காலையில் எழுந்ததும், “சபரி மலைக்குச்  சென்றவர்களில் நூறு பேருக்கு மேலே இறந்துவிட்டதாக’ டி.வி பார்த்து அம்மு சொன்னாள். துயரச்செய்திகளுக்கு நாளும் கிழமையும் இல்லை.  அதன் விபரங்களைத் தெரிந்துகொள்ள கஷ்டமாயிருந்தது.  வீட்டிற்கு வெளியே ஈரம் சொட்டிய வெளி விரிந்திருந்தது அமைதியுடன். வாசல்களில் கோலங்கள் அழகழகாய் மலர்ந்திருந்தன. இறந்தவர்களின் வீட்டு வாசல்கள் பற்றி யோசனையாயிருந்தது.  அய்யப்பன் கைவிட்டு விட்டாரே!

வெளியே செல்வதில்லை எனவும், டி.வியைப் பார்ப்பதில்லை எனவும் உறுதி பூண்டு இருந்தேன். எங்கள் வங்கியில் பணிபுரியும் சுப்பிரமணியன் என்பவரது அலைபேசி அதை உடைத்துவிட்டது. அவருடைய மகன் கணேஷ்வர் சன் டிவியில் நடக்கும் சாலமன் பாப்பையா பட்டிமன்றத்தில் பங்கேற்பதாகவும், பாருங்கள் என்றும் சொன்னார்.  பார்த்தேன். வயது பனிரெண்டு பதிமுன்றுதான் இருக்கும் என நினைக்கிறேன். தேர்ந்த பட்டிமன்ற பேச்சாளர்களுக்குரிய சகல அசைவுகளோடும், சொற்பிரயோகங்களோடும் பேசியது ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஏற்கனவே தயார் செய்யப்பட்ட விஷயங்கள் என்பது பேச்சில் தெரிந்தாலும், அதை வெளிப்படுத்திய தெளிவும், விதமும் பிடித்திருந்தது. கான்வெண்ட்டில் படிக்கும் பெற்றோர்களின் அவலங்களையும்,  அந்தக் கல்விமுறைச் சுரண்டும் விஷயங்களையும் போட்டு உடைத்தான். பெரும் ஆரவாரத்துடன் அமர்ந்திருந்த பெரியவர்கள் கைதட்டிக்கொண்டு இருந்தார்கள். எனக்கு பாவமாய் இருந்தது.

‘எழுதுவதெல்லாம் எழுத்தல்ல’ என்று சாருநிவேதிதாவைப் பற்றிய எழுதிய பதிவு ‘அபத்தமானது’ என்று நண்பர் ஜ்யோவ்ராம் சுந்தர் ஒரு பஸ்ஸை கூகிளில் விட்டிருந்தார்.  என் கருத்தொன்றை நான் முன்வைக்கும் அதே வேளையில், அவரது கருத்தை வெளிப்படுத்துவது முற்றிலும் சரியே.  இதுதான் சமயம் எனக் காத்திருந்த ‘நண்பர்கள்’ தங்கள் வார்த்தைகளைக் கொட்டித் தீர்த்திருந்தனர்.   நான் அவைகளைப் பொருட்படுத்தப் போவதில்லை. ராம்ஜி யாஹூவும், சித்தார்த் வெங்கடேசனும் பேசியவை மட்டுமே எனக்கு முக்கியமாகப் பட்டன. அவைகள் குறித்து  எழுத வேண்டியிருப்பதாகத்  தோன்றியது.  ஏற்கனவே எழுதி வைத்திருந்ததை இந்தப் பொங்கல் நாளில் முடித்தும் விட்டேன். பதிவுகளாக வெளியிடுவேன்.

இரண்டு ம.க.இ.க தோழர்கள் வீட்டிற்கு வந்து  புதிய ஜனநாயகம் பத்திரிகை தந்து சென்றார்கள். ஒவ்வொரு மாதமும் இது போல வழக்கமாய் வருவார்கள். நான் இல்லையென்றாலும், என் மனைவியை “தோழர்” என்று அழைத்துக் கொடுத்துச் செல்வார்கள்.  “நாங்கள்தான் போலி கம்யூனிஸ்டுகள் ஆகிவிட்டோமே, எங்களிடம் ஏன் வருகிறீர்கள்” என்றேன் ஒருமுறை. சிரித்துக்கொண்டே, “பேசுவோம் தோழர்” என்பார்கள்.  “என் இப்படியெல்லாம் எழுதுகிறீர்கள்” என்றாலும்,  அமைதியாக  “பேசுவோம் தோழர்”தான். அவர்களுடைய பொறுப்பும், அதில் இருக்கிற ஈடுபாடும் பிடிக்கும்.  உள்ளே வாருங்கள் என்றால், ‘பரவாயில்ல தோழர்’ என்று வெளியேதான் நிற்பார்கள். இன்று வலுக்கட்டாயமாய் அழைத்தேன்.  ஒருவர் உள்ளே வந்தார். சந்தோஷமாக இருந்தது.

கலைஞரின் பொங்கல் வாழ்த்துச் செய்தியினை இன்றுதான் படித்தேன். கல்லூரி நாட்களில் அவரது நெஞ்சுக்கு நீதியை படித்து, பக்கம் பக்கமாக அப்படியேச் சொல்வேன். இப்போதெல்லாம் அவர் என்ன பேசினாலும் சிரிப்பாக வருகிறது. “பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புதல் நூலோர் தொகுத்த வற்றுள் எல்லாம் தலை” என்னும் குறளை  அவர் மேற்கோள் காட்டுவது  எவ்வளவு முரணானது. பகுத்துண்டு என்றால் என்ன? பல்லுயிர் என்றால் என்ன?

பொங்கலுக்கு வாங்கும் கரும்புகள் வீட்டில் அப்படியே இருந்து விடுகின்றன. குழந்தைகள் விருப்பம் காட்டுவதில்லை.  ஒரு வீட்டில் ஒரு மனிதன் மட்டுமே  ஒன்றைச் சாப்பிடுவது என்பது பெரும் கொடுமை! ஆனாலும் தொடர்ந்து வாங்கிக்கொண்டுதான் இருக்கிறோம்.  கரும்பு இல்லாமல் பொங்கல் இல்லை என்பது ஒரு சடங்காக மட்டுமாகி விடுமோ?

அனைவருக்கும் பொங்கல் திருநாள் வாழ்த்துக்கள்!

கோவில் வாசலில் வரிசையாக உட்கார்ந்திருந்த பிச்சைக்காரர்களில் அந்த வயோதிகர் பொருத்தமானவராகத் தெரிந்தார் ஓவியக்கல்லூரி மாணவர்களுக்கு. கிழிந்த சட்டையும், வற்றிய தேகமும், குழி விழிந்த கண்களும் பெரும் இரக்கத்தைக் கோருவதாக இருந்தன. தாங்கள் வரையப் போகும் ஓவியம் ஒன்றிற்கு மாதிரியாக இருக்க நூறு ருபாயும், சாப்பாடும் தருவதாகச் சொன்னதும், ஒன்றும் பேசாமல் அவர்களைத் தொடர்ந்தார் அவர்.

கதவு, ஜன்னல்கள், சுவர்கள் கொண்ட ஒரு அறைக்குள் வாழ்வில் முதல்முறையாக அவர் நுழைந்தார். யாரிடமோ யாசகம் கேட்டு எதிர்பார்த்திருப்பது போல சற்றுத் தலையைத் தூக்கி உட்கார வைத்தார்கள். ஒரே இடத்தில் அப்படியே உட்கார்ந்திருப்பது ஒன்றும் அவருக்கு சிரமமாயிருக்கவில்லை ஆரம்பத்தில். அவர்கள் எல்லோரின் கண்களும் அவரைப் பார்த்துப் பார்த்துத் தாழ்ந்த வண்ணமிருந்தன. அவரது சுவாசம் அவருக்கேக் கேட்கும்படியாயிருந்த அமைதி தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. பெருஞ்சிரிப்பாய் கலைக்க வேண்டும் போலிருந்தது. சுவர்க் கடிகாரத்தின் பின்பக்கமிருந்து ஒரு பல்லி வெளியே வந்து மெல்ல மெல்ல ஊர்ந்து கொண்டு இருப்பதை அப்போது பார்த்தார். ஒருவன் அருகில் வந்து அவரது முகவாயை லேசாகத் திருப்பி, கொஞ்சம் தள்ளி நின்று பார்த்து திருப்தியாகிப் போய் திரும்பவும் வரைய ஆரம்பித்தான். அவருக்கு தூக்கம் வரும்போல இருந்தது.

