோர்களையும் பார்க்க விரும்பவில்லை” என இர்ஃபான் அளித்துள்ள வாக்குமூலம், அவன் தன்னை உலகிலிருந்தே துண்டித்துக் கொள்ள முயல்பவனாகக் காட்டுகிறது. “அந்த டீச்சர் கதறியது என் கண்ணுக்குள்ளேயே இருக்கிறது” எனச் சொல்வதில் அவன் அடையும் சித்திரவதை இருக்கிறது.

இப்படிப்பட்ட இர்ஃபான் கையில் கத்தியையும் அவனது சிந்தையில் தன் டீச்சரைக் கொல்ல வேண்டும் எனகிற வெறியை யார் திணித்தது? இரண்டுநாளாய் கத்தியை தனது புத்தக்கட்டுக்குள் வைத்து திட்டமிட்டு இருந்திருக்கிறான். தக்க தருணம் எதிர்பார்த்திருக்கிறான். ஒரு குத்து அல்ல. மாறி மாறி குத்தியிருக்கிறான். கையெடுத்துக் கும்பிட்ட பிறகும் குத்தியிருக்கிறான். அவ்வளவு ஆத்திரம் அவனுக்குள் எப்படி விதைக்கப்பட்டது? இதுதான் பெரும் ஆச்சரியமாகவும், அதிர்ச்சியாகவும் இருக்கிறது.

பெண்கள் உயர்நிலைப்பள்ளியில் ஆசிரியையாக இருக்கும் என் மனைவி செய்தியை படித்துவிட்டு, “இப்போல்லாம் பிள்ளைங்கள எதுவும் சொல்லவே பயமா இருக்கு. உடனே அழுது தள்ளிருவாங்க. நிப்பாட்டவே மாட்டாங்க.” எனச் சொல்லி வந்தவள், “ஆனா, எல்லோரையும் பொதுவா சத்தம் போட்டா அமைதியா இருப்பாங்க. அல்லது சிரிக்கக்கூடச் செய்வாங்க” என்றாள். “அதே மாதிரி, தனியா அழைத்துப் போய் கடுமையாப் பேசினாலோ, புத்திமதி சொன்னாலோ கேட்டுக்குவாங்க. அழல்லாம் மாட்டாங்க. ஆனா அதுக்குல்லாம் எங்க நேரம்? ஒரு வகுப்பிலேயே நாப்பது ஐம்பது புள்ளைங்க இருக்காங்க” என்றும் சொன்னாள். இந்த இடம்தான் வெளிச்சம் காட்டுவதாக இருக்கிறது.

இன்றைய குழந்தைகள் பொதுவெளியில் தங்களுக்கு ஒரு தோல்வியோ, அவமானமோ நிகழ்ந்தால் அதனைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாதவர்களாக இருக்கிறார்கள். தவறுகளை எப்படி யாருக்கும் தெரியாமல் செய்கிறார்களோ அதுபோல தண்டனைகளையும் மற்றவர்களுக்குத் தெரியாமலேயே அனுபவித்துவிட தயாராய் இருக்கிறார்கள். வெளிப்படையாய் தங்கள் பலவீனங்களை ஒப்புக்கொள்ள மறுக்கிறார்கள். மனித மனத்தின் பொதுவான தன்மைகள் இவற்றிலிருப்பினும் இன்றைய குழந்தைகள் மிக தீவீரமாகவும், நுட்பமாகவும் இவ்விஷயத்தில் இருக்கிறார்கள். ஏனென்றால் உலகில் அவர்கள் தங்களை மட்டுமே மிக அதிகமாக நேசிக்கிறார்கள். அதல் சிராய்ப்புகள் வருவதைக் கூட தாங்கிக்கொள்ள முடிவதில்லை. தங்களிடமிருக்கும் இந்த அன்பை எப்படி உலகம் முழுமைக்கும் அவர்களை பரிமாற வைப்பது என்பதுதான் இன்றைய சமூகத்தின் சவால். நிகழ்காலத்தின் கேள்வி. டீச்சர் உமா மகேஸ்வரியின் மரணம் இரத்தம் சிந்த சிந்த படுகொலையாக நிகழ்த்தப்பட்ட புள்ளி இதுவாகவும் தெரிகிறது.

ஒருவேளை, நேற்று வகுப்பறையில் உட்கார்ந்திருந்த உமாமகேஸ்வரி டீச்சர், அந்த மாணவன் உள்ளே நுழைந்ததும், “வா, இர்ஃபான் முதல் ஆளா கிளாஸுக்கு வந்திருக்கியே. சந்தோஷமாயிருக்கு. இப்படி இருந்தா நீ எவ்வளவோ சாதிக்கலாமே” என்கிற தொனியில் பேசி முகம் மலர்ந்து வரவேற்றிருந்தால் அந்தக் கத்தி இர்ஃபானின் பையிலேயே இருந்திருக்கலாம். உமா மகேஸ்வரி அவர்களும் இப்போது ஒரு வகுப்பில் பாடம் எடுத்துக்கொண்டு இருந்திருக்கலாம். நானும், நேற்றைய பதிவுக்கு nellaiconspiracy என்னும் நண்பர் கேட்டிருந்ததற்கு பதில் சொல்லிக்கொண்டு இருந்திருக்கலாம்.

யோசித்துக்கொண்டே இருக்கிறேன். கேள்விகள் எழுந்துகொண்டே இருக்கின்றன.

இவர்களுக்கு நித்யானந்தா எவ்வளவோ மேல்!

2012-02-09T10:25:00.001+05:30

கல்லூரி மாணவிகள் எப்படி உடை உடுத்த வேண்டும் என பாடம் எடுக்கிறவர்கள் இந்தக் கும்பல்தான். காதலர் தினம் கொண்டாடக் கூடாது, அது நம் கலாச்சாரத்துக்கு எதிரானது என்று முழங்குகிறவர்கள் இந்தக் கும்பல்தான். பூங்காவில் உட்கார்ந்திருந்த ஆணையும், பெண்னையும் அடித்து விரட்டியவர்கள் இந்தக் கும்பல்தான். இந்துமதக் கடவுள்களை நிர்வாணமாய் வரைந்துவிட்டார் என உலகமகா ஓவியர் உசேனை நாட்டைவிட்டே விரட்டியவர்களும் இந்தக் கும்பல்தான். இப்போது கர்நாடகா சட்டசபையில் செல்போனில் ஆபாசக்காட்சிகளைப் பார்த்துக் களித்துக்கொண்டு இருந்தவர்களும் இந்தக் கும்பல்தான்.

சாதாரணமானவர்கள் இல்லை இவர்கள். ஒருவர் கூட்டுறவுத்துறை அமைச்சர். அடுத்தவர் மகளிர் குழந்தைகள் நல அமைச்சர். இன்னொருவர் விளையாட்டுத்துறை அமைச்சர். கிருஷ்ணர், லட்சுமணன் போன்ற புனிதக் கடவுள்களின் பெயர்களை அவர்கள் வைத்துக்கொண்டு இருப்பதற்கு ஒன்றும் குறைவில்லை. அல்லும் பகலும் இவர்களின் சிந்தனையில் நிறைந்திருப்பது எது என்பது இப்போது வெளிச்சத்திற்கு வந்திருக்கிறது.

காவி உடை தரித்துக்கொண்டு, கடவுளின் பெயரைச் சொல்லிக்கொண்டு, காமத்தில் ஈடுபட்ட நித்யானந்தா கூட எவ்வளவோ மேல். ஒரு தனியறையில், தனக்குப் பிடித்த ஒரு பெண்ணோடு மட்டுமே இருந்தான் அவன். பொறுப்புமிக்க பதவிகளை வகித்துக்கொண்டு உயர்ந்த பீடங்களில் உட்கார்ந்து, மக்கள் பிரச்சினைகளைப் பேச வேண்டிய முக்கியமான தருணத்தில் எத்தகைய காரியங்களில் ஈடுபட்டு இருந்திருக்கின்றனர் இந்தக் கயவர்கள்.

ஒழுக்கம், நேர்மை, கலாச்சாரம், பண்பாடு பற்றி பேசுவதற்கு இவர்களின் கட்சியான பா.ஜ.கவுக்கு என்ன யோக்கியதை இருக்கிறது. காவியில் கறை பிடிக்கவில்லை. காவியே இப்போது கறையாகி விட்டிருக்கிறது.

இந்த அமைச்சர்கள் எந்தக் கடவுளின் பெயரால் பதவிப்பிரமாணம் எடுத்துக்கொண்டார்களாம்?

“பாரத் மாதா கீ ஜெய்!”

பி.கு: சென்ற மாதத்தில்தான் ரூ.35.17 லட்சம் செலவழித்து கர்நாடகா அரசு எம்.எல்.சிக்களுக்கு ஐபாட்2 செல்போன் வாங்கிக் கொடுத்திருக்கிறது. உடனே தங்களுக்கு ஐபாட் 3 செல்போன் வேண்டும் என எம்.எல்.ஏக்கள் கேட்டு இருக்கிறார்களாம். அதற்கு 1.05 கோடி செலவகுமாம். ரொம்ப அவசியம்!

மாதவராஜ் பக்கங்கள் - 39

2012-02-05T22:35:00.001+05:30

“வம்சி சிறுகதைப் போட்டியில் தேர்வு பெற்ற சிறுகதைகளின் தொகுப்பு எப்போது வரும்.” என்று தொடர்ந்து பவா செல்லத்துரையோடு பேசிக்கொண்டு இருக்கிறேன். இந்த முறை வம்சி தரப்பில் சென்னைப் புத்தகக் கண்காட்சிக்கு கொண்டு வரவிருந்த மொத்தம் இருபது புத்தகங்களில் இரு புத்தகங்கள் மட்டுமே கொண்டு வர முடிந்ததாகவும், பிரிண்டிங் பிரஸ்ஸில் எல்லாம் தேங்கிவிட்டதாகவும் வம்சி சார்பில் பவா வருத்தத்தோடு நிலைமையை விளக்கிக்கொண்டு இருந்தார். புத்தகக்கண்காட்சியையொட்டி, மொத்தமாய் புத்தகங்கள் அச்சடிக்க வருவதால் இப்படியொரு நிலைமை ஏற்பட்டு இருக்கிறது. இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பாக, “இன்னும் சில தினங்களில் புத்தகம் வந்துவிடும்” என்று பவா சொன்னார். “புத்தக வெளியீடும், பரிசளிப்பு விழாவும் எங்கு நடத்துவது, எப்போது நடத்துவது?” என்று அடுத்த உரையாடல் ஆரம்பித்தது. வரும் பிப்ரவரி மாதம் 25ம் தேதி, மதுரையில் வைத்து நடத்துவது என்று முடிவாகியிருக்கிறது. இடம், நேரம், பங்கு பெறுவோர் குறித்து ஓரிரு தினங்களில் இறுதி செய்து அறிவித்துவிடலாம் எனவும் தெரிவித்தார்.

மின்னஞ்சல் மற்றும் தொலைபேசி மூலமாக நண்பர்கள் தொடர்பு கொண்டு விசாரித்துக்கொண்டு இருக்கின்றனர். அவர்களுக்கும் இதையே சொல்லிக்கொள்கிறேன். அறிவித்தபடி சென்னை புத்தகக்கண்காட்சிக்கு புத்தகம் கொண்டு வர இயலாமைக்கு மிகுந்த வருத்தம் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம். மேற்கொண்டு விபரங்கள் தெரிந்துகொள்ள bavachelladurai@gmail.com மின்னஞ்சலுக்கு தொடர்பு கொள்ளலாம்.

வலைப்பக்கம் வந்தே ரொம்ப நாளாகிவிட்டது. பல்வேறு வேலைகள். ஆனாலும், “கூடங்குளம் அணு உலை பற்றி ஏன் நீங்கள் எழுதவில்லை?”, “முல்லைப் பெரியாறு விஷயத்தில் உங்கள் கருத்து என்ன?” என்று விடாமல் சில நண்பர்கள் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கின்றனர். நாட்டில் என் கருத்தையும் முக்கியமாகக் கருதி தெரிந்துகொள்ள விரும்பும் அவர்களுக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது என்று தெரியவில்லை!

போன வாரம் காரைக்குடி அருகே எங்கள் சங்கத்தின் பொதுச்செயலாளர் தோழர்.சோலைமாணிக்கத்தின் மகள் திருமணம் நடந்தது. கல்கத்தாவிலிருந்து அகில இந்தியப் பொதுச்செயலாளர் தோழர்.திலிப்குமார் முகர்ஜி வந்திருந்தார். மதிய உணவருந்தும்போது அவர் அருகே நான் உட்கார்ந்திருந்தேன். விதவிதமான கூட்டு வகைகளும், பலகாரங்களும் வைத்தனர். தோழர்.முகர்ஜி எதையும் தொடாமல் அதிசயம் போல பார்த்துக்கொண்டு இருந்தார். ஜாக்கிரதையாக பருப்பு சாதத்தை மட்டும் கொஞ்சமாய் எடுத்து ருசி பார்த்தார். அவருக்குச் சொல்லித்தர எனக்கும் தெரியவில்லை. நானும் ஒவ்வொன்றாக பரிசோதித்துக் கொண்டுதானிருந்தேன். எது என்னது என்று தெரியவில்லை. எல்லாம் சுவையாக இருந்தன. வேட்டியை மடித்துக் கட்டி பரபரப்பாக அங்குமிங்கும் பரிமாறிக்கொண்டு இருந்த ஒருவர் எங்கள் அருகே வந்தார். மெல்ல என்னிடம், “இந்த ஐயாவுக்கு எந்த ஊரு?” என்றார். சொன்னேன். சட்டென ஒரு பலகாரத்தை காண்பித்து “சார் திஸ் இஸ் லைக் அல்வா. சுவீட்” என ஒன்றைக் காண்பித்தார். “திஸ் அயிட்டம் ப்ரிஞ்சால் ரோஸ்ட். வெரி டேஸ்ட்” என சுட்டினார். “யூ லைக் வெஜிடபிள் பிரியாணி?” எனக் கேட்டார். தூரத்தில் நின்றிருந்த ஒருவனைப் பார்த்து “ரெண்டு டம்ளர் பாயாசம்” எனக் கத்தினார் . சாப்பிட்டு முடிப்பதற்குள் ஒரு பத்து தடவையாவது தோழர்.முகர்ஜியை வந்து வந்து கவனித்துக் கொண்டார். முகர்ஜியும் “நைஸ், நைஸ்” என்று சொல்லி அந்த மனிதரிடம் மிகுந்த சினேகமாகிப் போனார். மொழியைத் தாண்டிய மனித உறவின் ருசி அது.

சமீபத்தில் எங்கள் வங்கியிலிருந்து ரிடையரான ஒரு மேலாளர், கிளைக்கு வந்து ஒரு ஓரமாக உட்கார்ந்திருந்தார். அவருக்கு சாத்தூர்தான் சொந்த ஊர். பார்த்ததும் அவரை உள்ளே அழைத்து பேசிக்கொண்டு இருந்தோம். இடையிடையே “கஸ்டமரைக் கவனியுங்க. நான் இங்க உட்கார்ந்திருக்கேன்” என்று சொல்லிக் கொண்டார். நேரம் காலம் இல்லாமல் வங்கியே கதியென்று இருந்தவர். முகம் எதையோ இழந்தது போலிருந்தது. மதியமானதும் கிளம்பினார். போகும்போது எங்கள் கிளை மேலாளரிடம், “சார் தினமும் ஒரு இரண்டு மணிநேரம் இப்படி வந்து ஒரு ஓரமா இருந்துட்டுப் போகட்டுமா. வீட்டில் நேரமே போக மாட்டேங்குது” என்றார்.

வம்சி சிறுகதைப் போட்டி முடிவுகளும், வாழ்த்துக்களும்!