வேகு நேரம் கழித்து அவர்கள் கலைந்தார்கள். முகத்தை எப்போதும் போல வைத்துக் கொண்டார். மூச்சை இழுத்து விட்டுக்கொண்டார். தாங்கள் வரைந்தவைகளை அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் காண்பித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள் . அவரைத் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. ஆசிரியர் வந்து, ஓவியங்களைப் பார்த்து ஆலோசனைகள் சொல்லிக்கொண்டு இருந்தார்.

அந்தப் பிச்சைக்காரர் அவர்கள் அருகில் போய் நின்றார்.  தாங்கள் வரைந்தவைகளை அவரிடம் காண்பித்தார்கள். கோடுகளால் ஒரு ஓவியம் இருந்தது. கறுப்பு வெள்ளையாய் அடர்ந்து ஒன்று இருந்தது. வண்ணங்கள் சிந்தி இன்னொன்று. எல்லாம் அவரது முகங்கள். அவரது கண்கள். அவரது தேகங்கள்.  பார்த்துக்கொண்டு வந்தவருக்கு தொடர்ந்து பார்க்க முடியாமல் போனது. எதுவும் சொல்லாமல் அங்கிருந்து வெளியேற ஆரம்பித்தார். பல்லியொன்று சுவரிலிருந்து தொப்பென விழுந்து அப்படியேக் கிடந்ததை அப்போது பார்த்தார். பணம் கொடுக்கப் பின்னால் சென்றவர்கள் ஒன்றும் புரியாமல் போனார்கள்.

சென்ற வாரத்தில் ஒருநாள் கோவில்பட்டியிலிருந்து முருகபூபதி போன் செய்து, “வர்ற சனிக்கிழம திருநெல்வேலில மிருகவிதூஷகம் நாடகம் போடுறோம். பார்க்க வந்துருங்க.” என்றார். சனிக்கிழமையன்று முக்கியமான தொழிற்சங்க கருத்தரங்கம் விருதுநகரில் இருந்தது. வரமுடியாத நிலைமையை தெரிவித்தேன். அடுத்த நாள், வியாழக்கிழமை என்று நினைக்கிறேன், காலையில் போன் செய்தார். “கோவில்பட்டில எங்க வீட்டுல வச்சு ஒத்திகை நடத்துறோம். சாயங்காலம் வரலாமா. நாடகத்தை முழுசாப் பார்க்கலாம்”  என்றார்.  சரியென்று, பிரியா கார்த்தியிடம் பேசினேன். இருவரும் செல்வது என்றானது.

தமிழ்ச்செல்வன், கோணங்கி, முருகபூபதி, அவர்கள் தந்தை சண்முகம் என எழுத்தாளர்களும் கலைஞர்களும் வளர்ந்த  அந்த வீட்டை அடைந்தபோது, அங்குமிங்குமாய் முற்றத்தில் நிறைய பேர் இருந்தார்கள். முறம், கயிறுகள், மிருக முகமூடிகள், இசைக்கருவிகள், மிருகத்தலைகள் பொருத்திய முண்டு முண்டாய் திருகிய கழிகள் ஒவ்வொரு மூலையிலும் ஒழுங்கற்றுக் கிடந்தன. எதோ காட்சியை விளக்கிக்கொண்டு இருந்த முருகபூபதி, ஆரவாரமற்ற, ஆனால் முகமே மலர்கிற சிரிப்போடு வரவேற்றார். சில வார்த்தைகள் பேசிவிட்டு நானும் கார்த்தியும் ஒதுங்கி நின்றோம். பார்வையாளர்கள் எங்களைத் தவிர வேறு யாருமில்லை.

நாடகத்தின் ஒரு காட்சியில் திருத்தங்களைப் பேசிவிட்டு, முருகபூபதி வந்தமர்ந்தார். முறத்தின் இடுக்குகளில் ரிப்பன்கள் வண்ண வண்ணமாய்த் தொங்க, தலையில் கவிழ்த்து ஒன்று போல பின்னிருந்து நடந்து வர, தொம் தொம்மென்று ஒசையெழ சட்டென்று வேறொரு உலகம் அங்கே உருவானது. முறங்களிலிருந்து தொங்கிய ரிப்பன்கள் தொன்மையின் அசைவுகளை காட்சிப்படுத்தியது. முன்வந்து உட்கார்ந்து கொண்டு, பார்வையற்றவர்களாய் பாவனை செய்ய, ஓசையடங்கி, மெல்லிய விசும்பலும் பெரும் கரைதலுமாய் ஒரு குரலை முருகபூபதி முகமெல்லாம் சுருக்கி, கண்கள் மூடி இசைக்கிறார். வசமிழந்து நமக்குள்ளிருந்தும் விசும்பல்கள் எழுவது போல இருக்கிறது. ஒவ்வொரு முகத்திலும் வெவ்வெறான குறிப்புகள். உடலின் மொழியும் தேம்புவதாய் இருக்கிறது. வெறுமை அடர்ந்தது எங்கும்.

முருகபூபதி

காட்சி சரியானதும், முதலிலிருந்து நாடகம் போட ஆரம்பித்தார்கள். அருகில் வந்து அமரச் சொன்னார் முருகபூபதி. இருக்கட்டும் என்று சைகையில் சொல்லி கொஞ்சம் தள்ளி ஒரு மரத்தடியில் நின்று கொண்டோம். சாயங்காலத்திற்கென்ற ஒரு மெல்லிய சோகம் கவிய, காட்சிகளில் ஒன்றிப்போனோம். இழந்தவைகளை நினைவுகளில் மீட்டியபடி விதூஷகர்கள் அங்கே நடமாட ஆரம்பித்தார்கள். தானியத்தைத் தேடினான் ஒருவன். பறவைகளைத் தேடினான் ஒருவன். மரங்களைத் தேடினான் ஒருவன். நிலங்களைத் தேடினான் ஒருவன். அடிவயிறுகளிலிருந்து வெப்பமான கவிதைகளாய் காலங்கள் வெளிப்பட, அனாதரவான வெளி அங்கே காட்சிகளாயின.

முன்னும், பின்னுமாய் நகரும் நிகழ்வுகளில், நவீனம் எவ்வளவு எவ்வளவு அழித்து வந்திருக்கிறது என்பதை தசைகளும், குரல்களும் முறுக்கேறி விதூஷகர்கள் சொல்லிக்கொண்டு இருந்தார்கள். பனைமரங்களைத் தேடிய கணத்தில் ஈழத்தின் சோகம் நம்மையறியாமல் நமக்குள் ஊடுருவுகிறது. காடுகளைப் பற்றிய குறிப்புகளில் பழங்குடி மக்களின் வதையை உணர முடிகிறது. செய்திகளைத் தின்றும், செல்போன்களில் பேச்சை இழந்தும் வருகிற நவீன மனிதர்களைப் பார்த்ததும் பெருஞ்சிரிப்பு நமக்குள் எழுகிறது. விதூஷகர்களைப் பார்த்தால் துயரம் படிகிறது. இந்த முரணுக்குள் இருந்து நாடகம் பேசுபவை ஏராளம். பக்கத்தில் எங்கேயோ ஒரு வீட்டில் எதோ விசேஷம் போலிருக்கிறது. பெரும் சத்தமாய் ஸ்பீக்கரில் பாட்டுகள் ஒலிக்க, எங்கள் கவனங்கள் குலைக்கப்பட்டன. விதூஷகர்களை எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. அவர்கள் பாட்டுக்கு மண்ணின் துகள்களில் இருந்து வந்துகொண்டே இருந்தார்கள். தெலுங்கு மகாகவி நக்னமுனியின் கவிதைகள் எனக்குள் நிழலாடின.

படிமங்களாய், உடலின் மொழியில் சொல்லப்படுபவைகளை இன்னும் ஊன்றிக் கவனிக்க வேண்டியிருந்தது. நாடகம் முடிந்த பிறகு, எல்லவற்றையும் அவர்கள் ஒதுங்க வைத்துக்கொண்டு இருந்தார்கள். முருகபூபதி என்னைப் பார்த்தார். சரியாக ஒன்றிப்போக விடாமல் சூழல் இருந்தாலும், பெரும் துயரத்தை உணர்ந்ததைச் சொன்னேன். வடிவமைக்கப்பட்ட வெளியில், ஓளியின் வண்ணத்தில் நாடகம் இன்னும் அடர்த்தியாகத் தெரியும் என்றார். அடுத்த மாதத்தில் நாகர்கோவில் அருகே தோவாளை என்னும் இடத்தில் நாடகம் நடத்த இருப்பதாகவும், அதற்கு கண்டிப்பாக வாருங்கள் எனவும் சொன்னார். விடைபெறும்போது கோணங்கி  மாடியில் இருப்பதாக யாரோ சொன்னார்கள். பார்த்ததும் உற்சாகமாய் வந்து கட்டிப் பிடித்துக்கொண்டார். கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்புதான் நேசமித்ரன் அவரோடு பேசியதாகச் சொன்னார். விடைபெறவும், விடைகொடுக்கவும் மனதில்லாமல் அங்கிருந்து திரும்பினோம். கார்த்தியின் பைக்கில் உட்கார்ந்தபோது, விதூஷகர்களைப் பார்த்தேன். சிரித்துக்கொண்டு  இருந்தார்கள்.

இரண்டுநாட்கள் கழித்து கார்த்தி போன் செய்தான். “அண்ணா, திருநெல்வேலி போய் நாடகம் முழுவதையும் வீடியோவில் பதிவு செய்திருக்கிறேன்” என்றான். அதை இன்னும் பார்க்கவில்லை. பொங்கல் விடுமுறையில் பார்க்க வேண்டும். முருகபூபதி அனுமதித்தால், வலையேற்றலாம். பார்ப்போம்.

(இந்த நாடகத்தில் அற்புதமாக ஒரு பெண் நடித்திருந்தார். ஒத்திகை நடந்துகொண்டு இருக்கும்போது எல்லோருக்கும் காபி கொடுத்துக்கொண்டும் இருந்தார். அவர்தான் லிவிங்ஸ்மைல் வித்யா என அப்போது எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை.)

சென்னைப் புத்தகக் கண்காட்சியையொட்டி நமது வலைப்பக்கப் பதிவர்களின் பலரது படைப்புகள் சிறுகதைகளாகவும், கவிதைகளாகவும் அச்சிலேறி வெளி வந்திருக்கின்றன. உற்சாகமான செய்தி இது. அந்நண்பர்கள் அனைவருக்கும் எனது வாழ்த்துக்களைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். இப்படி எழுத்துக்களை மொத்தமாய்த் தொகுத்துப் பார்க்கும் போது, எழுதியவர்களுக்கே அவைகள் புதிதாகவும், இதுவரை அறியாத தோற்றங்களும், அர்த்தங்களும் கொண்டதாக இருக்கும். வாசகனுக்கோ எழுத்துக்களைத் தாண்டி, படைத்தவனின் தொனி தென்படத் துலங்கும். இது ஒரு அற்புதமான விளைவு. குவளைகளில் எடுத்து உடல் நனைப்பதைவிட,  நீச்சலடித்துக் குளிப்பதில் இருக்கும் பரவசம் அறிய முடியும்.

நிலாரசிகனின் பதிவுகளை அவ்வப்போது வாசித்திருக்கிறேன் என்றாலும், தொகுப்பாக இப்போது வேறொரு அனுபவமாக இருந்தது. மனநிலையும், புரிதலும் கூட வேறாகவேத் தெரிந்தது. காதல், நட்பு, பூக்கள், வானம், இரவு, அறை, தோட்டங்கள் எல்லாவற்றிலும் துயரத்தின் ரேகைகள் படிந்து கிடக்கின்றன. “நீயோ சலனமின்றி சன்னல் புழுதியில் என் பெயரை எழுதிக்கொண்டு இருக்கிறாய்” என்பதும் சிலிர்ப்பைத் தராமல் நம்முன் தெரிகின்றன. வானம் பார்த்து கதறும் இலைகள், ஈரம் படிந்த சாம்பல் மீது நடனமாடுபவள், வர்ணமிழந்த பட்டாம்பூச்சிகள், சிறகிழந்த பட்டாம்பூச்சிகள், அறைகளை நிரப்பும் பறவையின் குருதி, வெளி நிரப்பும் உடைந்த ஓவியத்துகள்கள், தாலாட்ட யாருமற்று பீறீட்டு எழும் அழுகை, முள் தைத்த வலியுடன்  நொண்டிச் செல்லும் சிறுவன், தலை மீது எச்சமிட்டுப் போகும் பறவைகள், சடலமாக மாறிய விழிகள் என வலி மிகுந்த காட்சிகளும், அவைகளில் உறைந்திருக்கும் மௌனமும் நீள்கின்றன. வெறுமையில் சஞ்சரிக்க வைக்கிறது. இந்த வலியை யாரிடம் பகிர்ந்துகொள்ள என கவிஞன் தேடி மழையைக் காண்கிறான். அவனது வலிகள் மரமாகத் துளிர்விடக் கூடும் என நினைக்கிறான். வெயில் தின்ற மழை என்பது இங்கே பொருத்தமாகவே இருக்கிறது.

கவிதையை ஒரு சுவையான துணுக்காக, உண்மையைச் சட்டெனக் காட்டும் வெளிச்சமாக, உணர்வாக, தனித்த மொழியாக, படிமங்களில் விரியும் காட்சியாக, குரல்களின் எதிரொலியாக, நிகழ்வுகளின் தத்துவ தரிசனமாக ஒவ்வொருவரும் அவரவர்க்கென்ற வழியில் பார்ப்பதையும், கையாள்வதையும் அறிந்திருக்கலாம். நிலாரசிகனின் கவிதைகள் உணர்வுகளின் தளத்திலேயே பெரும்பாலும் இயங்குகின்றன. சேர்ந்திருக்கும் போது கிட்டும் சந்தோஷத்தை விட பிரிவு பன்மடங்கு துயரம் கொண்டதாயிருக்கிறது அவருக்கு. தனிமைகளில் உருமாறும் சித்திரங்களென நினைவுகள் அலைக்கழிக்கின்றன. ‘கனத்த மௌனத்தில் கரைந்தழுதபடி இரவுக்குள் நுழைகிறது இவ்வோவியம்’ என்பதும், ‘அறியப்படாத பூவொன்றின் வாசனையில் லயித்திருக்கும் உனக்கென் பிணத்தின் வாடை திடுக்கிடச் செய்யலாம் அல்லது கைதட்டவும் தோன்றலாம்’ என்பதும், “புரிந்துகொள்ள முடியாத மொழியில் இரு நிழல்களும் பேசுவதை ஊமையாய் பார்த்துக் கொண்டு இருக்கிறேன் நான்” என்பதும், “ உயிரில் படிகிறது நீங்குதலின் ரத்தக்கறை” என்பதும் இப்படித்தான் வாசகனுக்குள் தங்குகின்றன.

நிலாரசிகனால் முடிந்திருக்கும் மொழியின் அடர்த்தியை சொற்றொடர்கள் அங்கங்கு நமக்குத் தெரிவிக்கின்றன. ‘கடல் குடிக்கும் பறவைகள்’, ‘வெயில் தின்ற மழை’, ‘வார்த்தை வடிவ விழிகள்’, ‘கூழாங்கற்களின் கதறல்’,  ’உலகின் மிகப்பெரும் துளி’ என்பவைகளில் நின்று நிதானித்தே பயணிக்க முடிகிறது. அவ்வப்போது எழுதியவைகளைத் தொகுக்கும் போது, ஒரே தொனியும், லயமும் வாய்ப்பது முக்கியமானது. அது நிலாரசிகனின் கவிதைகளில் இருக்கிறது. ஒரேவித மனநிலையாகவும் மாறாமல் இருக்கிறது.