2011-12-31T15:52:00.001+05:30

சற்றுமுன் வம்சி பதிப்பகத்தின் சார்பில் சிறுகதைப் போட்டிக்கான முடிவுகள் அறிவிக்கப்பட்டன. (நடுவர்கள்: எழுத்தாளர்கள் நாஞ்சில்நாடன், பிரபஞ்சன், தமிழ்நதி)

முதல் பரிசுக்குரிய சிறுகதை: (பரிசுத் தொகை ரூ.10000)

காக்கைகள் துரத்திக் கொத்தும் தலைக்குரியவன் - எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

இரண்டாவது பரிசுக்குரிய சிறுகதைகள்: (ஒவ்வொன்றுக்கும் பரிசுத் தொகை ரூ.5000/-)

1.இரைச்சலற்ற வீடு - ரா.கிரிதரன்

2. யுகபுருஷன் – அப்பாதுரை

தொகுப்பிற்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சிறுகதைகள் (ஒவ்வொன்றுக்கும் பரிசுத் தொகை ரூ.1000/- வீதம்)

1.படுதா - போகன்

2.சுனை நீர் – ராகவன்

3.உயிர்க்கொடி - யாழன் ஆதி

4,அசரீரி - ஸ்ரீதர் நாராயணன்

5.பெருநகர சர்ப்பம் - நிலா ரசிகன்

6.கொடலு - ஆடுமாடு

7.கலைடாஸ்கோப் மனிதர்கள் - கார்த்திகைப் பாண்டியன்

8.பம்பரம் - க.பாலாசி

9.அப்ரஞ்ஜி - கே.ஜே.அசோக்குமார்

10.முத்துப்பிள்ளை கிணறு - லஷ்மிசரவணக்குமார்

11.கல்தூண் - லதாமகன்

12.கருத்தப்பசு - சே.குமார்

13.மரம்,செடி,மலை - அதிஷா

14.அறைக்குள் புகுந்த தனிமை - சந்திரா

15.வார்த்தைகள் - ஹேமா

இந்த சிறுகதைத் தொகுப்பிற்கு முதல் பரிசு பெற்ற கதையான “காக்கைகள் துரத்திக் கொத்தும் தலைக்குரியவன்” என்ற பெயரே வைக்கப்படுகிறது. தொகுப்பு சென்னை புத்தகக் கண்காட்சிக்கு கொண்டு வருவதற்கான பணிகள் நடந்துகொண்டு இருப்பதாக வம்சி பதிப்பகத்தின் சார்பில் சொல்லியிருக்கிறார்கள். விரைவில் புத்தக வெளியீடு நடத்தி அதில் பரிசுத்தொகை வழங்குவதற்கு திட்டம் இருக்கிறது. அதுகுறித்து வம்சி பதிப்பகத்திலிருந்து, வெற்றிபெற்ற பதிவுலக எழுத்தாளர்களுக்கு மெயில் அனுப்பப்படும்.

வெற்றி பெற்றவர்களுக்கு வாழ்த்துக்களையும், போட்டியில் கலந்துகொண்டவர்களுக்கு பாராட்டுக்களையும் இந்த நேரத்தில் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம்.

மற்றும் அனைவருக்கும் ஆங்கிலப் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள்!

வம்சி சிறுகதைப் போட்டி மற்றும் குடும்ப நூலகம்

2011-12-30T10:35:00.001+05:30

“வம்சி சிறுகதைப் போட்டி முடிவுகள் என்ன ஆச்சு?”. தொலைபேசிகள், பின்னூட்டங்கள், தனி மடல்களில் கேட்டுக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். நானும் பதிலுக்கு பவா.செல்லத்துரையையும், அவரது துணைவியார் ஷைலஜா அவர்களையும் கேட்டுக்கொண்டுதான் இருக்கிறேன்.

“பொறுங்க தோழர், நடுவர் குழுவில் நாஞ்சில் நாடனுக்கும், பிரபஞ்சனுக்கும் அனுப்பி வைத்துவிட்டோம். தமிழ்நதி அவர்களை தொடர்புகொள்ள முடியவில்லை. விரைவில் அனுப்பி வைத்துவிடுகிறோம்”
“நாஞ்சில் நாடன் காரைக்குடி பக்கம் ஷூட்டிங் சம்பந்தமாக இருக்கிறார். வர சில நாட்கள் ஆகுமாம்.”
“பிரபஞ்சன் இன்னும் சில கதைகள் மட்டுமே படிக்க வேண்டியிருக்கிறதாம். ஓரிரு நாட்களில் அவரது முடிவைச் சொல்லிவிடுவார்.”
”தமிழ்நதிக்கு தாமதமாக அனுப்ப முடிந்தது. விரைவில் படித்துவிட்டுச் சொல்கிறேன் எனச் சொல்லியிருக்கிறார்.”
“நாஞ்சில் நாடன் படித்துவிட்டு முடிவுகள் சொல்லிவிட்டார்.”
“பிரபஞ்சனும் படித்துவிட்டு முடிவுகள் சொல்லிவிட்டார்”
இப்படியே தொடர்ந்த உரையாடல்களின் கடைசியாக இன்று காலை வம்சி பதிப்பத்தின் சார்பில் ஷைலஜா அவர்கள், ”நாளை தமிழ்நதி முடிவுகள் சொல்லி விடுவார். புத்தாண்டுச் செய்தியாக அறிவித்துவிடலாம்” எனச் சொன்னார். கொஞ்சம் தைரியமாக தீராத பக்கங்களின் பக்கம் வந்திருக்கிறேன்.

நண்பர்களே, மன்னியுங்கள். இந்த சிறுகதைப் போட்டியில் அறிவித்த தேதிக்கு ஒரு மாதம் கழித்துத்தான் முடிவு சொல்கிற நிலைமை ஏற்பட்டு இருக்கிறது. தொகுப்பிற்கான கதைகள் ஒரளவுக்கு முடிவு செய்து அச்சுக்கு அனுப்பக் கூடிய நிலையில் இருப்பதாகவும், தமிழ்நதி அவர்கள் முடிவுகள் தெரிவித்தவுடன் இறுதி செய்துவிடலாம் எனவும், நிச்சயம் சென்னை புத்தகக் கண்காட்சிக்கு தொகுப்பை கொண்டு வந்துவிட முடியும் எனவும் பவா.செல்லத்துரை இப்போதும் உத்திரவாதம் கொடுத்திருக்கிறார். எழுத்தாளர்கள் பிரபஞ்சனும், நாஞ்சில்நாடனும் அறிவித்த முடிவுகளைக் கேட்டேன். சொல்ல முடியாது, அதை வம்சி இறுதி செய்தபிறகே சொல்வோம் என்று சிரிக்கிறார். ஆனால் பிரபஞ்சனும், நாஞ்சில் நாடனும் முதலிரண்டு கதைகளை ஒன்றுபோல் சொல்லியிருக்கிறார்கள் என ஆச்சரியமாகச் சொன்னார்.

நண்பர்களே இன்னும் ஒருநாள் பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள் முடிவுகளுக்காக. உங்களோடு நானும் காத்து இருக்கிறேன்.

பாரதி புத்தகாலயம் சார்பில் குடும்ப நூலகம் என ஒரு திட்டம் யோசிக்கப்பட்டு இருக்கிறது. வீட்டிற்கொரு நூலகம் அமைப்பதற்கான ஆரோக்கியமான சிந்தனையுடன் இது அறிவிக்கப்பட்டு இருக்கிறது.

குறைந்த பணம் செலுத்தி, அதிக தள்ளுபடியில் உங்களுக்குத் தேவையான எவ்வகையானப் புத்தகங்களையும் பெற்றுக் கொள்ளலாம்.

ரூ.100 செலுத்தி குடும்ப நூலகத்தின் உறுப்பினராகுங்கள்.

ரூ.2000/- செலுத்தி ரூ.3000/- மதிப்புள்ள புத்தகங்களையும்,
ரூ.5000/- செலுத்தி ரூ.8000/- மதிப்புள்ள புத்தகங்களையும்
ரூ.12000/- செலுத்தி ரூ.20000/- மதிப்புள்ள புத்தகங்களையும் பெற்றுக் கொள்ளலாம்.

அணுகுவீர்:
பாரதி புத்தகாலயம்
421,அண்ணா சாலை
தேனாம்பேட்டை
சென்னை- 18
தொலைபேசி: 044- 24332424 / 24332924

ஆர்வமுள்ளவர்கள் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம்.

என்றும் புதிது!

2011-12-22T22:30:00.001+05:30

அடிக்கடி நான் வாசிக்கும் புத்தகங்களில் ஒன்று “the greatest works of kahlil Gibran". கலீல் கிப்ரான் எப்போதும் மிக நெருக்கமானவராக இருக்கிறார். கவிதைகளாய், சொற்சித்திரங்களாய் அவர் தரும் காட்சிகள் நமக்குள் காலவெளிகளைத் தாண்டி விரிகின்றன. அங்கே வாழ்வின் தத்துவங்ளும், உண்மைகளும் கனிந்து கிடக்கின்றன. அவை எப்போதும் அன்றலர்ந்ததாக இருக்கின்றன. நமக்குள் நிறைந்திருக்கும் புதிர்களை அவிழ்க்கின்றன. இதையெல்லாம் கலீல்கிப்ரான் யாருக்குச் சொல்கிறார், எதற்குச் சொல்கிறார் என்ற கேள்விகள் நமக்குள் எழுந்தால், இலக்கியத்தின் மேன்மை தெரிய வரும்.

ஒருவரியில் ஆயிரம், பல்லாயிரம் ஆண்டுகளைத் தாண்டிச் சொல்லும் இந்த இரு சொற்சித்திரங்களை நான் பலமுறை வாசித்திருந்தாலும், ஒவ்வொரு தடவையும் அவை புதிய செய்திகளைச் சொல்கின்றன. இதற்கு விளக்கம் அளிப்பது கலீல் கிப்ரானையும், இலக்கியத்தையும் அவமரியாதைச் செய்வதாகும்.

(1)

ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பு அண்டை வீட்டுக்காரன் என்னிடம், “துயரம் மிகுந்ததாகவும், வெறுமை நிறைந்ததாகவும் இருப்பதால், நான் வாழ்க்கையை வெறுக்கிறேன்” என்றான்.

நேற்று, இடுகாடு வழியாகச் செல்லும்போது அவனது கல்லறை மீது வாழ்க்கை நடனமாடிக்கொண்டு இருப்பதைப் பார்த்தேன்.

(2)

ரொம்ப காலத்துக்கு முன்னால், எல்லோரையும் நேசித்ததாலும், எல்லோராலும் நேசிக்கப்பட்டதாலும் அந்த மனிதனை சிலுவையில் அறைந்தார்கள்.

நேற்று அவனை மிக விநோதமாக மூன்று தருணங்களில் பார்த்தேன்.

முதல் தடவை, ஒரு போலீஸ்காரனிடம், ஒரு விபச்சாரியை சிறைக்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டாமென்று வேண்டிக்கொண்டு இருந்தான். இரண்டாவது சமயம், எல்லோராலும் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டவனோடு உட்கார்ந்து மதுவருந்திக்கொண்டு இருந்தான். மூன்றாவதாக ஒரு தேவாலயத்தில் உணவுக்காக அதை வழங்குபவரிடம் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

சு.வெங்கடேசனுக்கு சாகித்திய அகாதமி விருது!

2011-12-21T23:11:00.001+05:30

எனது நெருங்கிய நண்பரும், எங்கள் இயக்கத்தின் தோழரும், தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் கலைஞர்கள் சங்கத்தின் மாநிலப் பொதுச் செயலாளருமாகிய சு.வெங்கடேசனுக்கு சாகித்திய அகாடமி விருது கிடைத்திருக்கிறது. அவர் எழுதிய ஒரே நாவலும், முதல் நாவலுமான ‘காவல் கோட்டத்திற்கு’ இந்த விருது கிடைத்திருக்கிறது. சந்தோஷம்தான். சி.பி.எம் கட்சி, எழுத்தாளர் சங்கம், எங்களைப் போன்ற அவரது நண்பர்கள் இதுகுறித்து பெருமிதமும், புளகாங்கிதமும் அடையும் இந்த நேரத்தில் பணிவோடு சில விஷயங்களை சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. அவருக்கு வாழ்த்துக்களை பகிர்வதற்கு முன்பு சில விஷயங்களை மனந்திறந்து பேச வேண்டியிருக்கிறது.

வண்ணதாசன், வண்ணநிலவன் போன்ற தமிழ் இலக்கிய உலகின் வசீகரமான பரப்பில் சு.வெங்கடேசனோடு நம்மையும் சேர்த்து ஆட்கொண்டவர்களுக்கு இந்த விருது இன்னும் கிடைக்கவில்லை. எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், ஜெயமோகன் போன்ற இலக்கிய ஜாம்பவான்கள் படைத்த நாவல்களையும், இலக்கிய படைப்புகளையும் தாண்டி சு.வெங்கடேசனுக்கு இந்த விருது கிடைத்திருக்கிறது. ‘ஆழி சூழ் உலகு’ , ‘கொற்கை’ படைத்த ஜே.டி.குருஸும் ‘மீன்காரத்தெரு’, ‘கருத்த லெப்பை’ போன்ற அற்புதமான நாவல்களைப் படைத்த ஜாகீர் ராஜாவும் காத்திருக்கிறார்கள். இவர்கள் எனக்குத் தெரிந்த ஆளுமைகள். இன்னும் இது போல பலரைச் சொல்லலாம். இவர்களுக்கெல்லாம் கிடைக்காத இந்திய அரசின் இலக்கிய பீட விருதுகளில் ஒன்று சு.வெங்கடேசனுக்கு கிடைத்திருக்கிறது.

சென்றமுறை எழுத்தாளர். நாஞ்சில் நாடனுக்கு சாகித்திய அகாதமி விருது கிடைத்தபோது அவர் இதனை சொல்லாமல் சொல்லி, தமிழுக்கு இன்னும் இருபத்தைந்து பேருக்காவது விருது கொடுக்க வேண்டும் என்றார். தோழர். சு.வெங்கடேசனும் அந்த உண்மையையும், பண்பையும் இச்சமயத்தில் வெளிப்படுத்த வேண்டும். அதுதான் தமிழ் இலக்கிய உலகிற்கும், படைப்பாளிகளுக்கும் அவர் செய்கிற மரியாதை.

அந்த எல்லோருக்கும் வாழ்த்துக்கள் சொல்லி, உங்களையும் வாழ்த்துகிறேன், வெங்கடேசன்!

யார் நல்லவர், யார் கெட்டவர்?

2011-12-13T09:44:00.001+05:30

நாற்காலிக்கு மிக நெருக்கமாக யாரும் சுற்றி வரக் கூடாது என்பது ஆட்டத்தின் கணக்கு. நாற்காலியை விட்டுத் தள்ளிப் போய் சுற்றக் கூடாது என்று ஆட்டக்காரர்கள் புரிந்து கொண்டிருக்கின்றனர். ஒன்றுபோல ஒரே பாதையில் அவர்கள் வட்டமாக சுற்றிச் சுற்றி வருகிறார்கள். யாவரும் தத்தம் இடைவெளிகளில் கவனமாயிருக்கின்றனர்.

யாரும் யாரையும் தள்ளிவிடக் கூடாது என்பது ஆட்டத்தின் ஒழுக்கம். தள்ளப்பட்டு விடக்கூடாது என்பதில் ஒவ்வொரு ஆட்டக்காரனும் எச்சரிக்கையாயிருக்கிறான். பாட்டு நின்று நாற்காலியை நோக்கிப் பாயும் வேகத்தில், யாராவது ஒருவன் கீழே விழுந்து யாரோ ஒருவர் தன்னை தள்ளிவிட்டதாக எப்போதும் சொல்கிறான். அந்தக் குரலுக்கு அவகாசம் கொடுக்காமல் பாட்டு மீண்டும் ஆரம்பித்துவிடுகிறது.

யாரையாவது ஒருவனை வெளியேற்ற வேண்டும் என்பது ஆட்டத்தின் விதி. காதில் பாட்டும், கண்ணில் நாற்காலியுமாக சுற்றிக்கொண்டு இருக்கும் அவர்கள் நெஞ்சில் எப்படியாவது தனக்கு ஒரு இடத்தைப் பிடிக்க வேண்டும் என்பதே முழுக்க நிறைந்திருக்கிறது. யாரிடமும் மற்றவர்களுக்கான இடம் துளியும் இல்லை.

ஒரே ஒரு நாற்காலியில் யார் உட்காருகிறார் என்பதே ஆட்டத்தின் முடிவு. தமக்கான ஆட்டக்காரனை அடையாளம் கண்டபடி சுற்றி நிற்கும் கூட்டம் பிரிந்து பிரிந்து கிடக்கிறது. யார் வெற்றி பெறுவார், யார் தோற்பார் என அலைமோதிக் கொள்கிறது.

இதில் யார் நல்லவர், யார் கெட்டவர் யாரறிவார்?

பாதை தெரியுது பார்!