பொதுவாகவே கவிஞர்கள் பலரிடம் ஒரேவித வார்த்தைகள் நிறைந்திருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். நிலாரசிகனிடமும் அது இருக்கிறது. கனவு,  தனிமை, பிரியம், சிதறி, இரவு, உதிர்ந்த, நிறம், வண்ணத்துப் பூச்சி, சப்தம், நிசப்தம், மழை, பறவை, பூக்கள், அறை, காயம், மரணம், சுயம், மௌனம் போன்ற சொற்களும், குறிப்பிட்ட சொற்றொடர்களும் மாறி மாறி தொடர்ந்து வருகின்றன.

கவிதைத் தொகுப்பை படித்து முடித்த பிறகும்,  ‘கால்களையிழந்த கிழவனொருவன்’, ‘முதலில் அது நத்தையென்றே’, ‘சிறுவனின் மணல் வீட்டை’ , ‘சுயமிழப்பது’, ‘சப்தங்களால் மௌனம்’, ‘நீங்கள் இறந்து போவீர்கள்’  ‘இந்த வலியை யாரிடம்’ போன்ற கவிதைகள் நிழலாடுகின்றன. இந்த கவிதைத் தொகுப்பு அவருக்கும் ஒரு வெளிச்சமாக இருக்கும் என்றே நம்புகிறேன். இதிலிருந்து இன்னும் கவிதைகள் அற்புதமாகவும், வீரியமாகவும் வெளிவரும் என நம்பிக்கையிருக்கிறது. வெறுமைகளைத் தாண்டிய நம்பிக்கைகளைச் சொல்லும் இந்த வரி எனக்கு ரொம்ப பிடித்திருக்கிறது.

’ஒரு இலையை இழுத்துக்கொண்டு
மரமேறிக்கொண்டு இருக்கிறது
கட்டெறும்பு’

நிலாரசிகனுக்கு மீண்டும் வாழ்த்துக்கள்!

வெயில் தின்ற மழை
உயிர்மை பதிப்பகம்
விலை ரூ. 50/-

சல்மான் தசீரைக் கொன்ற மும்தாஜ் காதர்

“வந்திருக்கும் பின்னூட்டங்கள் பார்த்து பயமா இருக்கிறது” என்று நண்பர் andygarcia சொல்லியிருக்கிறார். பாகிஸ்தானில் சல்மான் தசீர் அவர்கள் கொல்லப்பட்டதையும், கொலை செய்தவன் கொண்டாடப்படுவதையும் கண்டனம் செய்து எழுதிய பதிவிற்கு வந்த சில கருத்துக்களைப் பார்த்து அவருக்கு திக்கென்று ஆகியிருக்க வேண்டும். நேரடியாகவே உண்மைகள் வெளிப்படும் ஒரு விஷயத்தை சில நண்பர்கள் தலைகீழாக திருப்பி வைத்துப் பார்ப்பதைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்திருக்கக் கூடும். மத நம்பிக்கை போன்ற உணர்ச்சி வயப்படக்கூடிய ஒரு பிரச்சினையில், இதுபோன்ற அர்த்தங்கள் கற்பிக்கப்படுதலும், புரிதலும் இங்கு ஒரு வழக்கமாகவே இருக்கிறது. தங்கள் பார்வை மட்டுமே சரியானது, மாற்றங்கள் அதில் தேவையற்றது எனும் ‘தெளிவு’ பெற்ற பின்னர் இப்படித்தான் நிகழும் போலும். அதுதான் ‘நீங்களுமா மாதவராஜ்?’ என்று, இன்னொரு நண்பரை கேட்கவும் வைத்திருக்கிறது.

‘என் தாயை ஒருவன் குறை சொன்னால் கோபம் வருமா வராதா?” என்று நியாயம் போல் கோபம் வருகிறது. இஸ்லாத்தை எப்படி குறை சொல்ல முடியும் என வரிந்து கட்டுகிறார்கள். நான்  இப்போதும் சொல்கிறேன், இன்னும் எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும் சொல்வேன், நான் எழுதியதில் தவறு இல்லை. இன்னும் கூட அழுத்தமாகவேச் சொல்லியிருக்க வேண்டும் என்றேத் தோன்றுகிறது. முதலில் மத நம்பிக்கை, மத அடிப்படைவாதம் குறித்து அந்த நண்பர்கள் தெளிவாக புரிந்துகொள்ள வேண்டும் எனக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். அதை உணராமல் ‘சல்மான் தசீர்’ ஒரு மத அடிப்படைவாதி என்று உளறக் கூடாது. ‘நானும் ஒரு இஸ்லாம் அடிப்படைவாதிதான்’ என்று குழப்பக் கூடாது. மத நம்பிக்கை என்பது தங்கள் வாழ்வில் வெளிச்சத்தை கொண்டு வரும் விளக்காக கடவுள்களையும், மதங்களையும் பார்க்கிற எளியவர்களின்  நம்பிக்கை. மத அடிப்படைவாதம் என்பது பெரும் சாபம். நோய். இந்து, யூத, கிறித்துவ, முஸ்லீம் என அனைத்து மார்க்கங்களிலும் ஊடுருவி விஷம் கக்குகிறது. மதத்திலிருந்து காரண காரிய ஆய்வுகளையும், நம்பிக்கையிலிருந்து அன்பையும், இரக்கத்தையும் அழித்து விடுகிறது. இறந்தகாலத்தை கிண்டிக் கிளறிப் புதுப்பித்துக் கொள்ளும். சிறுபான்மையினரிடம் பகைமை பாராட்டும். தர்க்கங்களை எதிர்க்கும். சகிப்புத்தன்மை அறவே இருக்காது. ஆணவம் கொண்டு, தன் மதம் தாண்டி வேறு எதையும் சிந்திக்கவே மறுக்கும். சுதந்திரம், ஜனநாயகம் அனைத்துக்கும் எதிரான நிலை எடுக்கும்.

பாகிஸ்தானில் இந்த மத அடிப்படைவாதம் தலைதூக்கியிருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டி, அதன் ஆபத்தை சொல்வதில் என்ன தவறு இருக்க முடியும். மத அடிப்படைவாதத்துக்கு எதிராக குரல் எழுப்பிய மகத்தான மனிதர் சல்மான் தசீரை மனிதசமூகம் உள்ளவரைக் கொண்டாடத்தான் போகிறது. அவரைக் கொலை செய்தவன் மனிதகுல விரோதியாகவே காலத்தின் முன் நிறுத்தப்பட்டு இருப்பான். இதுதான் வரலாறு. காந்தியைக் கொன்ற கோட்சேவும், சல்மான் தசீரைக் கொன்ற காதரும் வேறு வேறா?

ஓவியர் உசேன் வரைந்த படங்களில், ‘இந்துக்கடவுள்கள் கேவலப்படுத்தப்படுகின்றனர்’ என இந்தியாவில் பெரும்பான்மை மத அடிப்படைவாதிகளான இந்துத்துவா சக்திகள், அவரைத் தாக்கவும், கொலை செய்யவும் துணிந்தபோது அதை இங்குள்ள ஜனநாயக சக்திகளும், இடதுசாரிகளும்தாம் முன்நின்று கடுமையாக எதிர்த்தனர். அவர்கள்தாம் இப்போது சல்மான் தசீரின் கொலையையும் கண்டிக்கின்றனர் என்ற புரிதல் முக்கியமானது. ஆனால் பாகிஸ்தானில் உள்ளது போல, ‘மத நிந்தனைச் சட்டம்’ மூலம் மரணதண்டனை விதிக்கவெல்லாம் இந்தியாவில் ஒரு போதும் முடியாது. இந்துத்துவா சக்திகள் முழு பலத்துடன் ஆட்சிக்கு வந்தால், அதுவும் நேரலாம். அப்படி ஒரு போதும் நிகழ விடமாட்டார்கள் இங்குள்ள மதச்சார்பற்ற சக்திகள்.  அதுதான் நம்பிக்கையாக இருக்கிறது. எனது பதிவில் சுட்டிக்காட்டி இருந்தது அதைத்தான். இஸ்லாத்தையோ, மதநம்பிக்கையையோப் பற்றி பேசவில்லை.

காலத்தின்  துயரம் தோய்ந்த பாடல்களும், வரலாற்றின் ரத்தக்கறை படிந்த நாட்களும் நம் கண்முன்னால் எவ்வளவோ உண்மைகளைச் சொல்லியபடி இருக்கின்றன. அதிலிருந்து நாம் எப்போது கற்றுக்கொள்ளப் போகிறோம்?

எழுத்தில் இறுதி செய்யப்பட்டிருக்கிற இலக்கியப் பிரதிக்குள் இயக்கம் பெற்றிருக்கும் உணர்வுகளின் தன்மைகளை தன் உள்உணர்வோடு பரவ விடுகிற வாசகன் அவற்றின் மூலமாக புத்தகத்துடன் நெருங்கிச்செல்வதோ அல்லது விலகிச் செல்வதோ நிகழ்கிறது. கவிதைகள், காவியங்கள், கதைகள் என யாவற்றின் பாடுபொருளாக காதல் காலாதிகாலத்திற்குமாக நீடித்து நிலைபெற்றிருக்கிறது. காதலை விலக்கி வைத்து விட்டால் உலகின் இலக்கியப் பிரதிகளின் எண்ணிக் கையை கைவிரல்களுக்குள் அடக்கி விடலாம் போல. அதனால் தான் காதல் எனும் உணர்விற்கு வாசக மனம் அடைகிற மனவெழுச்சி கொஞ்சம் மிகைபட்டுத் தெரிகிறது. காதலும், காமமும் சந்தித்துக் கொள்ளும் நுட்பமான மன எல்லைகளை எழுதிப் பார்ப்பது எழுத்தாளர்களுக்கு ஆகப் பெரிய சவாலாகும். இந்த சவாலை பிரான்ஸிஸ் கிருபா தன்னுடைய “கன்னி” எனும் பெரும் படைப்பின் வழியாக எதிர் கொள்கிறார்.

நாவல் கடற்புரத்தில் காலூன்றியிருக்கிற கிறிஸ்தவப் பின்புலத்தில் இயங்குகிறது. ஞானஸ்நானம், புது நன்மை, உறுதி பூணுதல், பச்சாதாபம், திருமணம் அல்லது குருத்துவம் என இவற்றில் ஏதாவது ஒன்றைத் தெரிவு செய்தல் என்கிற கிறிஸ்தவ வாழ்க்கைக்குள் இயங்குகிற பாண்டியன் காதலின் ஆழத்தையும், அதன் மூலமாக கிறிஸ்தவத்தின் சில அடிப்படைகளின் மீதான எளிய கேள்விகளையும் முன் வைக்கிறான். “காதல் என்பது இறையனுபவம், காதலுக்கு காலம் கிடையாது. எந்தச் சொற்களிலும் உணர்த்திட முடியாதது அது. காதல் மட்டுமே காதலை அறியும்” என்கிற தேவதேவனின் கவிதைகளின் வழியாக நாவல் கடல்கோளில் திறவு பெறுகிறது. கடல்கோளில் துவங்கி சுனை, அருவி, காட்டாறு, கார்முகிலென கிளம்பி மழையாகப் பொழிகிறது நானூறுக்கும் அதிகமான பக்கங்களில்.

நாவலுக்குள் விரவிக் கிடக்கும் அசாத்தியமான மன உணர்வுகளை வாசகன் வாசித்து மட்டுமே உணர முடியும். பிரான்சிஸ் கிருபா மட்டுமல்ல. எழுபதுகளில் இருந்து தன்னுடைய வாழ் வனுபவங்களையே படைப்பாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் எழுத்தாளர்கள். கிட்டத்தட்ட தமிழ்மொழியின் மகத்தான நாவல்கள் எல்லாம் “ Auto fictional writing” - ஆகத்தான் வெளிப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. தன்னுடைய அசலான வாழ்வை பக்கத்திற்குப் பக்கம் அப்படி அப்படியே எழுதிப் பார்ப்பதையே நாம் தன் வரலாற்று நாவல்கள் என்று மதிப்பிடுகிறோம். அப்படியான தன் வரலாற்றுப் பிரதிக்குள் படைப்பாளி எழுதி இயக்கிய புனைவெனும் மாயமும் கலந்து நாவலை Auto fiction எனும் நிலைக்கு உருமாற்றம் பெறச்செய்கிறது.

கன்னியின் உள்ளுறைந்து கிடக்கும் கதையென ஒன்றை மட்டும் சொல்லி விட முடியாது என்று நினைக்கிறேன். பாண்டி எனும் கவிஞனின் அகமனச் சிக்கலை அது குறித்த தேடலை நாவலுக்குள் கதையாக்கிப் பார்த்திருக்கிறார் என்று சொல்லிப் பார்க்கலாமா? அல்லது கிறிஸ்தவ தொன்ம நம்பிக்கைக்கு கட்டுப்பட்டு கன்னியாஸ்திரியான அமலாவின் கதையை பாண்டி எழுதிப்பார்க்கிறார் என்று வைத்துக் கொள்வதா? வாழ்வில் எந்த நிமிடத்திலும் காதலில் விழுந்து விடக்கூடாது என வைராக்கியம் கொண்டிருந்த பிரான்சிஸ் சந்தான பாண்டியன், சாரோன் எனும் காதல் கவிஞனாகி சாராவை தன் பிரியத்திற்குரியவளாக வருவித்துக் கொண்ட நாட்களிலும், அவளும் கூட கன்னியாஸ்திரியாகப் படித்துக் கொண்டிருப்பவள் தான் என அறிந்து மனப்பிறழ்வுக்கு ஆளாகிப் போவதால், இது கிறிஸ்தவத்தில் இருக்கிற துறவு குறித்த விசயங்களை அதன் அடி அழம் வரை ஊடுருவிச் சென்று பார்க்கும் பிரதி எனக் கொள்வதா? என்று நான் யோசிக்கிறேன். இவையெல்லாம் இந்த நாவலுக்குள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த போதும் கூட இது போல் எந்த ஒற்றை மதிப்பீட்டிற்குள்ளும் அடக்கிட முடியாத தனித்துவமான படைப்பே “கன்னி”. 

நாவலெங்கும் பாண்டி அலைந்து திரிந்த கடல் அலைகளும், அவற்றில் துள்ளிக் குதித்த மீன்களும் அதிலும் குறிப்பாக கன்னியாகுமரியில் கோயில் கொண்டிருக்கும் கன்னியின் கோவிலுக்கு கொடையென கடல் நீரில் படைத்த செந்நிற வளையல்களுக்குள் தாவிக் குதிக்கும் மீனின் நிறமும் கூட செந்நிறமாகிடுமா எனத் தவிப்பதுமாக பாண்டியின் பித்த நிலையே வாசகனுக்குள் நகர்கிறது. பித்த நிலை குறித்த எழுத்துக்களை அதனைக் கவனித்து ஒருவர் படைப்பாக்கியிருப்பார். அது வாசகனிடம் இரக்கத்தை பெறுவதாக மட்டுமே தவிர்க்க இயலாமல் அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் ஆனால் கன்னியின் “கடல்கோள்” எனும் பகுதிக்குள் மனப்பிறழ்விற்குள்ளான பாண்டியின் உள்மன உரையாடலாகவே பதிவுறுத்தப்பட்டிருக்கும் பகுதிகள் வாசகனை மட்டுமல்ல எழுத்தாளனையும் கூட நிலை குலையச் செய்யும் பகுதியாகும்.

பாண்டி தன் அடியாழ மனதிற்குள் கடவுள் என நம்பப்படுகிறவள் குறித்த வியப்பையும், பரிகாசத்தையுமே கண்டடைகிறான். வாசகனுக்குள்ளும் அதே உணர்வு வாசித்துக் கடக்கும்போது ஏற்படத்தான் செய்கிறது.

நாவலுக்குள் புனையப்பட்டுள்ள வசீகரமான புனைவு கடல் கடவுளாகிய தாடிக்காரனிடம் வைக்கும் கோரிக்கைதான். நீராலான கடல் கண்ணாடி உடலுடைய கன்னியாகிறாள். “சுவாமி நீங்கள் தானே தண்ணீரை ரசமாக்கினீர்கள். கடைசிப் பந்தியில் அந்த திராட்சை ரசம் புகழப்பட்டதைக் கேட்டபோது எனக்கு எச்சில் ஊறுகிறது. என் மீது மனமிரங்கி குனிந்து என் உதடுகளை முத்தமிட்டு இரண்டே இரண்டு அலைகளை மட்டும் இனிப்புச் சுவையுடையதான திராட்சை ரஸத்தால் நிரப்பும் என்கிறாள். ‘‘முத்தமிட்டு அலைகளை இன்பமூட்டியவள் கையோடு கடலையே சுருட்டி எடுத்துக் கொண்டு போய் விட்டாளே என்று சங்கிலியால் கட்டி வைக்கப்பட்டிருக்கும் பாண்டி தனக்குள் தடுமாறுகிறான் கடலும், காதலும் அவனுக்குள் ஏற்படுத்திய பித்த நிலையை நாவலெங்கும் உணர்ந்து கொண்டிடவே இவ்வலுவான காட்சி வாசகனுக்குள் கடத்தப்படுகிறது.