2011-12-06T09:20:00.001+05:30

திங்கள் அன்று காலை தீக்கதிரின் முதல் பக்கத்தில் பார்த்த அந்தப் புகைப்படம் நிறைய சிந்தனைகளைக் கிளர்த்திப் பரவசம் கொள்ள வைத்தது.. சாலையில் ஒரு பெண் கைப் பையோடு நடக்கிறார். அதில் என்ன புதிதாய் என்று எடுத்துக் கொள்ள முடியாத அருங்காட்சி அது. அவர் எங்கே, எந்தப் பின்னணியில் இப்படி நடக்க நேர்ந்தது என்பது தான் அந்தப் படத்தின் அழகைக் கூட்டுவது. சொல்லப் போனால் அந்தப் படம் ஏன், இன்னும் கூடப் பெரிதாய் செய்தித் தாளின் ஆறு பத்திகளையாவது அடைத்துக் கொண்டு இடம் பெற்றிருக்கக் கூடாது என்று கூடத் தோன்றியது. சங்ககிரி அருகே சந்நியாசிப்பட்டி கிராமத்தில் போராட்டத்தைத் தொடர்ந்து இடிக்கப் பட்ட தீண்டாமைச் சுவர்....என்ற குறிப்புடன் வந்திருக்கும் இந்தப் புகைப்படத்தில், இன்னும் நிழல் பரப்பிக் கொண்டிருக்கும் தீண்டாமை வெளியில் - நொறுக்கப்பட்ட கற்குவியல்களைக் கடந்து அந்தப் பெண் நடக்கும் திசையில் அவரை வரவேற்கும் வெயில் சுடர்விட்டுத் துலக்கமாகத் தெரியவும் செய்கிறது.

சுவர் இடிக்கப் பட்ட இடம் சங்ககிரி சன்னியாசிப்பட்டி என்றாலும், அது திறந்து வைத்த பாதையில் இதுவரை இடித்துத் தகர்க்கப்பட்ட சுவர்களின் கதையும், இனி அப்படியான கட்டுமானத்திற்கு எதிரான விழிப்புணர்வுக்கும் உறுதிக்குமான பிரகடனங்களும் சேர்ந்தே வெளிப்படுகின்றன.

உத்தப்புரத்தில் தீண்டாமைச் சுவர், தீண்டாமை ஒழிப்பு முன்னணியின் கள ஆய்வின் போது மதுரை மாவட்ட முன்னணிச் செயல்வீரர்களின் கண்களில் பட்டது. தீக்கதிரிலும், ஹிண்டு நாளேட்டிலும் செய்தி வெடித்தது. சுவர் மீது மின்சாரக் கம்பிகளை நட்டவர்களுக்கே 'ஷாக்' அடிக்கும் வண்ணம் கொதித்தெழுந்தது போராட்டம். வழக்கம்போல் தொடர் பேச்சுவார்த்தைச் சுழலில் சோர்வடையவைத்து விஷயத்தைத் தானாக மரித்துப் போக விடச் செய்வதில் வல்லவராக இருந்த ஆட்சியாளர்களையும், அதிகார வர்க்கத்தையும் அதிர வைக்கும் முனைப்போடு போராட்டம் அடுத்தடுத்த கட்டத்திற்கு நகரவும், மார்க்சிஸ்ட் கட்சி பொதுச் செயலாளர் பிரகாஷ் காரத் தலைமையில் சுவர் அது செல்ல வேண்டிய கதிக்குக் கொண்டு சேர்க்கப் படும் என்று அறிவிக்கப் படவும் தட தட என்று ஒரு பகுதிச் சுவரை இடித்துத் தள்ளுகிற வேலையை மாவட்ட நிர்வாகம் செய்து முடித்தது.

சுவர் இடிப்பு ஒரு பெரிய சாதனை என்று நாம் சொல்லிக் கொள்ளவில்லை. அவமானத்தின் சின்னம் தகர்க்கப்பட்டதை அடையாளபூர்வமாக அங்கீகரிக்கவே கேட்டுக் கொண்டோம். சமூக ரீதியாகவும், உளவியல் ரீதியாகவும் குறுக்குச் சுவர் என்பது எத்தனை வன்மம் நிறைந்தது என்பதை அம்பலப் படுத்திய இயக்கத்தையும், அது உடைத்தெறியப்படுவது எத்தனை முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்பதையும் உரக்க எடுத்துச் சொன்னோம். துரதிருஷ்டவசமாக ஒரு சில வட்டாரங்களில் இருந்து இது ஒரு பெரிய வேலையா என்ற மிகுந்த ஏளனப் பார்வையோடும், ஆலய நுழைவு-தீண்டாமைச் சுவர் இடிப்பு...இதெல்லாம் இந்தக் காலத்திற்கான செயல் திட்டங்களா என்ற நிராகரிப்போடும், இதனால் எல்லாம் சாதியம் ஒழிந்து விடுமா என்ற கொச்சையான கேள்வியோடும் விமர்சனங்கள் முன்வைக்கப் பட்டன.

சுவர் ஓரிடத்தில் அல்ல, ஒரு மாவட்டத்தில் மட்டிலுமல்ல....என தீண்டாமை ஒழிப்பு முன்னணிக்கு சாதியவாதிகள் ஊர் ஊராய் வைத்திருந்த வேலைகள் ஒவ்வொன்றாக பொதுமக்கள் பார்வைக்குத் தெரியவந்தன.....அது இன்னதென்று தெரியாதிருந்த தலித் மக்களும் தாமாகவே அதன் பிறகு அப்படியான தடுப்பு அரண்களை அவர்களாகப் பின்னர் ஒரு கட்டத்தில் கண்டு பிடிக்கவும், அகற்றியாக வேண்டும் என்று குரல் கொடுக்கவும் தொடங்கினார்கள்.

திருச்சி எடமலைப் பட்டி புதூர், சேலம் ஆட்டையம்பட்டி, வேலூர், துரைப்பாடி இரும்பு கேட், சேலம், மகாத்மா காந்தி நகர், கோவை பெரியார் நகர், கோவை நாகராஜபுரம்............என இதுவரை இடிபட்ட சுவர்களின் வரிசையில் தற்போது புதிதாகக் கட்டிய மாத்திரத்தில் அடையாளம் கண்டு இடிக்கப்பட்ட சுவராய்ப் போனது சங்ககிரி சன்னியாசிப்பட்டி சுவர்.

எண்பதுகளின் தொடக்கத்தில் ஆங்கில நாளேடு ஒன்றில் சண்டிகார் அருகே ஒரு சிற்றூரில் இருக்கும் நாடறிந்த பெரிய பொதுத் துறை வங்கி ஒன்றின் மேலாளர் எழுதியிருந்த கடிதம் வந்திருந்தது. அவரது கிளையின் கடை நிலை ஊழியர் ஒன்பது முறை வீடு மாற்ற முடிந்திருக்கும் அந்த ஊரில், தன்னால் ஒரே ஒரு வீட்டில் கூடக் குடியேற முடியவில்லை என்றும், தான் தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பைச் சார்ந்திருப்பதே அதற்குக் காரணம் என்றும் குமுறி வெடித்திருந்தார் அவர். இட மாற்றலில் சென்னைக்கு வந்த எனது நண்பர் ஒருவர், புதிய இடத்தில் மதிய உணவு நேரத்தின் போது தாம் கொண்டு வந்திருந்த உருளைக் கிழங்குக் கறியை ஆசையோடு வாங்கிக் கொண்ட சக ஊழியர் ஒருவர், பிறகு யாரோ சாடையால் இவரது சாதியை உணர்த்தியத்தில் அருவருத்துப் பின்னர் தான் பாராதவாறு அதைக் குப்பைக் கூடையில் கவிழ்த்துவிட்டுப் போனதை வேதனையோடு பகிர்ந்து கொண்டார்.

சில மாதங்களுக்கு முன்பு காலமான எழுத்தாளர் ஆர் சூடாமணி அவர்களின் "நெருப்பு" என்ற அருமையான சிறுகதையில் தனது மகனின் நண்பனே ஆனாலும், தன்னால் தனது வீட்டுக்கு வெளியில் நிறுத்தப்படும் தாழ்த்தப்பட்ட வாலிபன் அந்த வீடு எரியும்போது உட்புகுந்து தனது பேரக் குழந்தையின் உயிரைக் காப்பதான நிலையில் உளவியல் அதிர்ச்சிக்குள்ளாகும் பெரியவர் ஒருவரின் சாதியத் தீ பேசப்படும். அந்த இடத்தில் அவர் இப்படி உணர்வதாக சூடாமணி எழுதியிருப்பார்: "என்னுள் நேர்ந்த இந்த மன மாற்றம் யாரும் அறியாமல் இரவில் மடலவிழும் பூவாய் இருப்பதில் என்ன பிரயோசனம், எல்லோரும் அறியும் வண்ணம் ஓர் ஓவியச் செயலால் இந்த உலகுக்கு நான் உணர்த்த வேண்டாமா.." பின்னர் அவர் அவனை தமது இல்லத்தில் தம்மருகே உட்கார்ந்து உணவுண்ணச் சொல்லும்போது, வட மாநிலம் ஒன்றில், தாழ்த்தப்பட்ட ஒருவர் தவறான புகாரை முன்வைத்து மரத்தில் கட்டிவைத்து அடிக்கப்பட்ட செய்தியைக் காட்டி விட்டு அந்த வாலிபன் நகர்வதாக முடியும் அந்தக் கதை.

விதவிதமான வடிவங்களில் இன்னும் தொடரும் தீண்டாமை, தீண்டாமையை வாழவைத்துக் கொண்டிருக்கும் அடிப்படை வருணாசிரம ஏற்பாடு, ஏகாதிபத்திய உலகமயத்தின் நெருப்பில் எரிந்து விடாத பக்குவத் தொலைவில் இருந்து கொண்டு சொகுசாகக் குளிர் காய்ந்து கொண்டிருக்கும் நிலவுடைமை சமூகத்தின் சாதிய ஒடுக்குமுறை இன்னவற்றுக்கு எதிரான போராட்டம் பல வடிவங்களில், பல முனைகளில், பல்வேறு தளங்களில் முன்னெடுக்கப் பட வேண்டியதாகிறது. கண்ணுக்குத் தெரியும் சுவர்களை அதிகாரத்தின் எதிரே நின்று தகர்த்தெறிய நடக்கும் போராட்டங்கள் ஒரு புறம். மனிதர்களின் மரபணுக்குள் வளைக்கமுடியாத கம்பிகளின் வலுவோடு எழும்பி நிற்கும் சாதியச் சுவர்களை இடிப்பது எத்தனை சவாலான வேலை என்பதையும் அன்றாட வாழ்க்கை நமக்குக் கற்பித்துக் கொண்டே இருக்கிறது.

முதல் மனிதனாக, நிலவில் கால் வைத்த நீல் ஆம்ஸ்டிராங், தான் சாதாரணமாய் எடுத்து வைத்த ஓரடி அது, ஆனால் மனிதகுலத்திற்கு ஒரு அசுரப் பாய்ச்சல் என்று வருணித்தார். சன்னியாசிப்பட்டி சுவர் நொறுக்கப்பட்டு விரியும் பாதையில் இந்தப் பெண்மணி நடப்பதும் அப்படித் தான். அது அவருக்கு சாதாரண ஒரு நடை தான், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு அவர்கள் கம்பீரத்தோடு எடுத்துவைக்கும் வெற்றி நடை அது.

- எஸ்.வி.வேணுகோபாலன்

(இன்று அண்ணல் அம்பேத்கர் நினைவுநாள். அவரது வாழ்க்கை நமக்கு வழிகாட்டுகிறது)

மாதவராஜ் பக்கங்கள் - 38

2011-12-05T20:20:00.001+05:30

“அப்பாவுக்கு உடம்பு சரியில்ல, வயிற்று வலியில் கஷ்டப்பட்டார். ஆஸ்பத்தியில் சேர்த்திருக்கிறோம்” என தீபா போன் செய்து, ஞாயிறோடு ஞாயிறு எட்டு, இன்று ஒன்பது நாளாகிவிட்டது. மருத்துவரீதியான காரணங்கள் அறிவதற்கு இரண்டு மூன்று நாட்களாக, எங்களுக்கு பதற்றம் தொற்றிக்கொண்டது. எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தனின் நெருங்கிய நண்பர்கள் வந்து ஆதரவாய் இருந்தபோதிலும் அந்த சமயத்தில் அருகிலிருந்து உறுதியோடு எதிர்கொண்ட தீபாவை நினைக்கும்போது பெருமையாக இருக்கிறது.

பித்தப்பை அகற்றப்பட்டு, இரண்டு நாட்கள் இன்டென்சிவ் கேரில் கவனிக்கப்பட்டு, தனியறையில் எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தனுக்கு சிகிச்சையளிக்கப்பட்டது. பகலில் உறவினர்களும், அவரது நண்பர்களும் வந்து பார்த்துவிட்டுச் சென்ற பிறகு இரவுகளில் அவரும் நானும் மட்டுமே அந்த அறையில் இருந்தோம். கண்கள் மூடியபடி இழுத்துவிடும் மூச்சுக்கு அசையும் அவரது உடலைப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தேன். உற்சாகமாய் நண்பர்களோடு பேசுகிற, கடகடவென்று சிரிக்கிற, ஆங்காரமாய் முகம் நிமிர்ந்து ஆரவாரிக்கிற, சிலிர்த்து பாரதியாரின் கவிதைகளை பாடுகிற, கர்வம் அடைகாக்கும் மௌனம் சாதிக்கிற அவரின் கோலங்கள் எல்லாம் நினைவுக்கு வந்துகொண்டு இருந்தன. இடியோசையுடன் மின்னிய வெளிச்சங்கள் இளகி, ஒரு விளக்கின் திரியின் மீது கொண்ட அமைதியான ரூபம் போலிருந்தது.

ரீபிரிண்ட் செய்யப்பட்ட அவரது புத்தகங்கள் சிலவற்றை நண்பர் ஒருவர் கொடுத்துச் சென்றிருந்தார். எனக்குப் பிடித்தமான அவரது முன்னுரைகளின் தொகுதி அதிலிருந்தது. எடுத்துப் படித்தேன். ஜெயகாந்தன் என்னோடு உரத்த குரலில் பேச ஆரம்பித்தார். மங்கிய அறை பிரகாசமானது.

நேற்று இந்த நேரம் சென்னையிலிருந்து சாத்தூருக்குக் கிளம்பினேன். இன்று மாலை அம்மு போன் செய்தாள். “அப்பாவின் உடல்நிலையில் நல்ல முன்னேற்றம் இருக்கிறதாம். இன்னும் இரண்டு நாட்களில் அப்பாவை வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றுவிடலாம் என டாக்டர் சொன்னார்”.

மாதவராஜ் பக்கங்கள் -37

2011-11-27T21:07:00.001+05:30

இப்போதுதான் கொஞ்சம் ஆசுவாசம் ஏற்பட்டு இருக்கிறது. இனி அடிக்கடி தீராதப் பக்கங்கள் வரமுடியும் என நினைக்கிறேன். வம்சி சிறுகதைப் போட்டி, பதிவர் ராகவனின் சிறுகதைத் தொகுப்பு ஏற்பாடு, எப்போதும் இரு(ழு)க்கும் இயக்க வேலைகள், இடையில் சில நாட்கள் தங்கிவிட்டுப் போன வைரல் காய்ச்சல் தாண்டி இந்தப் பக்கம் அவ்வப்போது எட்டிப்பார்க்கவே முடிந்தது.

வம்சி சிறுகதைப் போட்டிக்கு 370க்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைகள் வந்திருந்தன. அவைகள் அனைத்தையும் பிரிண்ட் எடுத்து, தொகுத்து நடுவர்குழுவுக்கு அனுப்பி வைப்பது சிரமமானது. நடுவர்களுக்கு இருக்கும் பல்வேறு பணிகளுக்கு இடையே அனைத்துக் கதைகளையும் படித்துத் தேர்ந்தெடுப்பது மிகச் சிரமமானது. எனவே கதைகள் அனைத்தையும் படித்து, அவைகளில் முக்கியமான கதைகளாகக் கருதியவைகளை வம்சி பதிப்பகம் நடுவர்குழுவுக்கு அனுப்பி வைக்கும் பணியை மேற்கொண்டது. அதன்பொருட்டு படித்த கதைகளில் கிடைத்த வாசக அனுபவம் அலாதியானது. போட்டி முடிவுகளுக்குப் பிறகு அவைகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளலாம் என நினைக்கிறேன். நடுவர் குழுவுக்கு தாமதமாகவே கதைகள் அனுப்பி வைக்கப்பட்டு இருக்கின்றன. எனவே முடிவுகள் வரவும் காலதாமதமாகலாம். அன்புடன் பொறுத்துக்கொள்ளுமாறு கேட்டுக் கொள்கிறோம்.

ஆரம்பத்தில் கவிதைகளாய் எழுதிக்கொண்டு இருந்த நமது பதிவர் ராகவன் சென்ற வருடத்திலிருந்து சிறுகதை எழுதத் தொடங்கினார். அவரது கதைகளை மெச்சி ஏற்கனவே தீராத பக்கங்களிலும் எழுதப்பட்டு இருக்கிறது. வலைப்பக்கங்களில் தொடர்ந்து பல நண்பர்கள் அவரை உற்சாகப்படுத்தினார்கள். எழுத்தாளர் ஜெயமோகன், அம்பை போன்றவர்கள் அவரது கதைகளை குறிப்பிட ஆரம்பித்தார்கள். எழுத்தாளர் வண்ணதாசன் ராகவனைக் கொண்டாடினார் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். தனது சிறுகதைகளைத் தொகுத்து வெளியிட வேண்டுமென்று ராகவன் விருப்பம் தெரிவித்தார். அந்தப் பணியையும் சந்தோஷத்தோடு ஏற்றுக்கொண்டேன். எழுதப்பட்ட 36 கதைகளிலிருந்து தேர்ந்தெடுத்து, எழுத்துப் பிழைகள் சரிசெய்து தொகுத்திருக்கிறேன். வண்ணதாசன் முன்னுரை எழுதித் தர சம்மதித்து இருக்கிறார். ஒன்றிரண்டு நாட்களில் அனுப்பி வைத்துவிடுவேன். வம்சி பதிப்பகம் சிறுகதைத் தொகுப்பைக் கொண்டு வர சம்மதித்து இருக்கிறது. ஆண் பெண் உறவுகள் குறித்து, நுட்பமாகப் பேசும் சிறுகதைத் தொகுப்பாக இருக்கும் என நினைக்கிறேன்.

தீராத பக்கங்களில் எழுதியவற்றிலிருந்து இரண்டு தொகுப்புகள் இந்த வருடம் கொண்டு வரவேண்டுமென்று நினைத்தேன். முடியுமா என்று தெரியவில்லை. சீட்டுக்கட்டு நாவல் நான்கு அத்தியாயங்களோடு நிற்கிறது. இயக்குனர் மகேந்திரன் குறித்த ஆவணப்பட வேலைகளும் தேங்கிவிட்டிருக்கிறது. நடிகர் கமல்ஹாசனிடம் பேட்டிக்கு நேரம் கேட்டிருந்தோம். சில மாதங்களுக்கு முன்பு திடுமென ஒருநாள் அவரது உதவியாளர், “நாளை சென்னைக்கு வாருங்கள். கமல்ஹாசன் நேரம் ஒதுக்கியிருக்கிறார்” என்றார். நாங்கள் சாத்தூர், மதுரை, திருநெல்வேலி என அங்கங்கு இருக்கிறோம். எல்லோரும் இணைந்து உடனடியாக புறப்படுவது சாத்தியமில்லாமல் போனது. இன்னொருநாள் வருகிறோம் என்றோம். அந்த இன்னொருநாள் வரவேயில்லை. இயக்குனர் மகேந்திரன் அவர்களிடம் சமீபத்தில் ஒருமுறை போனில் பேசியபோது, “படம் இருக்கட்டும் மாதவராஜ், வீட்டிற்கு வாருங்கள். பேசிக்கொண்டு இருப்போம்” என்று சிரித்தார். என்னால் அப்படி இயல்பாய் சிரிக்க முடியவில்லை.

முழுதாக எதிலும் ஈடுபட முடியாமல், நாட்கள் அதன் போக்கில் இழுத்துக்கொண்டு இருக்கின்றன. ஓடிக்கொண்டு இருக்கிறேன்.

என்ன சொல்ல வருகிறது தினமணி - 2

2011-11-22T08:18:00.001+05:30

சனிக்கிழமை (நவம்பர் 19) அன்றைய தலையங்கத்தின் தொடர்ச்சியாக, தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா II என்ற தலைப்பில், திங்கள் கிழமை அதே விஷயத்தின் மீது அடுத்த தலையங்கம் எழுதி இருக்கிறது. தினமணி. முதல் தலையங்கத்தில், குடிக்கிற தமிழன் (!), பாலுக்கும், பஸ்சுக்கும் கூடுதல் காசு செலவழிக்கட்டுமே என்று எழுதிய கை, இப்போது அதே தமிழன் மீது கரிசனம் பொங்கி வழிய (மதுவில் நுரை பொங்குமே அதே போல!), இப்படியா அநியாயத்திற்கு ராவோடு ராவா கட்டணங்களை ஏற்றுவது, திடு திப்பென்று உயர்த்தியதால் மக்கள் எப்படி திக்கு திசை தெரியாமல் திணறிப் போகிறார்கள்...என்று அப்படியே பிளேட்டைத் திருப்பிப் போட்டு எழுதி இருக்கிறது.

போக்குவரத்து, மின் வாரியம் எல்லாவற்றிலும் அடுத்தடுத்து ஆட்சிக்கு வந்தவர்கள் நிர்வாகச் சீர்கேட்டை அகற்ற உரிய நடவடிக்கை எடுத்திருந்தால் இன்று இத்தனை நஷ்டத்திற்கு வந்திருக்காதாம். (அதில் அ.தி.மு.க. ஆட்சியாளர்களும் அடக்கம் என்பதைக் குறிப்பிட்டுவிடாத அடக்கம் தினமணியிடம்). கட்டண உயர்வு, வரி உயர்வு என்பதெல்லாம் எந்த அரசாலும் தடுக்க முடியாத விஷயம் என்றாலும் அதைக் கடைசி கட்ட வேலையாகத் தான் செய்ய வேண்டுமாம். அதுவும் தவிர இப்படி கட்டணங்களை உயர்த்தி எல்லாம் பிரச்சனைகளைச் சரி செய்துவிடவும் முடியாதாம். இது ஏனுங்க சனிக்கிழமை கண்ணுக்கே பிடிபடல?

அப்புறம், சென்னை மாநகரில் மூன்று கோடி பேர் பேருந்துகளில் பயணம் செய்கிறார்களாம், மாநிலத்தில் அரசு பேருந்துகளை நம்பி இருப்போர் கூலி விவசாயிகள், கணக்கர்கள் என மாதம் ஐயாயிரம் ஊதியம் தாண்டாத அப்பாவிகள் தான் அதிகமாம், அவர்களிடம் முன் அறிவிப்பு செய்யாமல், எந்தத் தேதியில் இருந்து கட்டண உயர்வு என்று சொல்லாமால் கொள்ளாமல் திடீரென்று உயர்த்திய கட்டணம் கேட்டதால் அவர்கள் எத்தனை அவதிக்கு ஆளாகி, எவ்வளவு வசை பாடி, எத்தனை சாபமிட்டு பேருந்திலிருந்து பாதி வழியில் இறங்கிப் போனார்கள், பாவம் என்று உச்சு கொட்டுகிறது தினமணி.

ஆனாலும் குப்புற விழுந்தாலும் மீசையில் மண் ஒட்டவில்லை என்பது போல், இதற்கெல்லாம் முதல்வர் ஜெயலலிதா காரணமில்லையாம், அவருக்குத் தவறான ஆலோசனை சொல்லும் அதிகாரிகள் தானாம் - பின் விளைவுகள் என்னவாக இருக்கும் என்று முதல்வருக்கு எடுத்துச் சொல்லத் தவறி விட்டார்களாம். இப்படியான ஆட்களைப் பக்கத்தில் வைத்திருப்பது எழுபது கோடி பகைவர்களை வைத்திருப்பதற்குச் சமம் என்று வள்ளுவரே சொல்லி இருக்கிறாராம். ஐயோ பாவம், ஒன்றும் அறியாத, முறையான தகவல்கள் சொல்லப்படாத முதல்வர் இத்தனை பழி பாவத்திற்கும், மக்களின் சாபத்திற்கும் உள்ளாக வேண்டி வந்துவிட்டதாம்.

ஆனாலும், இப்போது கட்டண உயர்வுக்கும், விலை உயர்வுக்கும் முதல்வர் அளித்திருக்கும் விளக்கங்களை வரிக்கு வரி ஏற்றுக் கொள்கிறதாம் தினமணி. அப்படிப் போடு.

பொதுத் துறை நஷ்டப் படக் கூடாது என்னும் கரிசனத்தால் பொது மக்களை போட்டுத் தள்ளுகிறேன், பொறுத்துக் கொள்ளுங்கள் என்ற அரசின் திசை மாற்று வேலைக்கு தாளம் போடுகிறது தினமணி. அவ்வளவு கரிசனம் பொதுத் துறை மீது கொண்டிருக்கும் ஆட்சியாளர்கள், மக்களைக் கொள்ளை அடித்துக் கொண்டிருக்கும் தனியார் பேருந்துகளை அரசின் வசம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியது தானே....தேவையற்ற போட்டியில் இறங்கி, தரமற்ற ரசாயனக் கலவை சேர்த்து அதிக லாபம் வைத்து விற்றுக் கொண்டிருக்கும் தனியார் பால் நிறுவனங்களை தன் வசம் அரசு எடுத்துக் கொள்ளும் என்று சொல்ல வேண்டியது தானே, தமது ஆட்சிக் காலத்தில் போக்குவரத்தில்-மின்வாரியத்தில் ஊழலுக்கும், நிர்வாகச் சீர்கேட்டிற்கும் காரணமாகவும் அல்லது துணை போயிருக்கும் சொந்தக் கட்சிக்காரர்களும், அரசியல் செல்வாக்காளர்களும் செம்மையாகத் தண்டிக்கப் படுவார்கள் என்று பட்டவர்த்தனமாகச் சொல்ல வேண்டியது தானே.

தினமணி இந்தத் திசையில் எல்லாம் யோசிக்காதுதான், நமக்கும் தெரியும். ஆனால், தமிழக மக்கள் அத்தனை பேருக்கும் தான் ஏக பிரதிநிதியாகத் தன்னைத் தானே வரித்துக் கொண்டு மேற்படித் தலையங்கத்தின் கடைசி வரியில் போட்டிருக்கிறதே ஒரு போடு, அதைக் கேளுங்கள்: முதல்வருக்காக மக்கள் எந்தச் சுமையையும் தாங்குவார்களாம், நம்பிப் பாரத்தை ஏற்றி வைக்கலாமாம், ஆனால் பாறாங்கல்லை ஏற்றி வைத்தால் எப்படி என்று பேச்சு வார்த்தை நடத்தி முடிக்கிறார் ஆசிரியர்.

ராவோடு ராவாக ஏற்றப்பட்ட கட்டணங்களின் தாக்குதலில் மக்கள் படும் அவதியை மூன்று நாள் பொறுத்தாவது புரிந்த மாதிரி எழுதியிருக்கும் இந்த தலையங்கத்தில், கட்டண உயர்வையும், பால் விலை உயர்வையும் கேட்டு அடுத்த நொடியே ஆனந்தக் கூத்தாடும் பலதரப்பு முதலாளிகள் சங்கங்கள், ஆளும் கட்சியின் ஜால்ரா அமைப்புகள் பற்றியும், அதன் அரசியல் குறித்தும் இப்போதும் வாய் திறக்காதிருப்பதேன் ?

முதல் நாள் தமிழர்களைக் குடிகாரர்கள் என்று சாடிய தினமணி இன்று தான் 'தெளிந்து' கொண்டு உயர்த்திய கட்டணத்தின் அவஸ்தைகளை மக்கள் படுவதைத் திடீரென்று புரிந்து கொண்டது மாதிரி காட்டிக் கொள்வது ஒரு புறம், ஆனாலும் ஆட்சியில் இருப்போரைத் தாங்கிப் பிடிப்பது இன்னொரு புறம். பாவங்கள், சாபங்கள், அவஸ்தைகள் எல்லாம் ஒரு கட்டத்தில் வலுவான எதிர்ப்பாக உருப்பெறும் என்று தெரிந்ததால் - மக்கள் எதிர்ப்பின் சக்தியைப் புரிந்ததால் ஏற்படும் நடுக்கம் அன்றி வேறென்ன...அதனால் தான், தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா என்று சனிக்கிழமை சொல்லும்போது, இந்த நிலைமைகளுக்கெல்லாம் மக்களே காரணம் என்று பொருள் படுத்திய தினமணி, அந்த வாக்கியம் ஆட்சியாளர்க்கும் பொருந்தும் என்று இரண்டாவது தலையங்கத்தில் எழுதுவது அதைத் தான் பொருளாக்குகிறது.

வழக்கம் போல் இதற்கும் அடியில் பொருத்தமான திருக்குறள் போடவேண்டுமே, விடுவார்களா? மிகவும் படித்திருந்தாலும் உலக இயற்கை நியதி அறிந்து அரசன் செயல்படவேண்டும் என்று வள்ளுவர் சொல்லி இருக்கும் திருக்குறளை ஓசைப் படாமல் கீழே போட்டுக் கதையை முடித்து விட்டது தினமணி. அது தினமணிக்கும் பொருந்தாதா!

- எஸ்.வி.வேணுகோபாலன்

வெறிநாய்க்கு உரிமை வந்து வீட்டுக்காரனைக் கடிக்குது

2011-11-21T23:00:00.001+05:30

1958ல் உத்தமபுத்திரன் திரைப்படத்தில் இடம்பெற்ற பாடல் இது. பாடலாசிரியர் பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம். இத்தனை வருடம் கழித்தும் இந்தப் பாடல் அப்படியே வாழ்வை படம் பிடித்துக் காட்டுகிறதே! ‘என்ன இருந்தாலும் மனுஷன் இப்படி ஆடக் கூடாது’ வரியில் மனுஷன் என்பதற்குப் பதிலாக அவரவர்க்குப் பிடித்த வார்த்தையைச் சேர்த்துக் கொள்ளலாம்!

ஒருவன்: மூளை நெறஞ்சவங்க
காலம் தெரிசவங்க
மூத்தவங்க படிச்சவங்க
வாழுகின்ற நாடு –இது

மற்றவன்: மூச்சு திணறுதுங்க
முளியும் பிதுங்குதுங்க
பாத்துக்குங்க கேட்டுக்குங்க
ஜனங்கள் படும்பாடு – இது

ஒருவன்: நெலமை இப்படி இருக்குது
நீதி கெடந்து தவிக்குது
கொடுமை மேலே கொடுமை வளர்ந்து
நெருக்குது - அது
அருமையான பொறுமையைத்தான்
கெடுக்குது - ஊர் [நெலமை]

மற்றவன்: பாதை மாறி நடக்குது,
பாஞ்சு பாஞ்சு மொறைக்குது
பழமையான பெருமைகளைக்
கொறைக்குது - நல்ல
பழக்கமெல்லாம் பஞ்சு பஞ்சாப்
பறக்குது - ஊர் [நெலமை]

ஒருவன்: என்ன இருந்தாலும் மனுஷன்
இப்படி ஆடக் கூடாது

மற்றவன்: ஏழைகளை அடிச்சுப் பறிக்கும்
எண்ணம் உடம்புக்காகாது

ஒருவன்: காலம் கொஞ்சம் திரும்புச்சுன்னா
கவனிக்காமெப் போகாது - ஊர் [நெலமை]

ஒருவன்: அன்பு வளர்த்த கோட்டைக்குள்ளே
அகந்தை புகுந்து கலைக்குது

மற்றவன்: வரம்பு மீறி வலுத்த கைகள்
மக்கள் கழுத்தை நெரிக்குது

ஒருவன்: விருப்பம் போல நரிகள் சேர்ந்து
வேட்டையாடிக் குவிக்குது

மற்றவன்: வெறிநாய்க்கு உரிமை வந்து
வீட்டுக்காரனைக் கடிக்குது - ஊர் [நெலமை]

(பாடலை நினைவுபடுத்திய தோழர். அகத்தியலிங்கம் அவர்களுக்கு நன்றி.)

என்ன சொல்ல வருகிறது, தினமணி?

2011-11-19T21:16:00.001+05:30

தமிழ்க் கவிதைகளில் கணியன் பூங்குன்றனாரின் யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர் என்ற அற்புதச் சொற்சித்திரத்தில் வரும் "தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா" என்ற வாக்கியம் போல வேறொன்று இஷ்டப்படியான பிரயோகதிற்குக் கையாளப்படுகிறதா என்று தெரியவில்லை. இந்தத் தலைப்பிட்டு எழுதப்பட்டிருக்கும் தினமணி (18 11 2011) தலையங்கத்தில், தமிழக அரசு அண்மையில் உயர்த்தியிருக்கும் பால் விலை, பஸ் கட்டணம், மின் கட்டணம் குறித்து அலசப்பட்டிருக்கிறது. சரியாகச் சொல்வதானால், விலை உயர்வை விடுத்து மக்களை அடித்துத் தோய்த்து அலசிப் பிழிந்து காயப் போட்டிருக்கிறார் ஆசிரியர் கே வி.