தன் வீட்டுப் பிள்ளையை இக்கதிக்கு ஆளாக்கிய சத்ராதிகளைக் கட்டிப் போட வேதக் கோயில் சாமியாரை அழைக்கிறார்கள். அவர் எல்லா பில்லி, சூனியங்களையும் என அடுக்கும் போது தெய்வங்களையும் (பிற மதத்தார்) முப்பத்து முக்கோடி தேவர்களையும் கட்டிப் போட வல்லது அந்தோணி யாருடைய கட்டு என்கிறார். இதற்குள் மாற்று மதக் கடவுளர்களையும் அவர்களது நம்பிக்கைகளையும் சாத்தான்களோடு மட்டுமே வைத்துப் பார்க்கும் அடிப்படைக் கிறிஸ்தவத்தின் அடையாளம் தென்படுகிறது. பாட்டியோ வேப்பிலைச் சாறால் வைத்தியம் செய்து பார்க்கிறாள். பித்தத்தை தெளியச் செய்திட இஸ்லாமியரான மவுலி யாரைத் தேடிப் போகிறார் தந்தை . ஆனால் பாண்டியோ எல்லாவற்றையும் கவனிக்காது கடலை வெறித்துத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறான். பிரியத்திற்குரிய அவனுடைய நாயான ஜிம்மிக்கு முட்டை ஊட்டிக் கொண்டிருக்கிறான். மவுலியார்தான் சொல்கிறார் பெண் தொடர்பு வகையில் பெரிய சிக்கல் உண்டாகி யிருக்கும் என்று. பாண்டியின் வாழ்க்கைக்குள் வருகிற அசாத்தியமான பெண்கள் அமலாவும், சாராவும். அமலா பாண்டியின் பால்யகாலத் தோழி. அவனுக்கு அக்காவும் கூட. சாரா வாலிபத்தில் பாண்டிக்குள் வசீகரமாக நுழைந்தவள். இருவருமே கன்னியாஸ்திரிகளாகப் படித்துக் கொண்டிருப்பார்கள் என்பதே பாண்டிக்கு ஏற்பட்ட மன நெருக்கடிக்கான மையப்புள்ளி.

பாண்டியன் உயிர்த்தோழியாக சுனையாகவும், அருவியாகவும் விஸ்வரூபம் எடுத்து நிற்கும் அமலாவின் தன்மை இதுவரை தமிழ்ப்புனைவுலகம் கண்டிராத அசாத்தியமானது. தன் பாட்டி கண்ட கனவில் தாடிக்கார கோனாரின் கையில் இருந்த நான்காவது ஆடுதான் அமலா என்பதால் அவளை தேவனுக்கு ஒப்புவிக்கிறார்கள். இதனை அமலா விரும்பி ஏற்றுக் கொண்டாளா, இல்லையா என்பதெல்லாம் கலங்கலாகத்தான் நாவலுக்குள் பதிவாகியிருக்கிறது. அமலா அக்காவை விடாது பின் தொடர்பவன் பாண்டி. அமலாவிற்கு புதுநன்மை எடுத்த நாளில் போட்டோ எடுத்தார்கள் என்பதற்காக நெல்லை வரை போய் போட்டோ எடுத்துத் திரும்புகிறாள். அமலா தனக்கு புது நன்மை எடுத்த நாளில் தரப்பட்ட தேவ அப்பம் கிடைக்கவில்லையே என பாண்டி ஏங்கிப் போவானே என திருடி வந்து தருகிறாள். நாவில் பட்ட கிறிஸ்துவின் திருடிய சரீரத்திற்கு ஏன் ருசியில்லை என்று பாண்டி தனக்குள் கேட்டுக் கொள்கிறான். அன்பெனும் பெருவெள்ளம் அடைத்துக் கிடக்கும் எதனையும் உடைத்திடும் வல்லமை கொண்டது என்பதன் அடையாளம் நாவலின் இந்தப் புள்ளியில் தான் வெளிப்படத் துவங்குகிறது. அது தேவநிந்தனை, மதவிரோதம் என எதையும் பார்ப்பதில்லை. இந்த உணர்வினை பல இடங்களில் அமலா பாண்டியிடம் வெளிப்படுத்திக் கொண்டேயிருக்கிறாள்.

பாண்டி கன்னியாஸ்திரியாகப் போகப் போகிற அமலாவிற்கு திருச்செந்தூரில் வைத்து மஞ்சள் சுடிதார் எடுத்துத் தருகிறான். பாண்டியை கவிதைக்குள், இலக்கியத்திற்குள் இயக்கிக் கொண்டிருக்கும் அமலா அவனுக்கு தங்கச் சங்கிலியை அவன் எழுதிய இசைப்பாடலுக்காகத் தருகிறாள். அவன் மறுத்திடவே அப்போது அவள் சிலுவை கோர்த்திருந்த சிறு வளையத்தை பல்லால் கடித்துப் பிரித்து செயினை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு சிலுவையை அவனிடம் தந்து விடுகிறாள் “வேறு ஒன்றுமில்லடா இது உறுத்திக்கிட்டே இருந்திச்சு அதுதான் உங்கிட்ட கொடுக்கிறேன்” என்கிறாள். இதை வெறும் வார்த்தையாகப் பார்க்க வேண்டியதில்லை. அதற்குள் ஆயிரம் சொல்லாத அல்லது சொல்ல முடியாத வார்த்தைப்பாடுகள் ஒளிந்திருக்கும் என்று தான் படுகிறது.

அமலா பாண்டிக்கு எழுதியதாகச் சொல்லப்படுகிற கடிதங்களை வாசகன் அறிந்திடத் தரவில்லை கிருபா. “நேரடிச் சந்திப்பில் அவள் வாய் தான் பேசுகிறது. எழுத்தில் அவள் இதயம் ஒளித்தது” நேரில் ஒரு அக்காவாகவும், எழுத்தில் ஒரு அக்காவாகவும் இருக்கிறாள் என்கிறார். அப்படியானால் அமலாவின் கடிதங்களுக்குள் மெஸியாவின் உடலில் காயம் ஏற்படுத்திடப் போகும் காரியத்திற்கான துவக்கப் புள்ளிகள் தென்பட்டிருக்கும். அமலாதாசன் என தனக்கு புனைப்பெயர் வைத்துக் கொள்ள பாண்டியைத் தடுத்ததற்கான காரணத்தைக் கூட அவள் சொல்லியிருப்பாள். அமலா கடிதங்களில் கத்தோலிக்கக் கிறிஸ்தவத்தின் அடிப்படை பிடிவாதங்களைக் கூட விவாதித்திருக்கலாம். பொங்கிப் பெருகும் அன்பையும் அது தடைகளற்று பிரவகிப்பதையும் கூட வெளிப்படுத்தியிருப்பாள். அன்பின் பெருவழியில் ஏற்பட்ட பெருந்தடை அவள் குருத்துவத்தை ஏற்று கன்னியாஸ்திரியாகியதே. வாசகன் இவற்றை அவனுடைய மனத்திரைகளில் எழுதப் போவது நிச்சயம். இவை யாவும் வாசகனுக்கான இடைவெளிகள்.