மின் துறையைப் பொறுத்தவரையில் மத்திய அரசுக்கு இணையாக சம்பளம், கூடுதல் ஆள் நியமனம் தான் பற்றாக்குறைக்குக் காரணமாம். ஆறாவது ஊதியக் குழு வழங்கிய ஊதிய உயர்வில் மிக அதிக சதவீதத்தில் உயர்ந்தது உயர் அதிகாரிகள் ஊதியமே தவிர, சாதாரண நிலையில் இருப்போரது ஊதியம் அல்ல. இன்றும் கூட மின்துறை உள்ளிட்டு அரசின் பல துறைகளில் காலியிடங்கள் லட்சக் கணக்கில் இருக்க ஏதோ தறிக்கெட்ட அளவில் கூடுதல் ஆள் நியமிக்கப் பட்டது போல் பேசுகிறது தினமணி. இருந்தாலும் தவிர்த்திருக்கலாமே கட்டண உயர்வை என்று அரசுக்கு வலிக்காமல் பஞ்சுப் பொதியால் சும்மா குட்டுவது போல் ஒத்தி எடுக்கிறது. இதுவாவது பரவாயில்லை, பால் விலை குறித்தும், பஸ் கட்டண தடாலடி உயர்வு பற்றியும் அடுத்த பத்திகளில் பிரமாத அலசல் செய்து தினமணி இறுதியாகக் கூறுவது என்ன தெரியுமா..

தமிழர்கள் அநியாயத்திற்குக் குடிக்கிறார்களாம். எங்கே இருந்து இந்தக் கண்டு பிடிப்பு? மது விற்பனை மாதம் தோறும் கூடிக் கொண்டே வருகிறதாம். ஆகவே, குடிக்கிற தமிழன், பாலுக்கும் பஸ்சுக்கும் கொஞ்சம் கூடுதலாகக் கொடுக்கட்டுமே என்று அரசு நினைத்தால், அதற்காக யாரைக் குறை சொல்வது என்று தத்துவ முத்தாகக் கொட்டுகிறது நிறைவு வாசகம்.

ஒரு மாநிலத்தின் குடிமக்கள் அனைவருமே 'குடி' மக்கள் என்ற அறிவியல் ஆய்வை எப்படி மேற்கொண்டது தினமணி? ஆராயாமல் சாராயத்தைப் பற்றி தோராயமாகப் பேசுவதன் உட்கருத்து என்ன? உயர் ஊதிய, மேல் தட்டு, நவ நாகரிக உலகத்தினர் வீட்டுக்குள்ளே பார் வைத்துக் கொண்டு பரவசம் கண்டாலும் அவர்களுக்கு வரிச்சலுகை, தொழில் ஊக்கக் கடன்களுக்குக் குறைந்த வட்டி, கடன் திரும்பச் செலுத்த மறுத்தால் வட்டிக் குறைப்பு, வட்டி கழிப்பு, கடனே தள்ளுபடி என்றெல்லாம் சலுகைகள்! சாதாரண மக்களில் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதி மது நுகர்வோராக இருந்தால் ஒட்டு மொத்த மக்கள் மீது தண்டனையா? இது அரசின் அனைத்து அடாவடி விலை உயர்வு, கட்டண உயர்வு நடவடிக்கைகளையும் நியாயப் படுத்திவிடுமா?

தி மு க எதிர்ப்பை மட்டும் வசதியாக வைத்துக் கொண்டு, முந்தைய ஆட்சியில் ஏன் விலை உயர்வு செய்யவில்லை என்று கேட்டு இப்போதைய உயர்வை நியாயப் படுத்தும் தினமணி சாதாரண மக்கள் தன்னெழுச்சியாக எதிர்ப்பதற்கு என்ன பதில் வைத்திருக்கிறது..இடதுசாரிகள் எதிர்ப்புக்கு என்ன சால்ஜாப்பைத் தேடப் போகிறது?

இலவசங்களின் அரசியலை, அ தி மு க, தேர்தல் அறிக்கையில் முன்வைக்கும் போதும் சரி, இப்போது இந்தத் தலையங்கத்தில் அதை ஒட்டி விவாதித்து இலவசங்களால் அரசுக்கு ஏற்படும் பளுவைப் பற்றி பிரலாபிக்கும் போதும் சரி, வலிக்கு ஒத்தடம் கொடுக்கும் பரிவோடு எழுதுகிறது தினமணி. கடந்த ஆட்சியில் வழங்கப்பட்ட வண்ணத் தொலைக்காட்சிப் பெட்டிகளுக்கான பணம், தாழ்த்தப்பட்ட / மலை சாதி மக்களுக்கான சிறப்பு திட்டத்தின் நிதி ஒதுக்கீட்டிலிருந்து எடுக்கப் பட்டது என்ற விஷயங்கள் எல்லாம் மார்க்சிஸ்ட் கட்சி அம்பலப் படுத்தியதை எல்லாம் மறந்து விட்டதா தினமணி?

தி மு க அரசின் நடவடிக்கைகளின் மீதும், தனி நபர்களின் மீதும் கட்டம், கட்டமாக, பக்கம் பக்கமாகக் கட்டுரை ஸைசுக்கு வசனம் எழுதி கேலிச் சித்திரங்கள் தீட்டிக் கொண்டிருந்த கார்ட்டூனிஸ்ட் மதி அவர்கள், அண்ணா நூற்றாண்டு நூலக இடமாற்றம் பிரச்சனையோ, இப்போதைய இந்த விலை உயர்வு-கட்டண உயர்வு விஷயங்களையோ கண்டித்தோ, விமர்சித்தோ தனது தூரிகையை எடுத்து மையில் தோய்க்கவே இல்லையே, நெடுநாள் விடுப்பா, தவிர்க்க வேண்டிய கடுப்பா?

மத்திய அரசு கடைப்பிடிக்கும் தவறான உலகமயக் கொள்கைகளால் ஏற்கெனவே கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் மக்களை இந்த உயர்வுகள் இன்னும் எத்தனை மோசமாகத் தாக்கும் என்று ஒற்றை வரி கூட இல்லாத இந்தத் தலையங்கம் யார் ரசிப்புக்காக எழுதப்பட்டது?

யார் செய்தாலும் மக்கள் நலனுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகளைப் பற்றி நடுநிலை நின்று பேசுவது என்பது தானே தினமணியின் அறிவிக்கப்பட்டிருக்கும் குறிக்கோள். மன்னவரே எதிர் நின்றாலும், புலி தின்ன வரேன் என்றாலும் மெய் சொல்லல் நல்லதப்பா தம்பி என்ற பாவேந்தன் குரல், பாரதி கொண்டாடியான ஆசிரியர் அறியாததா?

குசும்புக்கெல்லாம் குசும்பாக - அன்றாடம் தலையங்கத்தின் கீழே பொருத்தமான திருக்குறளைத் தேடி எடுத்துப் போட்டுக் கொண்டிருக்கும் தினமணி ஆசிரியர், இந்தத் தலையங்கத்தின் கீழே, இடுக்கண் வருங்கால் நகுக என்ற திருக்குறளைத் தேடி எடுத்துப் போட்டிருப்பது கிண்டலுக்கா, சமாதானத்தை உற்பத்தி செய்வது (Manufacturing the consent) என்று அமெரிக்க அறிஞர் நோம் சோம்ஸ்கி வருணிப்பாரே அந்த வேலையா?

- எஸ் வி வேணுகோபாலன்

நீதிமன்றங்களை விமர்சிக்க நீங்கள் யார்?

2011-11-10T19:12:00.001+05:30

நீங்கள் யாரை வேண்டுமானாலும் விமர்சிக்கலாம். ஆனால் நீதிமன்றங்களையும், நீதிபதிகளையும் நோக்கி ‘யுவர் ஆனர்’ என்பதைத் தாண்டி ஒரு வார்த்தை பேசிவிடக் கூடாது. அவர்கள் அப்படியொரு உயர்ந்த பீடங்களில் வீற்றிருக்கிறார்கள். சந்தேகங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவராக போற்றப்படுகிறார்கள். இந்த ஞானமில்லாமல் கேரளாவில் சி.பி.எம் கட்சியின் மூத்த தலைவர்களில் ஒருவரான எம்.வி.ஜெயராஜன் சில வார்த்தைகளைப் பேசிவிட்டார்.

நடைபாதையோரங்களில் பொதுக்கூட்டங்கள் நடத்தக் கூடாது என கேரளாவில் நீதிமன்றம் ஒரு தீர்ப்பளித்து இருக்கிறது. அதை விமர்சனம் செய்து, ‘நீதிபதிகள் நடைமுறை வாழ்வைப் பற்றி அறியாதவர்கள்’ என ஒரு பொதுக்கூட்டத்தில் எம்.வி.ஜெயராஜன் 2010 ஜூனில் பேசியிருக்கிறார். மக்கள் புழங்கும் இடங்களில் கருத்துக்களைச் சொல்லத்தானே கூட்டங்கள் நடத்துவதன் நோக்கம் என்கிற அர்த்தத்தில் அவர் இதைச் சொல்லியிருக்க வேண்டும். ஆனால் வானம் இடிந்து விட்டது. பூமி பிளந்து விட்டது. நீதிபதிகள் நெற்றிக்கண்ணைத் திறந்து விட்டனர்.

எம்.வி.ஜெயராஜன் மீது, நீதிமன்ற அவமதிப்பு வழக்கு ஒன்று போடப்பட்டது. வழக்கு விசாரணையிலும் அவர், “மக்களுக்கு விரோதமாக நீதிமன்றம் தீர்ப்பளிக்கும் போது அதை விமர்சிக்க குடிமக்களுக்கு உரிமை உண்டு” என்றே தன் நிலையில் உறுதியாக இருந்தார். இப்போது நீதிமன்றம் அவருக்கு ஆறுமாத சிறைத்தண்டனை விதித்து தீர்ப்பளித்து இருக்கிறது. அதுமட்டுமல்ல, இந்த தீர்ப்பை எதிர்த்து அப்பீல் செய்யக்கூட அவருக்கு உரிமை மறுக்கப்பட்டு இருக்கிறது. ஜனநாயக மாண்புகளுக்கும், அரசியல் சாசன நெறிகளுக்கும் எதிரானது என்று மார்க்சிஸ்ட் கட்சி, இந்தத் தீர்ப்பையே இப்போது குற்றம் சாட்டியிருக்கிறது. நவம்பர் 14ம் தேதி, கேரள உயர்நீதிமன்றத்தின் முன்பாகவே ஆரப்பாட்டம் நடத்த அறைகூவல் விடுத்திருக்கிறது.

இதற்கு முன்னர் தோழர் இ.எம்.எஸ் அவர்கள் “நீதிமன்றங்களும் வர்க்கச் சார்புடையவை” என்று கூறிய கருத்துக்காக அவருக்கு அபராதம் விதிக்கப்பட்டது. இந்த வழக்கு அப்போது நாடு முழுவதும் பேசப்பட்டது.

நீதிமன்றங்களில் ஊழல் நடப்பதில்லை. நீதிபதிகள் லஞ்சம் வாங்குவதில்லை. நீதிபதிகள் நில அபகரிப்பு செய்வதில்லை. நீதிபதிகள் தவறான தீர்ப்புகள் வழங்குவதில்லை. நீதிபதிகள் பாரபட்சம் பார்ப்பதில்லை. அப்படியிருக்கும்போது, “நீதிபதிகள் நடைமுறை வாழ்வைப் பற்றி அறியாதவர்கள்” என்று தோழர். எம்.வி.ஜெயராஜன் சொல்லியிருப்பது குற்றம்தானே? தோழர். இ.எம்.எஸ் பேசியதும் குற்றம்தானே?

இதற்கு கொஞ்சங்கூட சம்பந்தமில்லாத செய்தி ஒன்று. தான் அன்றைய தினம் டெல்லியில் தேசீய வளர்ச்சி மன்றக் கூட்டத்தில் கலந்துகொள்ள இருப்பதால், 22.10.2011 அன்று பெங்களூரில் தனி நீதிமன்றத்தில் ஆஜராக முடியாது என்று சொல்லிவிட்டு, டெல்லிக்கும் போகாமல் பெங்களூரூக்கும் போகாமல் போயஸ் கார்டனிலேயே இருந்த ஜெயலலிதா மீது ‘நீதிமன்ற அவமதிப்பு’ குற்றச்சாட்டு ஏன் எழவில்லை? இப்படி யாருக்காவது கேள்வி எழலாம். அது உங்கள் சிந்தனையிலேயே இருக்கட்டும். வாயைத் திறந்து மட்டும் கேட்டு விடாதீர்கள்.

நடுவீதியில் நிற்கவைத்து மன்மோகன்சிங்கை விசாரிப்போம்!

2011-11-08T11:42:00.001+05:30

கொஞ்சங்கூட இரக்கமற்ற இப்படியொரு பிரதமரை இதுவரை தேசம் கண்டிருக்காது.

அத்தியாவசியப் பொருட்களின் விலை ஒருபுறம் உயர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. பணவீக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை. அடித்தட்டு மக்களுக்குத் தங்கள் அன்றாட வாழ்க்கையே சுமையாக, மூச்சுத் திணறுகிறார்கள். எரிகிற தீயில் எண்ணெயாக மீண்டும் பெட்ரோல் விலை ஏற்றப்பட்டு இருக்கிறது. கடும் எதிர்ப்புகள் பலதரப்பில்லும் இருந்து எழுந்தவண்ணம் இருக்கின்றன. ஆனால் மன்மோகனோ, “எரிபொருட்களுக்கு இனியும் மானியம் கொடுக்க முடியாது ” என்று முகத்தில் அறைகிற மாதிரி பிரான்ஸ் நாட்டின் கேன்ஸ் நகரில் இருந்துகொண்டு இந்திய மக்களுக்கு பதில் சொல்கிறார். அதோடு நிறுத்தவில்லை. இனி டீசல், கேஸ், மண்ணென்ணெய் போன்ற எரிபொருட்களின் விலைகளும் அரசுக் கட்டுப்பாட்டில் இருக்காது, அவற்றையும் கைவிடத் திட்டமிட்டு இருப்பதாக அறிவிக்கிறார்.

சென்ற ஜூன் 2010ல் பெட்ரோல் விலை அரசின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்து கைவிடப்பட்டு, சந்தைக்கு திறந்துவிடப்பட்டது. அதன் பின்புதான் 13 முறை பெட்ரோல் விலை உயர்த்தப்பட்டு இருக்கிறது. 15 மாத காலத்தில் 23 ருபாய் உயர்த்தப்பட்டுள்ளது. இன்னும் ஓரிரு ஆண்டுகளில் ஒரு லிட்டர் பெட்ரோல் விலை ரூ.200/- ஆக உயர்ந்துவிடும் என்கிறார்கள். கேட்டால், சர்வதேசச் சந்தையில் கச்சாப் பொருட்களின் விலை உயர்வு என்றும், ஆயில் கம்பெனிகளுக்கு தொடர்ந்து நஷ்டம் எனவும் கதையளந்து கொண்டு இருக்கிறார்கள். இந்த ஆயில் கம்பெனிகளின் நஷ்டத்தைச் சரிகட்ட விலைகள் அவ்வப்போது உயர்த்தப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கின்றன. மக்களின் பணத்தை தாங்களாகவே எடுத்துக்கொள்ள முதலாளிகளுக்கு உரிமம் கொடுக்கப்பட்டு இருக்கிறது. இதுதான் ‘சந்தைக்குத் திறந்துவிடுவதன்’ சூத்திரம். மக்களிடமிருந்து ஆயில் கம்பெனிகள் தங்கள் ‘நட்டத்தை சரிகட்ட ’ இப்படிக் கொள்ளை அடிக்கலாமாம். ஆனால் எதிர்காலமே இடிந்துபோயிருக்கும் மக்களுக்கு அரசு மானியம் கொடுக்கக் கூடாதாம். இதுதான் ‘பொருளாதார சீர்திருத்தங்களின்’ சூட்சுமம். ஆனால் இந்த ஆயில் கம்பெனிகள் ஒவ்வொரு வருடமும் லாபம் சம்பாதித்துக்கொண்டே இருக்கின்றன என்பதுதான் உண்மை.

மன்மோகன்சிங் திட்டமிட்டபடி டீசல், மண்ணெண்ணெய், கேஸ் விலைகளை நிர்ணயிக்கும் உரிமையை சந்தைக்கே விட்டால் என்னவாகும் என்பதை கற்பனை செய்யவே பயங்கரமானதாய் இருக்கிறது. அரசின் இந்த முடிவை நியாயப்படுத்திப் பேசும்போது, மன்மோகன்சிங் கொட்டிய வார்த்தைகள் கொழுப்பெடுத்தவை. “நமது வாய்ப்புகளுக்கு மேல் வாழ்வதற்கு ஆசைப்படக் கூடாது. பணம் ஒன்றும் மரத்தில் காய்க்கவில்லை.” என்று சொல்ல எத்தனை நெஞ்சழுத்தம் இருக்க வேண்டும்? மக்கள் வாழ்வதற்கான வாய்ப்புகளையெல்லாம் ஒவ்வொன்றாக பறித்துவிட்டு, அவர்களை ஓட்டாண்டிகளாக்கிவிட்டு, ‘இனி நீங்கள் செத்துத் தொலையுங்கள்” என்றுதானே அவர் சொல்கிறார்?

சாமானிய மக்களுக்கு அவர்கள் உழைப்பதற்கான குறைந்தபட்ச ஊதியமே கிடைக்காதபோது, பணம் எப்படி அவர்களுக்கு மரத்தில் காய்க்கும். உடலும் உள்ளமும்தான் காய்த்துப் போகிறது. ஆனால் முதலாளிகளுக்கு இந்த தேசத்தின் தூண், துரும்பு அனைத்திலும் பணம் காய்த்துக்கொண்டே இருக்கிறது. அப்படிக் காய்த்தவைதான் சுவீஸ் வங்கிகளில் கோடி கோடியாய் கொட்டி வைக்கப்படுகிறது. மேலும் மேலும் என வெறிகொண்டு காடு, மலை, கடல் என எல்லாவற்றையும் சுருட்டப்பார்க்கிறது. எம். பிக்களை விலைக்கு வாங்க முடிகிறது. ஹெலிகாப்டர்கள் வந்திறங்கும் மாடிகளோடு நூறு கோடியில், இருநூறு கோடியில் ஆடம்பர பங்களாக்கள் கட்டப்படுகின்றன. சுரண்டியேப் பெருத்த அவர்களுக்கு சிறு சிராய்ப்பு ஏற்பட்டாலும் துடிப்பவைதான் மன்மோகன் வகையறாக்களின் சதையும் இரத்தமும்.

நேரடியாக மக்களிடமிருந்து வராமல் உலகவங்கியிலிருந்து புறவாசல் வழியாக பிரதமராகி உட்கார்ந்துகொண்டு இப்படியான வசனங்களை பேசிக்கொண்டு இருக்கிறார் மன்மோகன்சிங். சந்தைகள் சுதந்திரமாக இருக்க வேண்டும் என அல்லும் பகலும் யோசிப்பவருக்கு, அதற்காகவே உயிர் வாழ்பவருக்கு இந்த தேசம் சுதந்திரமாக இருக்க வேண்டும், இந்த தேசத்தின் அனைத்து மக்களும் சுதந்திரக் காற்றை சுவாசிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் எப்படி வரும்?

இந்த ஏகாதிபத்திய எடுபிடி நடத்தும் ஆட்சியின் அலங்கோலங்களை எதிர்த்து இதோ இன்று நவமபர் 8ம் தேதி மத்தியில் உள்ள அனைத்துத் தொழிற்சங்கங்களும் வீதிக்கு வந்து சிறை புகும் போராட்டம் நடத்திக்கொண்டு இருக்கின்றன. வாழ்த்துவோம். சேர்ந்து நிற்போம். மன்மோகன்சிங்கின் ஆட்சி மீதான பொது விசாரணையின் ஆரம்பம் இது. நடுவீதியில் நிற்க வைத்து மன்மோகன் வகையறாக்களுக்கு ஒருநாள் தீர்ப்பெழுதுவார்கள் மக்கள். அதுவரை லோக்பால் மசோதாவில் பிரதமரை விசாரிக்கலாமா, வேண்டாமா என அவர்கள் பேசிக்கொண்டு இருக்கட்டும்.

ருஷ்யபுரட்சிக்கு நாம் காட்டும் நன்றி : எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன்

2011-11-07T12:24:00.001+05:30

வரலாற்றின் கொந்தளிப்பான காலகட்டம் ஒன்றில் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். உலகமயமாதல் என்ற பெயரில் உருவான அக-புற நெருக்கடிகள் எளியமனிதர்களை மூச்சுத்திணறச் செய்து ஒடுக்கிவருகிறது, அதைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியாமல் தங்கள் மீது திணிக்கப்பட்ட எதேச்சதிகாரத்திற்கு எதிராக மக்கள் கிளர்ந்தெழுந்து தெருவில் இறங்கிப் போராடி வெற்றி பெற்று வருகிறார்கள்.

துனீசியா நாட்டில் கடந்த 23 ஆண்டுகளாக அதிகாரத்திலிருந்து எதேச்சதிகார ஆட்சி நடத்திய அதிபர் சைன் எட் அபிடைன் பென் அலி அரசு அந்நாட்டு மக்களின் எழுச்சியால் தூக்கி எறியப்பட்டுள்ளது.

மத்தியக் கிழக்கு நாடுகளில் ஒன் றான, எகிப்தின் தலைநகர் கெய்ரோவில் உள்ள சுதந்திரச் சதுக்கத்தில் இலட்சக்கணக்கான மக்கள் ஒன்று திரண்டு போராடினார்கள். அடக்கு முறைகளைப் பற்றிய பயமின்றி கடல் போன்று மக்கள் திரண்டு ஆட்சி அதிகாரத்தைத் தூக்கி எறிந்து புதிய அரசை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள்.

எண்ணெய் வளத்திற்காக பல ஆண்டுகாலமாக அமெரிக்கா தன் பிடியில் வைத்திருந்த வெனிசுலாவிலும் இது போன்ற மக்கள் எழுச்சியே அதிபர் சாவேஸ் அரசை உருவாக்கியது. இந்த எல்லா மக்கள் எழுச்சிகளுக்கும் ஒரே அடித்தளம்தான் உள்ளது. அது தான் ருஷ்யப் புரட்சி என்று அழைக்கப்படும் நவம்பர் புரட்சி.

மனிதகுல வரலாற்றில் பெரும் பான்மை நாடுகள் போரின் வழியாக கைப்பற்றப்பட்டு அடிமையாக்கப்பட்டு, வெற்றி பெற்றவர்கள் தங்களுக்கான மனிதர்களுடன் அதிகாரத்தைப் பகிர்ந்து கொள்வார்கள். அந்த நாட்டின் பூர்வீக குடிமக்கள் இரண்டாம் பட்ச பிரஜைகளாக நடத்தப்படுவார்கள். அந்த நிலையை மாற்றி ஒரு தேசத்தின் அரசியல் மாற்றத்தை மக்களே முன்நின்று நடத்தியது ருஷ்ய புரட்சியில் தான் நடந்தேறியது.

ஜாரின் அதிகார ஒடுக்குமுறைகளைத் தாங்கமுடியாமல் மக்கள் ஒன்று திரண்டு நிலப்பிரபுத்துவ அதிகாரத்தைத் தூக்கி எறிந்து பொதுவுடைமை ஆட்சியை உருவாக்கிக் காட்டியதே ருஷ்யபுரட்சியின் அளப்பரிய சாதனை.

அது தற்செயலாக உருவான ஒன் றில்லை, உருவாக்கப்பட்டது. அதன் பின்னே மார்க்ஸின் சிந்தனைகளும் லெனினின் வழிகாட்டுதலும் களப்பணியாளர்களின் ஒன்று திரண்ட போராட்டமும் கலைஇலக்கியவாதிகளின் இடைவிடாத ஆதரவும் ஒன்று சேர்ந்திருக்கிறது.

ருஷ்யப் புரட்சி குறித்து நிறைய வரலாற்று ஆவணங்கள், வீரமிக்க சம்பவங்கள் இருக்கின்றன. நோபல் பரிசு பெற்ற எழுத்தாளரான மைக்கேல் ஷோலகோவின் "டான் நதி அமைதி யாக ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது" என்ற நாவல் புரட்சி காலகட்ட ரஷ்யாவை மிகவும் துல்லியமாகச் சித்தரிக்கிறது. நவம்பர் புரட்சியைப் பற்றிய ஐசன் ஸ்டீனின் அக்டோபர் அல்லது உலகை குலுக்கிய பத்து நாட்கள் என்ற திரைப் படம் ஒரு அரிய ஆவணக்களஞ்சியம். அந்தப் படத்தை ஒவ்வொரு முறையும் பார்க்கும் போது உடல் சிலிர்த்துப் போய்விடுகிறது.

ருஷ்யப் புரட்சியை நினைவு கொள்ளும்போது அதை ஒரு மகத்தான வரலாற்றுச் சம்பவம் என்று மட்டும் கருத்தில் கொள்ளாமல் அதிலிருந்து என்ன பாடங்களை நாம் கற்றுக் கொண்டோம், வரலாறு நமக்கு எதை நினைவு படுத்துகிறது, எதை நாம் முன்னிறுத்திப் போராடவும் முன்செல்லவும் வேண்டியிருக்கிறது என்பதை அறிந்து கொள்ள வேண்டிய அவசியமிருக்கிறது.

கம்யூனிசம் வீழ்ந்துவிட்டது, இனி பொதுவுடைமை சித்தாந்தத்தை முன்னிலைப்படுத்தும் அரசு ஒருபோதும் உருவாகாது என்ற பொய்ப்பிரச்சாரத்தை உலகின் முக்கிய ஊடகங்கள் அத்தனையும் கடந்த பல வருசங்களாகத் தொடர்ச்சியாக செய்து வந்து கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால் அது நிஜமில்லை என்பதையே கிரீஸ், பிரான்சு, ஸ்பெயின், இத்தாலி, போர்ச்சுக்கல், பின்லாந்து என்று ஐரோப்பாக் கண்டத் தின் சகல போராட்டங்களும் நிரூபணம் செய்தபடியே இருக்கின்றன.

ஊடகச் செய்திகளால் அவற்றை மறைக்க முடியவில்லை. ஐரோப்பாவில், அரபு நாடுகளில் தொடர்ச்சியாக வளர்ந்து வரும் மக்கள் எழுச்சி எதை அடையாளம் காட்டுகிறது. புரட்சி ஒரு போதும் தோற்றுப்போவதில்லை என்பதைத்தானே காட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. வீதியில் இறங்கிப் போராடும் மக்கள், தாங்கள் நிச்சயம் வெற்றி பெறுவோம் என்பதற்குச் சான்றாக ருஷ்ய புரட்சியையே நினைவு கொள்கிறார்கள். அதுதான் நவம்பர் புரட்சியின் உண்மையான வெற்றி.

ருஷ்யப் புரட்சி வரலாற்றில் பல முன்மாதிரிகளை உருவாக்கியது. அந்த மாற்றம் மானுடவிடுதலையின் ஆதார அம்சங்கள் தொடர்பானது. நாகரீகம் அடையத் துவங்கிய நாளில் இருந்தே மனிதர்கள் சம உரிமையுடன் வாழும் கனவுகளுடன் தான் வாழ்ந்து கொண் டிருந்தார்கள். ஆனால் அதை எந்தச் சமூக அமைப்பும் அவர்களுக்குத் தர முன்வரவில்லை. மன்னராட்சியும் அதைத் தொடர்ந்த பிரபுக்களின் ஆட்சியும் அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களின் சுயநலத்திற்கே முதல் உரிமை தந்தது.

வறுமையும் பொருளாதார ஏற்றத் தாழ்வுகளும் மதவாத இனவாத ஒடுக்குமுறைகளும் எளிய மனிதர்களை வாட்டி வதைத்தன. அந்த இன்னல்களில் இருந்து அவர்களை மீட்டெடுத்து, மக்களுக்கான அரசை உருவாக்கியதோடு பொதுவுடைமை என்ற சித்தாந் தத்தை வாழ்வியல் நெறியாக உருமாற்றியது. ரஷ்ய புரட்சியின் காரணமாக ருஷ்யாவில் லட்சக்கணக்கான ஏக்கர் நிலங்கள் நிலமற்ற கூலி ஏழை விவசாயிகளுக்குப் பிரித்துக் கொடுக்கப்பட் டன. தொழிற்சாலைகளை நிர்வகிக்கும் பொறுப்பு தொழிலாளிகளிடமே விடப்பட்டது. ஜாரின் பிடியில் இருந்த அண்டை நாடுகள் அனைத்திற்கும் விடுதலை வழங்கப்பட்டது. ரஷ்யா சுதந்திர நாடாக, முழுமையான சோசலிச நாடாக அறிவிக்கப்பட்டது.

இந்த முன்முயற்சிகள் உலகின் பலதேசங்களுக்கும் வழிகாட்டுவதாக இருந்தன. நவம்பர் புரட்சியைப் போல ஒன்று தங்களது நாட்டிலும் உருவாகி விடாதா என்ற ஏக்கம் உலகெங்கும் தோன்றவே செய்தது. ஐன்ஸ்டீன் போன்ற விஞ்ஞானமேதைகள் இதை வெளிப்படையாகவே ஆதரித்து, அறிவியல் பூர்வமான சமூகமாற்றம் என்று கொண்டாடினார்கள்.

நவம்பர் புரட்சியால் உருவான முக்கிய பாடம் உலகின் சகல அதிகார அடக்குமுறைகளையும் மக்கள் நினைத்தால் தூக்கி எறிந்து மாற்றிவிட முடியும் என்பதே. அதனால்தான் ருஷ் யப்புரட்சி மகாகவி பாரதிக்கு உத்வேகமான யுகப்புரட்சியாகியிருக்கிறது. மாய கோவ்ஸ்கியை நம் காலத்தின் மகத்தான கனவு நிறைவேற்றப்பட்டது என்று கொண்டாடச் செய்திருக்கிறது.

மனித சமூகத்தின் சகல கேடுகளுக்கும் உண்மையான மூல காரணம் இன்றைக்கு நிலவுகின்ற பன்னாட்டு முதலாளிகளின் பொருளாதார அராஜகமே. அது வளர்ந்து வரும் நாடு களைப் பரிசோதனை எலிகளைப் போலாக்கி, தனது சொந்த லாபங்களுக்குப் பலிகொடுத்து வருகிறது. அன்றாட வீட்டு உபயோகப்பொருளில் துவங்கி ஆயுதவிற்பனை வரை சகலமும் பொருளாதார அராஜகத்தின் கைகளில் தானிருக்கிறது. ஆனால், பொது வுடைமை சித்தாந்தத்தைத் தனது வழி காட்டுதலாக எடுத்துக் கொண்ட நாடுகள் இதிலிருந்து மாறுபட்டு, மக்களின் உண்மையான வளர்ச்சிக்கான செயல்பாடுகளையே மேற்கொள்கின்றன.

உதாரணத்திற்கு, வெனிசுலா, லத் தீன் அமெரிக்க நாடுகளின் தலைவாசல் போலுள்ள சிறிய நாடு. உலகின் பெட்ரோலிய ஏற்றுமதியில் 3வது இடத்தை வகிக்கிறது. அதாவது, இங்கிருந்து நாளொன்றுக்கு 26 லட்சம் பீப்பாய் கச்சா எண்ணெய் உற்பத்தியாகிறது. அதை நேரடியாகக் கொண்டு செல்ல மிகநீண்ட குழாய்கள் பதிக்கப்பட்டிருக் கின்றன. அவற்றின் வழியே ஆதாயம் அடைபவை அத்தனையும் அமெரிக்க கம்பெனிகள். நாட்டின் அறுபது சதவீத மக்கள் வறுமையாலும் நெருக்கடியா லும் வாடினார்கள்.

கல்வி, மருத்துவம், குடிநீர், சுகாதாரம் உள்ளிட்ட அனைத்தும் மக்களுக்குப் புறக்கணிக்கப்பட்டு தனியார்மய மாக்கப்பட்டன. இந்தக் கொடுமைகளுக்கு எதிராக தன்னெழுச்சியாக மக்கள் திரண்டு போராடினர். தேர்தல் வந்தது, உழைக்கும் மக்கள், தமது உணர்வுகளைப் பிரதிபலித்த சாவேஸை வெற்றி பெறச் செய்தனர்.

சாவேஸ், அதிபர் பதவிக்கு வந்ததும். எண்ணெய் வருவாயை விழுங்கிக் கொழுத்து வந்த முதலாளித்துவ நிறுவனங்கள் தமது வருவாயில் குறிப்பிட்ட ஒரு பங்கை மக்கள் நல்வாழ்வுத் திட்டங்களுக்குக் கட்டாயம் ஒதுக்க வேண்டும் என்று சட்டமியற்றினார். உடனே அவரை அதிகாரத்திலிருந்து தூக்கி எறிய முயற்சி மேற்கொள்ளப் பட்டு, சாவேஸ் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டார். ஆனால் மக்கள் எழுச்சியால் அது முறியடிக்கப்பட்டது. இது சாவேஸ் என்ற தனிப்பட்ட ஒரு மனிதனுக்கு கிடைத்த வெற்றி மட்டுமல்ல, பன்னாட்டு வணிக மேலாதிக்கத்துக்கு எதிராகப் போராடிவரும் உழைக்கும் மக்களுக்குக் கிடைத்த வெற்றி ஆகும்.