நாவலின் பின் பகுதியில் தேரித்துறையின் திருவிழாக் காட்சிகளின் வழியாக சாரா பாண்டிக்குள் நுழைகிறாள். திருச்சபையில் அவளைப் பார்த்தபடியே நாவை நீட்டி அப்பத்தைத் தவற விடுகிற பாண்டி அதன் பின் சாரோன் என்றாகி அவளுக்காக கவிஞனாகித் தவிக்கிறான். தேர்த்திருவிழா நாளில் இருவருக்கும் இடையே இருந்த மனத்தடைகள் நொறுங்கிட ஒன்றாகிப் போகிறார்கள். கார்முகில் எனும் இவ்வத்தியாயம் எங்கும் கவித்துவ மழை பொங்கிப் பெருகுகிறது. மழையாக தனக்குள் இறங்கியவள் ஷெல்லியின் கவிதைத் தொகுப்பைத் தந்து “எபிசை கிடி யான்னு ஒரு கவிதை இருக்கு” அதைப் படிச்சு பாருங்க ஏன்னு புரியும். நேராச் சொல்லி உங்களைச் சங்கடப்படுத்த விரும்பல” என்கிறாள். அதன் பிறகான பாண்டியின் நிலையே நாம் நாவலுக்குள் முதல் பகுதியில் கண்டது. சாராவும் கன்னியாஸ்திரி படிப்பின் கடைசி மாதத்திற்காக தேரித்துறைக்கு வந்தவள் என்பதை அறியும் போது பாண்டியுடன் சேர்ந்து நாமும் தான் தடுமாறி விடுகிறோம். இந்தப் பகுதியெங்கும் சொல்லப்படுகிற டீச்சர் வீட்டுத் தாழ்வாரத்தில் முளைத்திருக்கும் காகிதப்பூ குறியீடாக இவற்றை நமக்கு முன் உணர்த்தி விடுகிறது.

அதனால் தான் கன்னியை படித்து முடித்த நாளில் பெரும் மன அவஸ்தைக்குள்ளாகி மிகப்பெரும் பாரத்தை நெஞ்சில் சுமந்தலைந்திட்ட துயரத்துக்குள்ளாகிறான் வாசகன். மனதிற்குள் இறங்கி நீண்ட நாட்கள் யாவருக்குள்ளும் நீடித்து நிலைபெற்றிருக்கும் கவித்துவப் பெரும் படைப்பே “கன்னி”.

ம.மணிமாறன்

பேச்சு வரத் துவங்கிய புதிதில், எந்தக் குழந்தையும் சொற்களை ஒரு போராட்டத்தோடு உற்சாகமாகப் பேசிப் பழகுகிறது.  பெரியவர்கள் போலப் பேச எத்தனிக்கிறது.  அதற்கு முந்தைய மாதங்களில் கீழே கிடந்த காகிதத்தை, புத்தகத்தை எடுத்து ஓரங்களை எச்சில் படுத்தியும், கடித்துக் கத்தரிக்கத் துடித்தும் மகிழ்ந்த அதே குழந்தை இப்போது சொகுசாக உட்கார்ந்து கொண்டு, தலைகீழாக ஒரு புத்தகத்தை எடுத்துப் பிரித்து "தத்தகா புத்தகா " என்று தலையை எழிலாக இந்தப் புறமும் அந்தப் புறமும் ஆட்டியபடி மிகவும் தெரிந்த தோரணையில் குஷியாகப் படித்துக் கொண்டே போகிறது.  கடிக்கப் பழகுகிற குழந்தையிடமிருந்து எப்படி 'சீ சீ கழுதை...' என்று காகிதத்தைப் பறிக்கிறோமோ அப்படியே, வாசிப்பு மோகத்தில் (அதனால் முடியாது என்றாலும்) மழலை மொழியில் புத்தகத்தை சொந்தம் கொண்டாட ஏங்கும் கைகளில் இருந்தும் புத்தகத்தைப் பாதுகாப்பாகப் (?) பிடுங்கி விடுகிறோம். ஒரு சின்ன மாற்று ஆலோசனையாக, அந்தக் குழந்தையின் ஆர்வத்திற்கு அங்கீகாரம் அளித்து 'அவர்' ஒரு புத்தகத்தையும் என்னவும் செய்யட்டும், எப்படியும் படித்துக் கிழிக்கட்டும் (!)  என்று அவருக்கான வண்ணமயமான ஒரு வாசிப்பு உலகை அறிமுகப் படுத்திப் பாருங்கள்....விந்தையான அனுபவங்களுக்குத் தயாராகுங்கள். 

குழந்தைகள் இயல்பிலேயே கதைப் பிரியர்கள். குழந்தைகளிடம்  சளைக்காமல் கற்பனை சரக்கை அள்ளி விட்டுக் கொண்டே செல்பவர்கள், அவர்களது நேயத்திற்கு உரியவராகின்றனர்.  கால காலமாக அந்தப் பதவிக்கு நியமிக்கப்பட்டவர்களாக வீட்டின் மூத்த குடிமக்கள் இருந்து வந்தனர்.  "பாப்பா பாப்பா கதை கேளு, காக்கா நரியின் கதை கேளு"  என்ற அந்த நாளைய (எங்க பாப்பா)   திரைப்பாடலின் அடுத்த வரியே, "தாத்தா பாட்டி சொன்ன கதை, அம்மா அப்பா கேட்ட கதை" என்றுதான் போகும். காதில் விழுகிற கதையில் வரும் காடுகள் குழந்தைகளின் மனக் கண்கள் முன் விரியும். விலங்குகள் கம்பீர நடை பயிலும்.  துள்ளித் துள்ளி ஓடும். பறவைகளின் இன்னிசையும், வண்டுகளின் ரீங்கரிப்பும் கதை சொல்பவரின் வருணிப்பின் துளியிலிருந்து வெள்ளமாகப் பெருகி ஓடும்.  சில நேரங்களில், தெரிந்த கதையைக் கேட்கும் குழந்தைகள் தாமாகவே கற்பனையில் தங்களது சொந்த வேகத்தில் கதையை ஒருபுறம் அவர்களாகவே நகர்த்திக் கொண்டு சும்மா 'உம் உம்' கொட்டிக் கொண்டிருப்பதும் நடக்கும். 

குழந்தைக்குச் சோறு ஊட்டும்  சுகம் பெற்றவர்க்கு இருந்தாலும், குழந்தையின் வளர்ச்சிப் போக்கிற்கு இடம் கொடுத்து அவர்களாக எடுத்துப் பிசைந்து உருட்டி எடுத்து ரசித்து மென்று அரைத்து விழுங்கப் பழக்குவது போலவே, வாசிப்பின் வாசல்களையும் குழந்தைகளுக்குத் திறந்து கொடுக்கத் தெரிந்த பெற்றோர் வரம் பெற்றோர்.

திரைப் பாடல்களை மிக இலகுவாகக் குழந்தைகள் அதே லயத்தில், ஏன், சுருதி பிசகாமலும் கூட அப்படியே பாடுவதைக் கேட்கிறோம்.  பாடல் வரிகளை அவர்கள் மாற்றி இசைக்கவோ, திரும்பத் திரும்ப அதே அடிகளைப் பாடிக் கொண்டோ இருக்கக்கூடும். எத்தனையோ சொற்களை அவர்கள் தவறாக உச்சரிக்கக் கூடும்.  அவர்களைப் பொறுத்தவரையில் அது ஓர் இசைப் பயணம்.  தமது உள்ளத்தில் பதிந்த ஓசையை அதே கதியில் மீண்டும் அவர்கள் பிரதி எடுத்து, பெரியவர்கள் முன் வைக்கின்றனர்.  இசை கெடாமல் தங்களது சொந்த சொல்லகராதியில் இருந்து புதுப் புது சொற்களை அவர்கள் மிக நுட்பமாக எடுத்து நிரப்பி அந்தப் பாடலைப் பாடுகின்றனர்.

அது புரியாமல் நாம் ஏதோ தெய்வக் குத்தம் நேர்ந்தது போன்ற பதட்டத்தோடு குறுக்கீடு செய்து அந்தப் பாடலில் இடம் பெறும் சொற்களை எடுத்துக் கொடுக்கும்போது கவனம் சிதறுகின்றனர் குழந்தைகள்.  ஓவியக் கனவுகளோடு குழந்தைகள் சுவர்களிலும், தரையிலும், கையில் கிடைக்கும் காகிதங்களிலும் தீட்டும் தீற்றல்களைக் காணும்போதும் சில நேரம் பெரியவர்கள் நடுவராக மாறுவதும், விமர்சகராகி திருத்துவதும் நடக்கிறது. வாசிப்பின் துவக்க நேரங்களிலும் இப்படியான குறுக்கீடு குழந்தைகளது பேரார்வத்திற்கு அணை போடுகிறது. தங்களுக்குப் படிக்கத் தெரியும் என்பது அவர்களது ஆளுமையின் பிரகடனம்.  ஒரு பெருமித அறிவிப்பு.  அதை உச்சி மோந்து அடுத்தடுத்த கட்டங்களுக்கு அவர்களது பயணம் தொடர ஊக்கப்படுத்த வேண்டியதே பெரியவர்களது கடமை.

இயல்பாகவே வானவில்லின் காதலர்கள் குழந்தைகள், தங்களது குழந்தைமைப் பருவத்தின் தரிசனம் போலவே!  அதனாலேயே, வண்ண வண்ணப் படங்கள் நிரம்பிய -  அவர்களுக்கு இலகுவாக வாசிக்கத் தட்டுப்படுகின்ற - பெரிய பெரிய எழுத்துக்களாலான -  மிக மிகக் குறைவான சொற்களைக் கொண்ட புத்தகங்களையே அவர்கள் கொண்டாடிக் களிப்பர். அதிலும் நேயமிக்க உறவுகளைக் கொண்ட கதைகள் அவர்களது விருப்பத் தேர்வில் முன் நிற்கும்.  நீதி போதனைகளைவிடவும் இயற்கையை நேசிக்கும் கதைகளும், நட்பைக் கொண்டாடும் கதைகளும் அவர்களைக் கவ்விப் பிடிக்கும்.  வீர சாகசங்களும், கற்பனைக் கெட்டாத அதிசயங்களும் அவர்களுக்கு ஏதோ பரிச்சயமான மனிதர்களோடு தொடர்புடைய நிகழ்வுகள் போல் மாறிவிடும்.  பிறகு புத்தகத்தைத் திறக்கும் போதெல்லாம் அந்த கதா பாத்திரங்கள் வெளியே வந்து மீண்டும் அவர்களுக்காக அந்தக் கதையினை நடத்திக் காட்டிவிட்டு மீண்டும் புத்தகம் மூடும் போது ஓவியக் கோட்டுக்குள்ளும், சொல்லடுக்குகளுக்குள்ளும் போய் உறைந்துவிடுவதுபோல் கூடத் தோன்றும்.   அதனாலேயே கூட, குழந்தைகள் தமக்கு மிகவும் பிடித்தமான கதைப் புத்தகங்களை பழைய பேப்பர் கடைக்குப் போடுவதை அனுமதிப்பதில்லை. 

வெவ்வேறு ரசனைக்குரிய நூல்கள், குழந்தைகளை விவாதங்கள்  நடத்தத் தூண்டுகின்றன. கேள்விகளை எழுப்புகின்றன.  கேள்விகளும், வாதமும், விவாதமும் குழந்தைப் பருவத்தில் வளர்ச்சிக்கு உகந்த இயற்கை உரம். எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் தமக்கு விடைகள் தெரிந்திருக்க வேண்டும் என துடிக்கும் பெற்றோர் தோல்வியின் அச்சத்தில் கடுமையான எதிர்வினைகளைப் புரிகின்றனர். தாங்களும் கற்கிறோம் என்று சுவை உணரும் மனிதர்கள் ஆரோக்கியமான சக பயணிகளாக மாறுகின்றனர்.

கேள்விகளைப் பற்றிச் சொல்லும் போது, கல்வியாளர் அருணா இரத்தினம் ஒரு நேர்காணலின் போது இப்படிச் சொல்லியிருந்தார்:  "தத்துவ ஞானி ஜே கிருஷ்ணமூர்த்தியின் சிந்தனைப் பள்ளியைச் சார்ந்த ஒரு பெண்மணி சொல்வாராம், கேள்விகளுக்கு உடனுக்குடன் பதில் சொல்லி அடைத்துவிட வேண்டியதில்லை.  சில கேள்விகள் உள்ளே நின்று உறுத்திக் கொண்டே இருக்கட்டும் - சிப்பிக்குள் விழும் துளிகளில் அரித்தெடுத்துக் கொண்டே இருக்கும் துகள் தான் பின்னர் முத்து உருவாகக் காரணமாகிறது. அதைப் போல....".  தம்மின் தம் மக்கள் அறிவுடைமை விரும்புவோர் கொண்டாடும் இடம் இது. 

தொலைக்காட்சியின் மாய வலைக்குள்ளோ, கணினியின் மந்திர ஈர்ப்புக்குள்ளோ மணிக்கணக்கில் மயங்கி விழுந்திருக்கும் குழந்தைகளை அற்புதமான நூல்கள் மீட்டெடுக்கும் என்கிறார் குழந்தைகளின் பிரச்சனைகளை அணுகும் அனுபவமிக்க மருத்துவர் ஒருவர்.   குழந்தைகளுக்கு மனத் திண்மை, பண்பாட்டாக்கம், எதிர்ப்புணர்ச்சி, சிந்தனைத் திறன், படைப்பாற்றல், மன ஒருங்கமைவு, கூரிய நோக்கு, தெளிவான பார்வை, பொறுமையோடு அணுகும் தன்மை.....என எத்தனையோ நலன்கள் வாசிப்பின் வழி வந்து சேரும்.

புத்தகம் என்பது சட்டைப்பையில் நந்தவனம் போல என்கிறது சீனப் பழமொழி.  பூத்துக் குலுங்கும் வாழ்வுக்கான வழிப்பயணத்தை நூல்கள் அடையாளப் படுத்தும். அதை இளமையிலேயே கண்டறியும் வாய்ப்பைக் குழந்தைகளுக்கு அளிப்பது எவ்வளவு மேன்மையான விஷயம்!  நூலகங்கள் ஏற்படுத்தும் பிரமிப்பும், தனக்குகந்த இசைக்கருவியைத் தேர்வு செய்வது போல் தமக்குப் பிடித்த புத்தகத்தைத் தொட்டு எடுத்து வாசிக்கும் பழக்கமும் இளம் வயதில் வாய்க்கப் பெறுவது அவர்களது சொந்த செயல்பாடுகளின் துவக்கப் படியாக மாறும். சுயமதிப்பைக் கூட்டும்.

அறிவியல், வரலாறு, புவியியல், இலக்கியம், கணிதம், மொழி....என எத்தனையோ விதமான திறவுகோல்களைக் கொண்டுதான் மனிதர்கள் மென்மேலும் புதிய புதிய தேடல்களில் புதையல்களைக் கண்டெடுக்கின்றனர் என்பது வெவ்வேறு சாத்திரங்களையும் விருப்பு வெறுப்பின்றி கற்கும் ஆர்வத்தையும் நூல் நிலையங்கள் ஏற்படுத்தும்.

திரையரங்குகளுக்கும், திருமண வைபவங்களுக்கும் குடும்பத்தோடு செல்லும் மனிதர்கள் பலர், புத்தகச் சந்தைக்கும் ஏன் குழந்தைகளோடு வரக்கூடாது என்று அண்மையில் ஒரு நூல் வெளியீட்டுக் கூட்டத்தில் பங்கேற்ற கல்வி அதிகாரி ஒருவர் வினா எழுப்பினார். தின்பண்டங்களுக்கும், உடை அலங்காரப் பொருள்களுக்கும் ஒதுக்கும் தொகையில் ஒரு சிறிய விழுக்காட்டை புத்தகம் வாங்க எடுத்துக் கொடுக்க ஏன் தயங்குகின்றனர் பெற்றோர் என்று கேட்டார் வாசகர் ஒருவர்.

தாம் இன்புறுவது மற்றவர்களும் இன்புறச் செய்யச் சொல்லி மகிழும் களிப்பை வாசிப்பு அனுபவம் குழந்தைகளுக்குள் கிளர்த்தும்.  இளமையில் பயிலும் படிக்கும் பழக்கம், முதுமையை எட்டும் பருவத்தில் கூட தனிமை தம்மைத் தின்று விடாதபடி உணர்வு ரீதியாகவும் உடன் நின்று கதகதப்பை ஏற்படுத்தித் தற்காத்துக் கொள்ளச் செய்துவிடும்.

'காலக் கடலில் செய்யும் பயணத்திற்குக் கலங்கரை விளக்கம் புத்தகங்களே' என்றார் ஈ.பி.விப்பிள் என்னும் அறிஞர். இதற்கு மேல் என்ன விளக்கம் தேவை வாசிப்பைத் தூண்ட?

எஸ்.வி.வேணுகோபாலன்