வெனிசுலாவின் புதிய அரசு பல வழிகளில் உலகிற்கு வழிகாட்டுகிறது. அங்கு புதிதாகத் திறக்கப்பட்டுள்ள அரசுப் பள்ளிகளில் சேர்ந்து படிக்க வயது வரம்பு கிடையாது. குழந்தைகளுக்கு இருவேளை உணவுடன் கல்வி அளிக்கும் திட்டம் நடைமுறைப் படுத்தப்பட்டு வருகிறது. தனியார் உரிமையிலிருந்த பயிரிடப்படாத நிலங் களை ஏழை விவசாயிகளுக்கு சாவேஸ் அரசு பகிர்ந்தளித்து வருகிறது. இதற்கு முன்னோடியாக உள்ளது கம்யூனிச அரசான கியூபாவின் ஆட்சி முறை.

அமெரிக்காவில் 417 பேருக்கு ஒரு டாக்டர் இருக்கிறார். மேற்கு ஐரோப்பிய நாடுகளில் 330 பேருக்கு ஒரு டாக்டர் இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். ஆனால் கியூபாவில் 155 பேருக்கு ஒரு டாக்டர், அதாவது 50 வீடுகளுக்கு ஒரு டாக்டர் இருக்கிறார். அதனால் ஏழை எளிய மக்களுக்கு முறையான சிகிச்சைகள் கிடைப்பதோடு இறப்பு சதவீதமும் வெகு வாகக் குறைந்திருக்கிறது. அங்கே மருத்துவர்கள் நோயாளிகளின் வீடு தேடிவந்து சிகிச்சை செய்வதோடு மரபு மருத்துவத்தையும் நவீன மருத்துவத்தையும் ஒன்றாகவே மேற்கொள்கிறார்கள்.

இன்னும் கூடுதலாகச் சொல்வதாயின், கியூபாவில் மருத்துவக்கல்வி முற்றிலும் இலவசம். அமெரிக்காவில் ஒரு மாணவன் மருத்துவம் படிக்கத் தேவைப்படும் பணம் குறைந்த பட்சம் 70 லட்ச ரூபாய். அதே மருத்துவம் கியூபாவில் இலவசமாகக் கிடைக்கிறது. இது கியூபாவிற்கு மட்டும் எப்படிச் சாத்தியமானது. காரணம், அங்கே மருத்துவம் என்பது ஒரு தொழில் அல்ல, அது ஒரு சேவை. நோய்மையுற்ற மனிதனை நலமடையச் செய்யும் உயரிய சேவை. ஆகவே மருத்துவம் இலவசமாகக் கற்பிக்கப்படுகிறது. சிகிச்சை அளிக்கப்படுகிறது, இது தான் சோசலிசம் கண்ட கனவு.

உலகமயமாக வேண்டியது ஆயுதங்களும் அணுகுண்டுகளும் வெறுப்பும் வன்முறையுமில்லை, அனைவருக்குமான கல்வி, அடிப்படை சுகாதாரம், சமாதானம், பெண்களுக்கான சம உரிமை இவையே உடனடியாக உலக மயமாக்கப்பட வேண்டியவை என்கிறது கியூபா. இந்த கருத்தாக்கங்கள் யாவுமே ருஷ்யபுரட்சியில் இருந்துதான் வேரூன்றி வளர்ந்து வந்திருக்கிறது.

முன்னெப்போதையும் விட இன்று பொதுவுடைமைச் சித்தாந்தம் அதிகம் விமர்சனத்திற்கும் விவாதத்திற்கும் உள்ளாகி வருவதையும் நாம் மறுக்க முடியாது. ஆனால் அந்த விமர்சனத்தில் எவ்வளவு உண்மையிருக்கிறது என்று ஆராய்ந்து பார்த்துத் தெளிவடைய வேண்டிய அவசியம் இருக்கிறது.

கியூபா தேசத்தின் நல்லெண்ணத் தூதுவராக பணியாற்றியவர் நோபல் பரிசு பெற்ற எழுத்தாளர் காப்ரியேல் கார்சியா மார்க்வெஸ் அவர் இடதுசாரிகளை நேசிப்பதுடன் மக்கள் அரசிற்கான உறுதுணை செய்பவராக இருக்கிறார். அவரது வட்டசுழல் பாதையில் ஜெனரல் என்ற நாவல் வெளியான இரண்டாம் நாள் தனது அத்தனை அரசுப்பணிகளுக்கும் ஊடாக அதிபர் பிடல் காஸ்ட்ரோ அந்த நாவலைப் படித்து முடித்து உடனே ஒரு விமர்சனக் கட்டுரையும் எழுதினார். கட்சிப்பணிகள், அரசுப்பணிகள் அத்தனைக்கும் இடையில் கலைஇலக்கிய ஈடுபாட்டினை தக்க வைத்திருப்பதே காஸ்ட்ரோவின் வெற்றிக்கான முக்கிய ரகசியம்.

இது போன்ற விருப்பம் லெனினுக்கும் இருந்தது. அவர் தனது போராட்டக் காலத்திலும் தலைமறைவு நாட்களிலும் உன்னதமான இசையையும் டால்ஸ்டாய், கோகல், கார்க்கி போன்ற எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளையும் ஆழ்ந்து படித்து அதிலிருந்து நிறைய கற்றுக் கொண்டதோடு அந்தப் படைப்பாளிகளைக் கொண்டாடவும் செய்தார்.

இலக்கியம் உருவாக்கிய நம்பிக்கைகள் தான் பல தேசங்களிலும் அதிகாரத்தை தூக்கி எறியச் செய்திருக்கிறது. அதையே வரலாறு நினைவுபடுத்துகிறது என்பதை அவர்கள் நன்றாக அறிந்திருக்கிறார்கள். ஆகவே தொடர்ந்து நல்ல இலக்கியங்களை வாசிப்பதும் விடாப்பிடியாக கலை இலக்கிய ஈடுபாட்டை ஏற்படுத்திக் கொள்வதுமே சரியான பொதுவுடைமைவாதிக்கான அடையாளங்களாக இருக்க முடியும்.

நவீன தமிழ் இலக்கியத்தை உரு வாக்கியதிலும் ருஷ்ய இலக்கியத்திற்கு முக்கியப் பங்கு இருக்கிறது. ஸ்டெப்பி யும் பீட்டர்ஸ்பெர்க்கும் சைபீரிய தண்டனைக் கூடங்களும் மௌனப்பனியும் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் மனதில் அழியாத சித்திரங்களாக உள்ளன.

அன்றும் இன்றும் ருஷ்ய இலக்கியங்கள் உலகெங்கும் கொண்டாடப்படுவதற்கான முக்கிய காரணம், அது துயருற்ற ஏழை எளிய மக்களின் வாழ்வை, உண்மையாகவும் நேர்மையாகவும் பதிவு செய்ததாகும். ருஷ்ய இலக்கியத்தின் பிரதான உணர்ச்சியே வேதனை தான் என்று சிமியோவ் என்ற விமர்சகர் குறிப்பிடுகிறார். உண்மை தான் அது. பசி, வறுமை, சிதறுண்ட குடும்ப உறவுகள், அதிகார நெருக்கடி, கொடுங்கோன்மை என்று சொல்லில் அடங்காத வேதனைகளை மக்கள் அனுபவித்த துயரத்தையே ரஷ்ய படைப்பாளிகள் தங்கள் எழுத்தில் முதன்மைப்படுத்தினார்கள்.

ருஷ்ய படைப்பிலக்கியங்களை மறு வாசிப்பு செய்தலும், உரிய கவனப் படுத்துதலும், ருஷ்ய சினிமாவின் தனிப்பெரும் ஆளுமைகளான ஜசன்ஸ்டீன், வெர்தோ, டவ்சென்கோ, போன் றவர்களின் திரையாக்கங்களை ஊரெங்கும் திரையிட்டு வரலாற்றை நினைவுபடுத்துவதும் இன்று இடது சாரிகள் மேற்கொள்ள வேண்டிய முக்கிய கலைஇலக்கியச் செயல்பாடாகும்.

மார்க்சின் காலத்தில் இருந்த தொழிலாளர்களுக்கும் இன்றுள்ள தொழிலாளர் வர்க்கத்திற்கும் நிறைய வேறுபாடுகள் உள்ளன. இன்று பல் வேறு இனம், மதம், சாதி, சார்ந்த வேறுபாடுகளுடன் சிக்கலான வேலைப் பிரிவினையைக் கொண்டவர்களாக நவீன உழைக்கும் வர்க்கம் உள்ளது. அதிலும் மிக அதிகமான எண்ணிக்கையில் பெண்கள் தொழிலாளர்களாக பணியாற்றிவரும் காலகட்ட மிது. ஆகவே அவர்களை ஒன்றுதிரட்டி அவர்களின் வழியே மக்கள் எழுச்சியை உருவாக்குவது அதிக சவாலும் போராட்டங்களும் நிரம்பியது.

பின்நவீனத்துவ சிந்தனையாளர் பியே போர்த்தியோ (pierre Bourdieu) இன்றுள்ள உலக அரசியல் நெருக்கடிகளைப் பற்றிக் குறிப்பிடும் போது, "நியாயமற்ற விதிகளை உருவாக்கி அதை நாமாக கைக்கொள்ள வைப்பதுடன், அதற்கு மறுப்பேயில்லாமல் ஒத்துப்போகச் செய்வதுமே உலகமய மாக்கல் செய்யும் தந்திரம்'' என்கிறார்.

எந்த நோக்கமும் இல்லாமல் உயிரோடு வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதைக் காட்டிலும் உயர்ந்த நோக்கம் ஒன்றின் பொருட்டு நம் உயிரை விடுவது மேலானது என்ற அடையாள அட்டையை ஏந்திய படியே எகிப்தில் மக்கள் திரள் திரளாக கூடி நின்று முழக்கமிட்டது எகிப்திய அரசை நோக்கி மட்டுமில்லை; உலகெங்கும் உள்ள ஒடுக்கப்பட்ட மக் கள் அனைவரையும் நோக்கித்தான். ஆகவே அந்தக் குரலுக்கு செவிசாய்க் கவும் அதன் உத்வேகத்தில் செயல்படவும் தயாராவதே ருஷ்யபுரட்சிக்கு நாம் காட்டும் உண்மையான நன்றியாகும்.

-எழுத்தாளர். எஸ்.ராமகிருஷ்ணன்

ஜெயலலிதாவின் முடிவுக்கு எதிராக இணையத்திலிருந்து திரளும் குரல்கள்!

2011-11-03T18:36:00.001+05:30

சென்னையிலிருக்கும் அண்ணா நூற்றாண்டு நூலகத்தை மாற்றும் தமிழக முதல்வர் ஜெயலலிதாவின் வன்மமான முடிவினை எதிர்த்து கல்வியாளர்கள், சிந்தனையாளர்கள், எழுத்தாளர்கள், மாணவர்களின் எதிர்ப்புகள் எழுந்தவண்ணம் இருக்கின்றன. நம் பதிவர்களும் தங்கள் கண்டனக்குரலை வலைப்பக்கங்களில் பதிவு செய்தவண்ணம் இருக்கின்றனர். தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்கள் சங்கத்திலிருந்தும், இந்திய மாணவர் சங்கத்திலிருந்தும் ஜெயலலிதாவின் முடிவைனை எதிர்த்து போராட்டங்கள் நடத்தப்படும் என எச்சரிக்கை விடப்பட்டுள்ளன.

பதிப்பாளர்கள் பலருக்கும் இத்தகைய அராஜக முடிவில் கடும் அதிருப்தி இருந்தபோதிலும் வெளிப்படையாக எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கத் தயங்குவதாகவும், அதனால் அரசின் ஆர்டர்கள் கிடைக்காமல் போய்விடும் என அஞ்சுவதாகவும் ஒரு பத்திரிகையில் செய்தி வந்திருந்தது. ஆனால், பாரதி புத்தகாலயம் சார்பில் வெளிவரும் புத்தகம் பேசுது இதழ் தனது சமூகக் கடமையைப் பொறுப்பாகச் செய்துள்ளது. அண்ணா நூலகத்தை இடம் மாற்றும் முடிவைக் கைவிடக் கோரி இன்று ஒரு ஆன்லைன் பெட்டிஷனுக்கு இணையத்தில் ஏற்பாடு செய்திருந்தது. இதுவரை 800க்கும் மேற்பட்ட நண்பர்கள் அதில் கையெழுத்திட்டு இருக்கிறார்கள். தாங்களும் இந்த காரியத்திற்கு ஆதரவு தருமாறு வேண்டுகிறோம்!

ஆன்லைன் பெட்டிஷனில் கையெழுத்திட:

http://www.change.org/petitions/chief-minister-of-tamil-nadu-miss-jjayalalithaa-to-withdraw-the-decision-of-shifting-anna-centenary-library

பெட்டிஷனில் தாங்கள் ஏன் கையெழுத்திடுகிறோம் என்று பலரும் தங்கள் எதிர்ப்புக்குரல்களை அங்கே அழுத்தமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள். அவைகளை இங்கே பதிவு செய்கிறோம்.

Saravanan Ayyasamy

This is irresponsible leadership - a betrayal of people's trust. Not good for anyone except that it satisfies her ego. Is this revenge politics? "Revenge is gerat thing, for a mosquto" - Swami Vevekananda
R. Uma mageshwari

ungalin thani manitha palivaangalukku, thamilargalin panaththil uruvaana thamilakaththin arivuk karuvoolaththai illamal seivathu sariyalla. uruvaagupaval thaan pen. urukkulaippaval alla.
swaminathandevadoss Devadoss

The Hon'ble CM may establish a world class children hospital in Tambaram next to sanatorium where abundant govt land is available and it is a more convenient location for people from different places can access.construct.Not destruct.
supo agathiyalingam

சிறப்பான நூலகத்தை சிதைப்பது அறிவுக்கொலையாகும்.அவர்கள் திட்டமிட்ட இடத்தில் இன்னொரு நூலகம் கட்டட்டும்.அது ஆரோக்கியமான போட்டி.இருப்பதை கெடுப்பது பாசிசபுத்தி.மருத்துவமனை இன்னொரு இடத்தில் கட்டலாம்.ஜெ வின் நடவடிக்கைகளுக்குப் பின்னால் சனாதன வர்ணாஸ்ரம பாசிச வன்மம் தெரிகிறது.
Nathagiri Selvakumar

Madness by the lady ... always a step ahead of her arch rival...
puthiyaparithi parithi

குழந்தைகளுக்கான மருத்துவமனைதான் நோக்கு எனில் அதற்கு வேறு இடம் பார்க்கலாம். அரசியல் கால்புணர்ச்சிக்காக எங்கள் நூலகத்தை இழக்க முடியாது..
azeezuddin shaik

திமுக ஆட்சியில் செய்த அனைத்துமே மாற்றவேண்டும் என்று தாந்தோன்றித்தனமாக நினைப்பதை எதிர்க்கிறேன்.
karthikeyan krishnan

நல்ல மருத்துவர் என்றும் மூளைக்கு பதிலாக இதயத்தையும், இதயத்திற்கு பதிலாக மூளையையும் மாற்ற மாட்டார்.
Dinesh Shankar

There are lot of places to build a hospital. That is the right place for a library. It is very close to Anna University, IIT, and other study centres... The place where central jail was there could be converted to a hospital. It will be a centre place people coming from other parts of the state can also have an easy approach. Since it is close to Central and Egmore station...
Anindya Ghosh

Dear CM - We understand your motive. Please remember we have voted you to power and we can bring you down if you don't stop such moves, that is nothing but political vengeance.
Nathagiri Selvakumar

Madness by the lady ... always a step ahead of her arch rival...
supo agathiyalingam

சிறப்பான நூலகத்தை சிதைப்பது அறிவுக்கொலையாகும்.அவர்கள் திட்டமிட்ட இடத்தில் இன்னொரு நூலகம் கட்டட்டும்.அது ஆரோக்கியமான போட்டி.இருப்பதை கெடுப்பது பாசிசபுத்தி.மருத்துவமனை இன்னொரு இடத்தில் கட்டலாம்.ஜெ வின் நடவடிக்கைகளுக்குப் பின்னால் சனாதன வர்ணாஸ்ரம பாசிச வன்மம் தெரிகிறது.
Vaishnav Sangeeth

To withdraw the decision of shifting Anna Centenary Library.
Dinesh Babu

The library must remain as library. This is an act of vengeance. It will do no good for anyone. This decision is stupid. Jayalalitha gives a slight edge to Karunanidhi herself.
Lakshminarayanan Subramanian

It is not easy to convert a building that was built for a library into multi-super-specialty hospital as a hospital requires several features including enough rooms to accommodate in-patients. Instead of playing vendetta politics and wasting public money, this government should instead build a new multi-super-specialty hospital for children in some other area of the city. I hope the government heeds to public opinion.
zarook shah

I would like the Library to stay put. it is a world class facility.
RaghuRam Krishnan

Why dismantle a library to build a hospital. This is a waste of public money.
joe selva

we expecting state developments. not your personal revenge. please. full fill the state, we are hope to get bright future based plans.. your are sitted here for represent' of tamil people. so. do ur duty. no more personal actions. madam.
GOPAL KRISHNAN

DEAR MRS. JJ, DONT SHOW YOUR ADAMANT IN THIS ISSUE, YOUR MOTIVATION IS WHATEVET DMK DID YOU ARE GOING TO CHANGE ONE BY ONE, PL. STOP SUCH LIKE THAT RUBBISH ACTIVITIES HEREAFTER. WE ARE GIVEN 5 YEARS FOR DOING BETTER FOR PROPLES NOT FOR DOING LIKE THIS ACTIVITIES,IF YOU WANT TO BUILD CHILD HOSPITAL ALREADY ONE CHILD SPECIALIST HOSPITAL IS THER IN EGMORE,PLEASE UPGRADE THIS 7 BRINNG MORE FACILITIES.....
Balaji Rajasekaran

I want the library to be a library.
aditya rajendran

Its the largest library in asia,and its something we need to proud of for having it in our state.And moreover converting it will further burden the state s economy.pls leave it as it is and focus on improving the facilities rather than converting it.
gnani_ gnani_

புத்தகங்களை நேசிப்பவன் வாசிப்பவன் என்ற முறையில் ஒரு வாசகனாக தாழ்மையுடன் கேட்டுகொள்கிறேன் நூலகம் அங்கேயே இருக்கட்டும் மாண்புமிகு முதல்வர் அவர்களே.
GOPAL KRISHNAN

DEAR MRS. JJ, DONT SHOW YOUR ADAMANT IN THIS ISSUE, YOUR MOTIVATION IS WHATEVET DMK DID YOU ARE GOING TO CHANGE ONE BY ONE, PL. STOP SUCH LIKE THAT RUBBISH ACTIVITIES HEREAFTER. WE ARE GIVEN 5 YEARS FOR DOING BETTER FOR PROPLES NOT FOR DOING LIKE THIS ACTIVITIES,IF YOU WANT TO BUILD CHILD HOSPITAL ALREADY ONE CHILD SPECIALIST HOSPITAL IS THER IN EGMORE,PLEASE UPGRADE THIS 7 BRINNG MORE FACILITIES.....
Jabarullah Badurudeen

வெட்கப்படுறேன். கடந்த தேர்தலில் இவர்களுக்கு வாக்களித்தேன் என்று நினைத்து...
suba muruganandam

The library is essential for the future tamil generation for their upliftment in the society.
aditya rajendran

Its the largest library in asia,and its something we need to proud of for having it in our state.And moreover converting it will further burden the state s economy.pls leave it as it is and focus on improving the facilities rather than converting it.
karthik Moorthi

This library was built by people's money, not by karunanithi's money.Please understand this.
Dhileepan Mahendran

Just search new place for hospital. Don't change the atmosphere of existing library, again we can't build it like this.
Siddharth Chandrasekaran

I believe a building which was built specifically to solve a particular solution(library) solves that solution the best not some other(hospital).
Prasanna Venkatesan

I feel the Library should not be converted into Hospital.
Arun Gandhi

Waste of public money. To dismantle the library is more waste of people's money & time. It was build to accommodate a library, how can it be changed to a hospital? Stupidity.
Sankar N

நூலக பயன்பாட்டிற்காக கட்டப்பட்ட கட்டிடம் அந்த பயன்பாட்டிற்கே தொடர வேண்டும்.
Saravanan Pachaiappan

The new government should not disturb the old government's flagship projects unless it affects the public directly. The new government should plan and create her own historical projects, which lives forever in the history. They should not destroy old governments historical projects due personal vendetta. It is like erasing the history. In our old kingdoms during war they destroyed monuments of the king who lose the war. The same practice continues still. That's how we lost all our originality, knowledge everything. Only Ego lives with us. We lost everything because of this mentality. God only save us from our politicians.
suji s

Construct!!! dun destruct!!!
bala murugan

its totally unacceptable its happened because of DMK, i request our CM pls reconsider your process...or else pls explain for this conversion.
Kaja Mohaideen

Library is wealth of knowledge of all people including ADAMK members. please remove revence from your mind against karunanidhi's valuable decision.
Ajith Padmanabhan

I strongly condemn this act of putting public benefit beneath political vengeance. It is a continuous process of undermining education in the state which started with the attempted withdrawal of Samacheer Kalvi. I demand that these vulgar acts of using public offices for resolving personal enmities be stopped immediately.
Jerome Selvanathan

Such a wonderful infrastructure should not be demolished since it was built by previous regime. Instead, the new govt shall think of innovative ideas that be reminded by people of TN and history.
Vasu Mithra

Opposing to Shift the Library.
karthik Moorthi

This library was built by people's money, not by karunanithi's money.Please understand this.
Vinoth Kumar

To Ms.Jayalalitha, ARE YOU MAD?
Saravanan Karunanidhi

Dear CM,
Are you going to respect our concerns or step down? Such moves will work against you and your party.
Lakshminarayanan Subramanian

It is not easy to convert a building that was built for a library into multi-super-specialty hospital as a hospital requires several features including enough rooms to accommodate in-patients. Instead of playing vendetta politics and wasting public money, this government should instead build a new multi-super-specialty hospital for children in some other area of the city. I hope the government heeds to public opinion.
M A Srinivasan

It has very good atmosphere for reading books. Near Anna University, a good high school, Observatory etc. Locting a padeatric complex would require more modifications.
Nityanand Jayaraman

My daughter enjoys the children's section, and this is one place where one can take young and old without cost for spending several hours joyfully and usefully. Why destroy a good thing? This is a very sorry statement on today's political culture.
Muthu Selvan Krishnan

Amma, We are waiting for something different [Modal State of India], not like this, Thank you – Muthu.
Maya Nirmala

I agree to what other people have have expressed earlier while signing this petition.
Unmai Justin

The reason to shift seem to be good - but the intention seem to erase the name of the former CM from the place. Please, leave some genuine things as it is.. do not paint everything with politics.
Lalitha Natarajan

This library has a specific infrastructure. practically huge public money is involved for constructing this library which you are quite aware. Just because of political vendetta that is the former DMK Government through its former Union Minister Balu did not gave environment nod for constructing the secretariat in the same area. Keeping that in mind you are planning to shift the same library which is unethical. Rather you could focus your attention on improving the conditions of all the govt.hospitals in TN especially the Children's Hospital in Egmore which has now become a corrupted hospital.
edwin bosco

library is very very essential...not like new secretariat..pls change your decision..
Mukilan velan

am signing here because my dad and my whole family is paying tax. i cannot allow someone to waste it into crap projects like this.Completely biased ruthless move by a so called CM. If i allow this to happen , then you will even lay subway from your home to secretariat, instead of using over bridges built in DMK period.
veera mani

நல்லது ஏதாவது நடக்கும் என நினைத்த தமிழர்களை பழி வாங்குகிறார் ஜெயலலிதா.
ச சபேசன்

நான் வன்மையாக் கண்டிக்கிறேன்.
William James

Please do not scrap such a landmark Library with another project which could be opened elsewhere in the city.
Senthil Kumar

A good administrator should multiply good infrstructure. At a time when governments pay little attention to facilities like libraries we have got one and why should we loose that. Instead Jayalalitha should focus on building a new super speciality hospital for children and get name into history. This is not the way. pleaseeeeeeeeeee.
ச சபேசன்

நான் வன்மையாக் கண்டிக்கிறேன்.
ANANTHA RANGANATHAN

It is highly whimsical to change a library into a hospital just because of political rivalry! The building was designed to be a library and not a hospital. if it were turned into a hospital, it would have numerous service problems!
Chandrasekaran Bhaskaran

To save the tax money of people which is already spent in building up this library and to condemn the cracky decision taken by the ruling government.
Somu TS

Dont involve this issue for political this library for dedicate for Tamil like peoples.
Dear CM Miss Jaya Dont change this library.
Kaja Mohaideen

Library is wealth of knowledge of all people including ADAMK members. please remove revence from your mind against karunanidhi's valuable decision.
Balaji Rajasekaran

I want the library to be a library.
joe selva

we expecting state developments. not your personal revenge. please. full fill the state, we are hope to get bright future based plans.. your are sitted here for represent' of tamil people. so. do ur duty. no more personal actions. madam.
Ashokrajan Balakrishnan

சென்ற தேர்தல் முடிவுகள் மாற்றத்தை தேடி, வேறு வழி இல்லாமல் மக்கள் கொடுத்த முடிவு தானே தவிர ஆ தி மு க வும் அண்ணா ஹசாரே வும் ஒன்று என்று மக்கள் கூறியதாக நினைக்க வேண்டாம் .
தலைமைக்கு தேவையான பண்புகள் தவறி, சர்வதிகாரம் தலைவிரித்து ஆடினால் மக்கள் தீர்ப்பு இந்த முறையைவிட மிகவும் மோசமாக இருக்கும். மாண்புமிகு முதல்வர் அவர்களே , சற்றே சிந்தியுங்கள் !!!
Porkodi Natarajan

முதலில் சமசீர் கல்வி, இப்போ நூலகம். ஏன் நீங்க மட்டும் தான் நல்ல படிக்கனுமா?
Vaidheeswaran S

Dear CM,
plan for new welfare schemes to people. don't destroy the good library in Asia.
veera mani

நல்லது ஏதாவது நடக்கும் என நினைத்த தமிழர்களை பழி வாங்குகிறார் ஜெயலலிதா.
sagai raj

நூலகம் சிறப்பாகச் செயல்படுவதற்கான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டுமெனக் கோருகிறோம்.
manikandan V

please dont shift the library.
E.Ezhil Sankar

Please dont change the Library... Welcome to build multi specialty child hospital for some other place.....
Mukilan velan

am signing here because my dad and my whole family is paying tax. i cannot allow someone to waste it into crap projects like this.Completely biased ruthless move by a so called CM. If i allow this to happen , then you will even lay subway from your home to secretariat, instead of using over bridges built in DMK period.
Yuvaraj Adhikesavan

Respected CM, I would request you to kindly add the features which is missing in this library instead of relocating. Ofcourse we have lot of space in and around chennai for the hospital. We people more regard you if this is fullfilled.
Dear CM,
plan for new welfare schemes to people. don't destroy the good library in Asia.
edwin bosco

library is very very essential...not like new secretariat..pls change your decision.
Padmanabhan Mahesh Babu

அண்ணா நூற்றாண்டு நூலகம் குழந்தைகள் மருத்துவமனையாக மாற்றம்.
-தமிழக அரசு அதிரடி.

'கழுதைக்குத் தெரியுமா கற்பூர வாசனை....?'
sahasranamam padmanabhan

Honorable CM,I have voted for you to give good governance and not to settle any personal scores against your political rivals.Hope you'll change your decision based on wrong advice.
Lalitha Natarajan

This library has a specific infrastructure. practically huge public money is involved for constructing this library which you are quite aware. Just because of political vendetta that is the former DMK Government through its former Union Minister Balu did not gave environment nod for constructing the secretariat in the same area. Keeping that in mind you are planning to shift the same library which is unethical. Rather you could focus your attention on improving the conditions of all the govt.hospitals in TN especially the Children's Hospital in Egmore which has now become a corrupted hospital.
Dr. Preethi Sainam

because you don't move a library for political reasons...especially one that is so good. find another place for the hospital.
Unmai Justin

The reason to shift seem to be good - but the intention seem to erase the name of the former CM from the place. Please, leave some genuine things as it is.. do not paint everything with politics.
Maya Nirmala

I agree to what other people have have expressed earlier while signing this petition.
kadhir kadhiresan

i love books..!
srinivasan mahalingam

IT IS ALREADY IN A VERY GOOD INFRASTRUCTURE,PLEASE DON"t DISTRUB THAT.
Alagunambi Welkin

I oppose TN government announcement on ACL which is purely on political vendetta.
manikandan V

please dont shift the library.
Sudar Mathi

The library must remain as library.
Chandrasekaran Bhaskaran

To save the tax money of people which is already spent in building up this library and to condemn the cracky decision taken by the ruling government.
briliant man

தமிழக முதல்வர் உடனே தன் முடிவை மாற்றி அண்ணா நூலகத்தை தொடந்து செய்லபட அனுமதிக்கவேண்டுகிறேன்.
jai kumar

i want that library ...
RaghuRam Krishnan

Why dismantle a library to build a hospital. This is a waste of public money.
Dinesh Babu

The library must remain as library. This is an act of vengeance. It will do no good for anyone. This decision is stupid. Jayalalitha gives a slight edge to Karunanidhi herself.
Vaishnav Sangeeth

To withdraw the decision of shifting Anna Centenary Library.
Ashokrajan Balakrishnan

சென்ற தேர்தல் முடிவுகள் மாற்றத்தை தேடி, வேறு வழி இல்லாமல் மக்கள் கொடுத்த முடிவு தானே தவிர ஆ தி மு க வும் அண்ணா ஹசாரே வும் ஒன்று என்று மக்கள் கூறியதாக நினைக்க வேண்டாம் .
தலைமைக்கு தேவையான பண்புகள் தவறி, சர்வதிகாரம் தலைவிரித்து ஆடினால் மக்கள் தீர்ப்பு இந்த முறையைவிட மிகவும் மோசமாக இருக்கும். மாண்புமிகு முதல்வர் அவர்களே , சற்றே சிந்தியுங்கள் !!!
Nityanand Jayaraman

My daughter enjoys the children's section, and this is one place where one can take young and old without cost for spending several hours joyfully and usefully. Why destroy a good thing? This is a very sorry statement on today's political culture.
ஆதிமூலகிருஷ்ணன் சு

ஒவ்வொரு அங்கமும் சீர்பட செதுக்கப்பட்டிருக்கும் ’அண்ணா நூற்றாண்டு நூலகத்தை’ ஆசை ஆசையாய் கண்கள் கொள்ளாமல் பார்த்து, மகிழ்ந்து, உணர்ந்து வந்தவர்களுக்குத் தெரியும், அங்கே அடுக்கிவைக்கப்பட்டிருந்த அறிவுச்செல்வத்தின் அருமை. உள்ளிருந்த ஒவ்வொரு நிமிடமும் இது நான் வாழும் இடத்தில், வாழும் காலத்தில் அமைந்திருக்கிறது, அறிவுசார் எதிர்காலம் அமைந்திட ஆட்சியாளர்களுக்கும் கூட அதிசயமாய் எண்ணம் தோன்றிவிடத்தான் செய்கிறது என்று எண்ணி பெருமிதம் கொண்டிருந்தேன். எந்த ஆட்சியில் அது கட்டப்பட்டிருந்தாலும் என் உணர்வு இதுவாகத்தான் இருந்திருக்கும்.

நான் இப்போது நூலகம் செல்லாதவனாக இருக்கலாம். என் அலமாரியில் தூங்கும் புத்தகங்களை நான் இப்போது வாசிக்காமலிருக்கலாம். ஆனால் எவருக்கும் தீங்கிழைக்காத என் எண்ணம் வாசிப்பால் வந்தது. என் ரசனையும், சிந்தனையும் புத்தகங்கள் தந்தவை. என் பிள்ளைக்கு நான் செல்வத்தை தருவதையும் விட, நல்ல சிந்தனையையும், ஒழுக்கத்தையும், அன்பையும், தீது எண்ணா நல்மனத்தையும், நல்ல சுற்றுச்சூழலையும், வரலாற்று-அறிவியல்-அரசியல் அறிவையும், தந்துசெல்லவேண்டும் என்றே விரும்புகிறேன். ஆனால் இவை அத்தனையையும் என் ஒருவனால் தரமுடியாது என்றும், வாசிப்பு என்ற ஒற்றைப் பழக்கத்தால் இவற்றை அடையச்செய்யமுடியும் என்றும் நம்புகிறேன். ஏனெனில் பிற ஊடகங்கள் நோயுற்றிருக்கும் ஒரு சமூகத்தின் கடைசி நம்பிக்கை புத்தகங்கள் மட்டுமே. அத்தகைய அரும் செல்வத்தை கொண்டுள்ள நூலகங்கள் மென்மேலும் பெருகவேண்டுமேயல்லாது, இருப்பவையும் அழியக்கூடாது என்பதே என் விருப்பம்.
சவெரா Venkat

மாற்றங்கள் ஏமாற்றம் தர கூடாது . உங்கள் மாற்றம் தவிர்பீர்.
Jabarullah Badurudeen

வெட்கப்படுறேன். கடந்த தேர்தலில் இவர்களுக்கு வாக்களித்தேன் என்று நினைத்து...
Arun Gandhi

Waste of public money. To dismantle the library is more waste of people's money & time. It was build to accommodate a library, how can it be changed to a hospital? Stupidity.
சோ.சுப்புராஜ் ராஜ்

கோட்டூர் புரத்தில் கட்டப்பட்டுள்ள அண்ணா நூலகத்தை நூலக்மாகவே தொடர அனுமதிக்க வேண்டும்.